Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2019

Ο γνήσιος Χριστιανισμός είναι αντι-πλατωνικός!

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο ασκητισμός κι ο μοναχισμός ασκούν έντονη γοητεία στον κόσμο της χριστιανικής Ορθοδοξίας. Όμως, κατά τη γνώμη μου, ο γνωστός μας ασκητισμός είναι όχι μόνο ξένος αλλά και αντίθετος με το αυθεντικό χριστιανικό πνεύμα.
Μόνο με βιασμό των Ευαγγελίων μπορεί κάποιος να βγάλει ασκητικές παραινέσεις από τη διδασκαλία του Ιησού. Ο ασκητισμός είναι μια καθαρά νεοπλατωνική παράδοση που εισήχθη στο χριστιανισμό του 3ου αιώνα ως αντίδραση στην "κρατικοποίηση" και "εκκοσμίκευση" της τότε νέας θρησκείας...
Βέβαια, ο φιλοσοφικός όρος "άσκηση" υπήρχε πολλά χρόνια πριν τον χριστιανισμό και δήλωνε τη συνεπή και συστηματική προσπάθεια κυριαρχίας πάνω στα πάθη. Στη θεολογική γλώσσα εισήγαγαν τον όρο οι Κλήμης Αλεξανδρείας και Ωριγένης, αλλά η ασκητική πρακτική με τη μορφή της απόσυρσης σε ερήμους κ.λπ. ξεκίνησε αργότερα κατά τα πρότυπα των νεοπλατωνικών της Αιγύπτου, των νεοπυθαγορείων και των γυμνοσοφιστών της Ινδίας. 
Εννοείται πως ο ερημητικός ασκητισμός ήταν ήδη γνωστός και στον ιουδαϊκό κόσμο, όπως δείχνει το παράδειγμα των Εσσαίων.
Όμως, κατά τη γνώμη μου, στο κήρυγμα του Ιησού δεν βρίσκουν ερείσματα ούτε η καταπίεση της ανθρώπινης φύσης ούτε ο μαζοχιστικός αυτοβασανισμός ούτε η άρνηση των χαρών της ζωής ούτε το μίσος εναντίον του σώματος.
Όλ' αυτά είναι νεοπλατωνική ψώρα που βασανίζει επί αιώνες τον χριστιανικό κόσμο και διαστρέφει το πνεύμα του Ιησού καθιστώντας την εκκλησία του αποκρουστική...
Η χριστιανική ασκητική είναι ασκητική της αγάπης. Επιδιώκει τη νέκρωση του εγωκεντρισμού κι όχι του σώματος. 
Άλλωστε, κατά την πατερική παράδοση, η αμαρτία προσβάλλει πρωτίστως το νου του ανθρώπου που συμπαρασύρει και το σώμα...

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2019

Πώς μας εξαπατούν οι θρησκείες!



Ο Απόστολος Παύλος είχε, μεταξύ άλλων, να αντιμετωπίσει δύο προσωπικά προβλήματα.
Το πρώτο ήταν πως υπήρξε αμείλικτος και φανατικός διώκτης των πρώτων χριστιανών. Πώς ξαφνικά θα μεταστρεφόταν στη νέα θρησκεία και μάλιστα θα αναλάμβανε ηγετικό ρόλο? Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά. 
Γι' αυτό και επινόησε τον πρώτο μύθο. Πως στην πορεία του προς τη Δαμασκό άκουσε τη φωνή του Ιησού που τον ρωτούσε "γιατί με διώκεις?" και κατά κάποιον τρόπο τον τιμώρησε αφαιρώντας του προσωρινά την όραση. Ισχυρίζομαι πως η ιστορία είναι αφελές καθώς η υποτιθέμενη ερώτηση του Ιησού είναι ανόητη για έναν θεό, αλλά και η τιμωρία που του επέβαλε είναι έξω απ' τα γνωστά ευαγγελικά πλαίσια της συμπεριφοράς του Ιησού.
Το δεύτερο πρόβλημα του Παύλου ήταν πως όχι μόνο δεν υπήρξε μαθητής του Ιησού αλλά και δεν τον είχε καν δει ή ακούσει. Πώς τώρα διεκδικούσε να αρχηγέψει ακόμα και των δώδεκα γνήσιων μαθητών? 
Εδώ ο Παύλος το "τερματίζει" κατασκευάζοντας τον δεύτερο μεγάλο μύθο της ζωής του. Τον οποίον και αποκαλύπτει στην επιστολή του προς τους Κορίνθιους που διαβάστηκε στους ναούς την προηγούμενη Κυριακή. Η αποκάλυψη αυτή γίνεται με 14 χρόνια καθυστέρηση, υποτίθεται λόγω της σεμνότητας του αποστόλου, που την κράτησε ως τότε κρυφή αλλά αναγκάστηκε τελικά να την αποκαλύψει καθώς πολλοί εσωτερικοί ανταγωνιστές του (τους αποκαλεί "ψευδαπόστολους") αμφισβητούν τη γνησιότητα του κηρύγματός του. 
Και τι τους λέει? Πως δήθεν "αρπάχτηκε" στον τρίτο ουρανό και αξιώθηκε όχι μόνο να δει τον παράδεισο αλλά και τον τον ίδιο τον Ιησού. Είναι σα να λέει στους γνήσιους μαθητές του Ιησού πως εγώ μπορεί να μην τον είδα ως ζωντανό άνθρωπο στη γη αλλά τον συνάντησα στον ουρανό και μάλιστα τον είδα σε απείρως μεγαλύτερη δόξα απ' όσοι εσείς! 
Αυτό με τον "τρίτο ουρανό" μην σας πολυκάνει εντύπωση. Μπορεί σήμερα να ξέρουμε πως αυτός δεν υπάρχει αλλά εκείνη την εποχή οι άνθρωποι πίστευαν στην ύπαρξη επτά ουρανών. Οπότε ο Παύλος χρησιμοποιούσε την τότε τελευταία λέξη της επιστήμης. 
Μόνο που εδώ και αιώνες αποδείχθηκε λάθος, οπότε και οι χριστιανοί ερμηνευτές το γύρισαν στο ... τσάμικο, και υποστηρίζουν πως ο Παύλος δεν ακριβολογούσε αλλά μιλούσε συμβολικά. Δηλαδή πως το μόνο συμβολικό σημείο της αφήγησής του ήταν ο "έβδομος ουρανός" και όλα τ' άλλα ήταν κυριολεκτικά. 
Το γνωστό κολπάκι: ό,τι τελικά αποδεικνύεται λάθος είναι "συμβολικό" και ό,τι είναι πέραν και πάνω πάσης αποδείξεως είναι "ακριβολογία"...

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2019

Η Εκκλησία τρέμει την κριτική και αυτοκριτική!

Η Εκκλησία, τουλάχιστον στην Ευρώπη, έζησε απ' τον 4ο αιώνα μέσα σε ένα προστατευτικό περιβάλλον. Ακόμα και στην οθωμανική περίοδο η Ανατολική Εκκλησία ήταν επίσημος θεσμός του κράτους με συγκεκριμένες υποχρεώσεις και προνόμια. Κάθε διαφωνία ή ανυπακοή στην επίσημη εκκλησία είχε οδυνηρές συνέπειες...
Το καθεστώς αυτό βοήθησε μεν την Εκκλησία να εδραιωθεί και ν' αποκτήσει γερές ρίζες στη λαϊκή συνείδηση αλλά είχε και μια σειρά αρνητικές επιπτώσεις. Όπως, π.χ., ένα αίσθημα ανασφάλειας και μια δυσανεξία έως φοβία σε κάθε κριτική φωνή.
Όμως τους τελευταίους αιώνες τα πράγματα άλλαξαν ριζικά. Πλέον δεν υπάρχει ο Ρωμαίος αυτοκράτορας, το τοπικός φεουδάρχης ή ο Σουλτάνος που θα σου πάρει το κεφάλι αν το σηκώσεις ενάντια στο εκκλησιαστικό κατεστημένο που τους υπηρετεί πιστά και αποτελεσματικά. 
Οπότε η Εκκλησία άρχισε σιγά-σιγά να χάνει την υψηλή προστασία. Αρχικά πανικοβλήθηκε, στη συνέχεια προσπάθησε να υψώσει νέα τείχη άμυνας, αλλά δεν μπορεί να κρύψει το άγχος της απέναντι σε όσους θεωρεί "επικίνδυνους εχθρούς", όπως την επιστήμη, τις τέχνες, την ελεύθερη σκέψη, τον κοινωνικό εκσυγχρονισμό...
Οι σύγχρονοι "απολογητές" καταφεύγουν συνήθως σε μισόλογα, διπλοπροσωπία, διπλωματική γλώσσα, επιλεκτική προβολή και ωραιοποίηση βασικών αρχών της χριστιανικής πίστης. 
"Δεν πρέπει να προκαλούμε ή να τρομάζουμε την κοινωνία", τους ακούς να λένε. Γι' αυτό και επιδίδονται σε συνεχή και ανέξοδη αγαπολογία, αποκρύβοντας τον θρησκευτικό φανατισμό και τις ακρότητες που χαρακτηρίζει και τη χριστιανική θρησκεία.
Το ιερατείο κυρίως προσπαθεί να μείνει το ίδιο στο απυρόβλητο. Κάποτε οι αφελείς πιστοί δεν τολμούσαν να κριτικάρουν τους κληρικούς γιατί η "ιεροκατηγορία" θα προκαλούσε την οργή του Θεού και θα πάθαιναν μεγάλες συμφορές. 
Αλλά πλέον δεν πιάνει αυτό το κολπάκι. Οπότε τα σκάνδαλα πρέπει είτε να αποκρύβονται είτε να συζητούνται σε αυστηρά κλειστά όρια...
Η πλάκα είναι πως οι λεγόμενοι "Πατέρες" της Εκκλησίας άσκησαν στην εποχή τους σκληρή αυτοκριτική. 
Π.χ. ο Γρηγόριος Θεολόγος, στην κηδεία του Βασιλείου, ομολογεί ενώπιον χιλιάδων πιστών πως "γίναμε περίγελος όλων ως κλήρος". 
Ο Χρυσόστομος σε κήρυγμά του διαπιστώνει πως η κενοδοξία έχει μπήξει τα δόντια της βαθιά στο σώμα της Εκκλησίας, πως η αγάπη χάθηκε στους κόλπους της, ενώ αλλού στηλιτεύει τη μαγική θρησκευτικότητα του εκκλησιαστικού σώματος...

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2019

Λάθος η υποτίμηση και απαξίωση της Χριστιανικής Κοινότητας!

Διάβασα τις προάλλες στο "Γεροντικό" μια μάλλον κλασική και στερεοτυπική ιστορία. Ένας γέροντας αγαπούσε τόσο τον υποτακτικό του που ακόμα κι όταν εκείνος, για κάποιο λόγο, άρχισε να τον συκοφαντεί με τον χειρότερο τρόπο, ο γέροντας δεν άλλαξε καθόλου στάση απέναντί του, συνέχισε να τον υπεραγαπά, να τον μνημονεύει στις προσευχές του, να μην τον κακολογεί, αλλά αντίθετα να τον θεωρεί "θεραπευτή της κενοδοξίας του"!
Μάλιστα, όταν κάποια στιγμή ο γέροντας αρρώστησε, παρακάλεσε τον θεό να τον θεραπεύσει "με τις ευχές του υποτακτικού του"! Κι αμέσως έγινε καλά...
Σίγουρα αυτές οι αφηγήσεις έχουν περισσότερο διδακτικό και λιγότερο ιστορικό χαρακτήρα. 
Αλλά, σκέφτομαι, πως μια Κοινότητα που "κατασκευάζει" τέτοια ηθικά πρότυπα δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους ούτε επιτρέπεται να την απαξιώνουμε με ισοπεδωτικό τρόπο...

Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2019

Προσευχή στον Άγνωστο (;) Θεό! (του Γιάννη Νικολουδάκη)

Θεέ μου,
Προστάτεψέ με από τους "φρουρούς" Σου, 
τους "αρχαγγέλους"*, τους "διακόνους", τους "απελεύθερούς" σου...
Φύλαξέ με από τους διάφορους "ομολογητάς" και "αγίους" Σου, 
οι οποίοι ξερνάν χολή και μίσος στο όνομά Σου...
Από την παλαβομάρα -επενδυμένη σε "δια Χριστόν σαλότητα"- των ακολούθων Σου, λύτρωσέ με, και το μυαλό μου μην αφήσεις να ταραχτεί! Ωσάν βαθρακοί θα κοάζουν, αλλά εμένα στερέωσέ με!!
Τους "φύλακες της πίστεως", αυτούς τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, να μη φοβάμαι, κάνε!
Την άποψή μου να λέω, άφοβα, στήριξέ με! Πνεύμα δειλίας μη μου δίνεις, αλλά πνεύμα ανυπακοής και αντιδραστικότητας, χορήγησέ μου!
Το διαφορετικό να μην κοιτάζω με καχυποψία, κάνε, και ευρύ πνεύμα, ινά μη φρίττω μπροστά στις αλλαγές, χάρισε!
Συναίσθηση, αγάπη να με πλημμυρίζει, κατανόηση για ολάκερη την κτίση και τα κτίσματα...
Και μη εισενέγκης εμέ εις τον πειρασμόν να καταντήσω "ομολογητής" οποιασδήποτε "πίστεως" (θρησκευτικής, κομματικής, ιδεολογικής, ποδοσφαιρικής κ.ά.), αλλά ελεύθερος στοχαστής να παραμένω για πάντα, εις τους αιώνας των αιώνων....
Αμήν

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2019

Ερμηνεία λόγων Ιησού (Β' - "O Πατέρας μου κι εγώ είμαστε ένα")

Στο χωρίο αυτό βασίστηκαν κυρίως οι αντιαρινιστές θεολόγοι για να υποστηρίξουν τις απόψεις τους περί ομοουσιότητας Πατέρα και Υιού. Εμάς όμως αυτά τα λόγια μάς θυμίζουν μια μακρόχρονη ανατολίτικη παράδοση σκέψης που επιβιώνει μέχρι σήμερα με την ονομασία Γνάνι-γιόγκα.
Σύμφωνα με τη σχετική άποψη για να γνωρίσει κάποιος την πραγματικότητα πρέπει να την εξιδανικεύσει. 
Ο μαθητής για να γνωρίσει τον εαυτό του πρέπει να τον εξιδανικεύσει, ουσιαστικά να τον θεοποιήσει. Έτσι θα συνειδητοποιήσει τη θεϊκή του φύση, που θα αγκαλιάζει και θα διαπερνά όλες τις τελειότητες, επιδρώντας ευεργετικά σε όλο το περιβάλλον του.
Αυτό νομίζω έκανε κι ο Ιησούς, και σε καμία περίπτωση δεν εννοούσε πως είναι "ένα" με το απόλυτο ον...

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2019

Γιατί γινόμαστε θρησκευόμενοι ή άθεοι? (του Γιάννη Νικολουδάκη)

Γιατί κάποιος γίνεται άθεος; Διότι έχει ακράδαντες αποδείξεις πως δεν υφίσταται "ανώτερο ον" και "κινητήρια δύναμη"? Ή μήπως γιατί σε πολλές περιπτώσεις έχει κακοποιηθεί από τη θρησκεία και κατεξοχήν από άτομα τα οποία συνδέονται με τον χώρο αυτό;
Γιατί κάποιος γίνεται θρησκευόμενος; Επειδή έχει δει τον Θεό live; (Εδώ γελάμε!). Στην πλειονότητα των περιπτώσεων για βαθείς και ποικίλους συναισθηματικούς και άλλους λόγους.  Είτε διότι αισθάνεται πως δεν είναι δυνατόν να βρεθεί το δίκιο το δικό του, είτε των άλλων, σε αυτή τη ζωή -οπότε προτιμά να οραματίζεται μια άλλη-, είτε διότι η ενασχόληση με τα θεία καλύπτει βαθύτερα συναισθηματικά κενά ή ανασφάλειες, είτε γιατί ο Θεός λειτουργεί σαν κάποιο γονεϊκό υποκατάστατο, είτε η ένταξη στον θρησκευτικό χώρο καλύπτει τη λαχτάρα για την "αίσθηση του ανήκειν κάπου", την εύρεση μιας προσωπικής ταυτότητας...

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2019

Ερμηνεία λόγων Ιησού (Α' - "Μακάριοι οι ταπεινόφρονες")

Δε νομίζω να έχει ιδιαίτερη πρακτική σημασία το αν ο Ιησούς ήταν Θεός, προφήτης, σοφός, θεία ενσάρκωση ή ένας απλός άνθρωπος. Με αυτά δεν βγάζει κανείς άκρη. Ούτε κανείς τα ξέρει. 
Οπότε, ας μείνουμε στα λόγια του, όσα και όπως σώθηκαν, που είναι κάτι πιο χειροπιαστό και εκμεταλλεύσιμο.
Στους αιώνες που πέρασαν η χριστιανική εκκλησία προσπάθησε, και σε μεγάλο βαθμό πέτυχε, να επιβάλλει μια συγκεκριμένη ερμηνεία των λόγων του Ιησού. Σίγουρα είχε τους λόγους της, αλλά αυτό απέβη εις βάρος της ουσίας της διδασκαλίας του ιδρυτή της. 
Γιατί κάθε θρησκευτικό-ηθικό-φιλοσοφικό σύστημα επιβάλλεται να είναι ανοιχτό σε πολλαπλές "αναγνώσεις". Αλλιώς θα το αντιληφθεί ένας άπειρος νεαρός, αλλιώς ένας αγράμματος κι αλλιώς ένας έμπειρος μεσήλικας ή με υψηλή μόρφωση. Κάθε εκδοχή είναι αποδεκτή και αναγκαία. Η ομοιομορφία λειτουργεί ισοπεδωτικά και δεν βοηθάει.
Από σήμερα αρχίζω μια προσπάθεια να δώσω μια δική μου ερμηνεία κάποιων γνωστών λόγων του Ιησού, όπως εγώ τα αντιλαμβάνομαι με βάση τις ως τώρα γνώσεις και εμπειρίες μου, που αργότερα μπορεί ασφαλώς να αλλάξουν.
Ξεκινάμε τυχαία με έναν απ' τους γνωστότερους μακαρισμούς. Τι εννοούσε άραγε ο Ιησούς με τη λέξη "ταπεινόφρονες"? Μπορεί πολλοί να νομίζουν πως αναφερόταν σε αυτούς που σέρνονται στα γόνατα, φιλάνε χέρια και πόδια ιερωμένων και διάφορα χριστιανικά είδωλα ή λείψανα. 
Ορισμένοι το έχουν γυρίσει και στην ψευτοταπείνωση, στη φτηνή ταπεινολογία, το γνωστό ... "εγώ είμαι ο ελεεινότερος και αμαρτωλότερος των ανθρώπων", ή το ... "εγώ ο έσχατος".
Κατά τη γνώμη μου ο Ιησούς εννοούσε αυτό που ο Σωκράτης είχε πει με κάπως διαφορετικό τρόπο. Το "ένα ξέρω, ό,τι τίποτα δεν ξέρω". Αυτό είναι η χρήσιμη ταπεινότητα.
Όταν ο άλλος δεν το παίζει ξερόλας, δεν είναι σίγουρος πως έχει ήδη βρει την αλήθεια, είναι ανοιχτός σε κάθε καινούργια άποψη ή προσέγγιση, έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να βρει μια υγιέστερη κοσμοθεωρία απ' τον ξεροκέφαλο-πεισματάρη-εγωιστή...

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2019

Τελικά, είναι αναγκαίες οι θρησκείες κι οι Εκκλησίες!

Το θρησκευτικό και εκκλησιαστικό φαινόμενο το έχω βιώσει σε όλες του σχεδόν τις διαστάσεις. Απ’ την μία άκρη ως την άλλη. Απ’ την απόλυτη και ανεπιφύλακτη αποδοχή ως την πλήρη απόρριψη και διακωμώδηση.
Όσο όμως περνάνε τα χρόνια κι ωριμάζουμε κι οι εμπειρίες σωρεύονται, είναι επόμενο να επέλθει μέσα μας κάποια ισορροπία. Κάπου να "κάτσει η μπίλια".
Πλέον βρίσκομαι σε φάση που αποδέχομαι την αναγκαιότητα και της θρησκείας και της Εκκλησίας. Με όλα τα γνωστά αρνητικά τους, η θεσμική, κι όχι η ακραία θρησκευτική έκφραση, προσφέρει περισσότερα απ’ όσα παίρνει ή "χαλάει". Καλύπτει μια τεράστια γκάμα υπαρκτών κοινωνικών και ατομικών αναγκών, γεγονός που ισοσκελίζει και με το παραπάνω τις όποιες αρνητικές επιδράσεις.
Όλες οι θρησκείες επιδέχονται πολλές αναγνώσεις. Είναι φυσικό και επόμενο εφόσον απευθύνονται σε ανθρώπους πολύ διαφορετικών επιπέδων. 
Έτσι, π.χ., στην Ανάσταση του Ιησού άλλοι βλέπουν μόνο κροτίδες, μαγειρίτσες και αυγά, άλλοι την ελπίδα της δικής τους ανάστασης, άλλοι έναν συμβολισμό κι ένα κάλεσμα για να αλλάξουν επιτέλους τρόπο ζωής κ.λπ.
Άλλοι αναζητούν το πνεύμα του αναστημένου Χριστού κι άλλοι προτιμούν να επικεντρώνονται σε χειροποίητες εικόνες του. Άλλοι βλέπουν τον εκκλησιασμό σαν μια καθιερωμένη εβδομαδιαία ρουτίνα, μια βόλτα, μια κοινωνική εκδήλωση, άλλοι σαν μια ανανέωση της δέσμευσής τους για αυτογνωσία και αυτοβελτίωση, κι άλλοι σαν έναν χώρο που συντελείται κάτι "μαγικό", με την παρουσία αγγέλων, την μετατροπή του κρασιού και νερού σε "σώμα και αίμα θεού" κ.λπ.
Προσωπικά αποδέχομαι όλες αυτές τις θρησκευτικές τάσεις και στάσεις. Άλλοι κολυμπάμε στα βαθιά, άλλοι στα ρηχά και πολλοί δεν ξέρουμε καν κολύμπι. Αλλά όλοι έχουμε τις ίδιες πάνω-κάτω ανάγκες να καλύψουμε.
Γι’ αυτό δεν υπάρχουν περιθώρια για αποκλεισμούς και μονομανίες, για ζηλωτικές "ορθοδοξίες" και αυστηρούς δογματισμούς...

Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2019

Ένα δόγμα που... μπάζει από παντού!

Όπως έχουμε ξαναπεί, τα χριστιανικά δόγματα δεν αντέχουν σε αυστηρή κριτική. Έχουν γυάλινα πόδια και σπάνε εύκολα. Η βάρκα μπάζει από παντού.
Ας αναφερθούμε σε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Στο δόγμα της "λυτρωτικής θυσίας" του Ιησού, στο οποίο αναφέρθηκε και η αποστολική περικοπή της περασμένης Κυριακής (Α' Τιμ. β. 1-7).
Σύμφωνα με το δόγμα αυτό, ο Ιησούς, ως τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, μεσίτευσε μεταξύ Θεού και ανθρώπων για τη σωτηρία των τελευταίων. Και γι' αυτή τη λυτρωτική του μεσιτεία όχι μόνο δεν πληρώθηκε, αλλά πλήρωσε ο ίδιος "λύτρα" με το το αίμα του...
Η δοξασία αυτή εξ αρχής σκανδάλισε πολλούς χριστιανούς. Γιατί δεν φτάνει που δεν διαθέτει κανένα λογικό έρισμα, μπορεί κάλλιστα να προκαλέσει τεράστιες "παρεξηγήσεις". 
Ο όρος "λύτρο" σήμαινε το αντάλλαγμα που έπρεπε να πάρει ο ιδιοκτήτης ενός δούλου για να τον ελευθερώσει. 
Υποτίθεται πως "δούλοι" ήταν οι άνθρωποι, που με το προπατορικό αμάρτημα έχασαν την ελευθερία τους και τέθηκαν υπό την εξουσία του διαβόλου. Παιδαριώδεις ανοησίες θα πείτε, αλλά ας τις δεχθούμε χάριν της συζητήσεως. 
Τίθεται συνεπώς το κρίσιμο ερώτημα: σε ποιον πρόσφερε ο Χριστός ως λύτρο το αίμα του? Μήπως στον διάβολο? Τέτοια συναλλαγή Θεού και διαβόλου θεωρείται βλάσφημη. 
Μήπως το αίμα-λύτρο δόθηκε στον Θεό-Πατέρα? Μα, αφενός, δεν κρατιόμασταν αιχμάλωτοι του Θεού και, αφετέρου, τι Πατέρας είναι αυτός που γουστάρει το αίμα του μονογενούς Υιού του?
Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος προσπαθεί να σώσει την παρτίδα. Είναι φανερό, γράφει, πως ο Πατέρας έλαβε το λύτρο. Όμως ούτε το ζήτησε ούτε το είχε ανάγκη. Απλά το δέχθηκε για να εκπληρωθεί το σχέδιο σωτηρίας του ανθρώπου. 
Μας αγίασε η τέλεια υπακοή του Υιού στον Πατέρα. Μια εκούσια υπακοή έως θανάτου, όχι για να ικανοποιηθεί η θεία δικαιοσύνη αλλά για να συντριβεί η εξουσία του αντάρτη-διαβόλου. Κι έτσι να ελευθερωθούμε κι εμείς στο βαθμό, βέβαια, που υπακούμε ελεύθερα στο θέλημα του Πατέρα!
Τι να πω. Τέτοιες σοφιστείες-αμπελοφιλοσοφίες δεν χρειάζονται καν σχολιασμό...

Σάββατο, 31 Αυγούστου 2019

Τι είδε ένας μουσουλμάνος σε χριστιανικό ναό...

Έπεισα έναν φίλο μου μουσουλμάνο να πάμε σ' έναν χριστιανικό ναό την ώρα της θείας λειτουργίας για να μου πει τις εντυπώσεις του.
Δεν πέρασαν τρία λεπτά κι άρχισαν να πέφτουν οι παρατηρήσεις του σαν πολυβόλο:
- Πώς είναι ντυμένες έτσι οι γυναίκες μέσα στην εκκλησία σας?
- Πώς είναι δυνατόν να συζητάτε μεταξύ σας την ώρα της προσευχής?
- Καταλαβαίνετε αυτά που λέει ο παπάς κι ο ψάλτης?
Τον πήρα και φύγαμε αμέσως!
Έτοιμος ήταν να μου πει και το περιβόητο... "πώς είναι δυνατόν μορφωμένοι, υποτίθεται, δυτικοί να προσκυνάτε σανίδες?"...

Σάββατο, 24 Αυγούστου 2019

Όταν κάποιοι αρνιόντουσαν τα ανώτερα εκκλησιαστικά αξιώματα...

Περίπτωση πρώτη: ο αβάς Αμμώνιος ασκήτευε στην έρημο όταν χήρεψε μια κοντινή επισκοπή. Ο πιστός λαός απέτησε απ' τον Μητροπολίτη να χειροτονήσει επίσκοπο τον Αμμώνιο. "Φέρετέ τον μου κι εγώ τον χειροτονώ", είπε ο Μητροπολίτης.
Ένα πλήθος κόσμου βγήκε στην έρημο αναζητώντας τον Αμμώνιο. Όταν τελικά τον βρήκαν και του είπαν τι τον ήθελαν, και επειδή επέμεναν στην απόφασή τους, ο Αμμώνιος έκοψε ένα αυτί του απ' τη ρίζα, καθώς γνώριζε πως ο κανόνας της εκκλησίας απαγορεύει να χειροτονούνται ακρωτηριασμένοι.
Οι πιστοί επέστρεψαν απογοητευμένοι, αλλά ο μητροπολίτης έκανε ωραία ντρίπλα. Αποφάνθηκε πως ο κανόνας που απαγορεύει την ιεροσύνη στους μη αρτιμελείς ήταν ιουδαϊκός, άρα δεν ίσχυε.
Το πλήθος επέστρεψε στην έρημο κι άρχισε να θερμοπαρακαλεί τον Αμμώνιο, που αναγκάστηκε να τους πει ότι αν συνεχίσουν να τον πιέζουν θα κόψει και τη γλώσσα του! Κι έτσι ο άνθρωπος γλύτωσε...
Περίπτωση δεύτερη: ο όσιος Μακεδόνιος ήταν πολύ απλός αλλά και λίγο ευέξαπτος. Ο πατριάρχης Αντιοχείας θέλοντας να τον χειροτονήσει ιερέα σκέφτηκε ένα πονηρό τέχνασμα. Με το πρόσχημα ότι έπρεπε να απολογηθεί για κάποιο παράπτωμά του, τον κάλεσε στην Αντιόχεια. Και κατά τη διάρκεια μιας θείας λειτουργίας, εκμεταλλευόμενος την άγνοια των τελετουργικών απ' τον Μακεδόνιο, τον χειροτόνησε εν αγνοία του! 
Όταν όμως του εξήγησαν τι συνέβη, ο μεγάλος ασκητής φοβούμενος πως θα χάσει την ησυχία του, τα πήρε στο κρανίο κι άρχισε να κυνηγάει τον αρχιερέα αλλά και όλους όσους συμμετείχαν στην παγίδευσή του!
Τρίτη περίπτωση: εδώ το τέχνασμα το μηχανεύτηκε ο ίδιος ο Θεός, γι' αυτό και έπιασε. Ο άγιος Νήφων ασκήτευε μέσα στην Κωνσταντινούπολη. Κάποιο βράδυ είδε ένα αποκαλυπτικό όνειρο που ουσιαστικά τον καλούσε να αναλάβει αρχιερατικό αξίωμα. 
Ο Νήφων φοβούμενος πως θα έχανε τη μοναχική του απομόνωση μπήκε στο πρώτο πλοίο κι έφυγε για Αλεξάνδρεια. Έλα όμως που εκεί είχε χηρεύσει η επισκοπή Κωνσταντιανής και ο τοπικός πατριάρχης προσευχόταν στο Θεό να του φανερώσει ένα κατάλληλο πρόσωπο. Οπότε είδε σαν όραμα τον απόστολο Παύλο να του λέει: να πας αύριο στο ναό κι θα δεις κάποιον που μου μοιάζει πολύ εκτός απ' τη φαλάκρα μου. Αυτός είναι ο εκλεκτός του Θεού. 
Πράγματι, στο ναό ήταν κι ο Νήφωνας που έμοιαζε πολύ του Παύλου, μόνο που είχε μακριά μαλλιά. Ο Πατριάρχης δόξασε τον Θεό και χειροτόνησε τον Νήφωνα επίσκοπο...

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

Μια διδακτική ιστορία...

Παραθέτω εν συντομία έναν ενδιαφέροντα ινδουιστικό μύθο.
Ένα σκυλάκι πηγαίνει καταματωμένο και καταπληγωμένο στον Ράμα, που θεωρείται ενσάρκωση του Θεού, κάτι σαν τον Ιησού των χριστιανών.
Όταν ο Ράμα το ρώτησε τι του συνέβη, το σκυλάκι αποκάλυψε πως το χτύπησε αλύπητα με το ραβδί του, και χωρίς κανέναν λόγο, ένας "μπράχμιν", δηλαδή κάποιος που οι Ινδοί θεωρούν φωτισμένο ασκητή.
"Και πώς θες να τιμωρήσω αυτόν τον Μπράχμιν;", ρώτησε ο Ράμα.
"Κάνε τον διαχειριστή ναού!", απάντησε ο σκύλος".
"Μα αυτό θα ήταν αμοιβή και όχι τιμωρία!", είπε ο Ράμα.
"Κι όμως", είπε ο σκύλος, "στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν κι εγώ διαχειριστής ναού και ξέρω πως είναι αδύνατο να μην καταχραστείς τα χρήματα του ναού, να μην πάρεις ένα μέρος απ’ όσα οι πιστοί προσφέρουν στο Θεό. Οπότε κι αυτός θα ξαναγεννηθεί σαν σκύλος και θα τον χτυπούν οι άλλοι!".

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2019

Τι ζόρι τραβούν οι Χριστιανοί με το σεξ;

Όπως έχουμε ξαναπεί, ο Χριστιανισμός προέκυψε μέσα από παλαιότερες παγανιστικές αντιλήψεις, και ουσιαστικά αποτελεί οργανική συνέχεια και εξέλιξή τους. Υπάρχει όμως μια χτυπητή εξαίρεση: η στάση της νέας θρησκείας έναντι του σεξ.
Είναι γνωστό πως οι παγανιστικές θρησκείες έδιναν μεγάλη σημασία στις σεξουαλικές τελετές, κυρίως ως μέσο μύησης στη λατρεία των θεοτήτων τους. Ο χριστιανισμός, αντίθετα, είτε αγνόησε το σεξ είτε το καταδίκασε. 
Βέβαια, δεν υπάρχει καμία μαρτυρία που να δείχνει πως ο Ιησούς κράτησε μια τόσο ακραία στάση. Ούτε και οι πρώτοι Χριστιανοί εξ εθνών είχαν τέτοια κολλήματα. Άλλωστε απεικόνιζαν τον Ιησού σαν τον Απόλλωνα, τον Ορφέα ή τον Ερμή, δηλαδή ως νέο αγένειο και σαφώς ερωτεύσιμο. Μόνο ο Παύλος πάλεψε να επιβάλλει τη δική του ασεξουαλική ιδιοσυγκρασία ως γενικό κανόνα των πιστών.
Προσωπικά δυσκολεύομαι να ερμηνεύσω πειστικά την αντι-σεξουαλική στάση των Χριστιανών. Ίσως να ήταν ένα δάνειο της ιουδαϊκής θρησκείας, ίσως και των νεοπλατωνικών και νεοπυθαγόρειων κοινοτήτων που ήταν σε ακμή τους πρώτους αιώνες στις περιοχές της Αιγύπτου και της Συρίας.
Αντισεξουαλική στροφή είχαν ήδη κάνει και άλλες θρησκείες, όπως η Αιγυπτιακή, ο Βουδισμός κ.λπ. Μπορεί να ήταν και η εκδήλωση μιας αντίδρασης στις υπερβολές των άλλων θρησκειών, ίσως και στην παρακμή της κυρίαρχης ρωμαϊκής αριστοκρατίας. 
Οι Εβραίοι τήρησαν αρνητική στάση έναντι του σεξ απ’ την εποχή του Ιωσία και των Προφητών. Προηγουμένως η θρησκεία τους είχε δεχθεί έντονες επιδράσεις απ’ τους Χαναναίους και τους άλλους γειτονικούς ναούς, με συνέπεια να εμφανίζεται το φαινόμενο της "ιεροδουλίας" και στον ίδιο το Ναό.
Σεξουαλικά σύμβολα συναντάμε και στον Χριστιανισμό, όπως τα τρία δάχτυλα της ευλογίας, το κρίνο, ακόμα και το σχήμα του σταυρού, με τη μορφή Ταφ, που απ’ τα πανάρχαια χρόνια συμβόλιζαν τα αντρικά γεννητικά όργανα. Μια επίσκεψη στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης μάς πείθει πως σταυροί κρεμόντουσαν απ’ το λαιμό των θρησκευτικών εδωλίων των προϊστορικών κατοίκων του περιαιγαιακού χώρου...
Ο Χριστιανισμός, ιδίως κατά τον Μεσαίωνα, μετέτρεψε το σεξ σε μεγάλο ταμπού. Μπορεί να ήταν ένας τρόπος για τη χειραγώγηση των πιστών απ’ το ιερατείο. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, όποιος ελέγχει τη σεξουαλικότητά μας, ελέγχει και την προσωπικότητά μας. 
Ίσως να ήταν κι ένας τρόπος περιορισμού της αχαλίνωτης ελευθεριότητας. Μπορεί, για να είμαστε και πιο επιεικείς, να ήταν μια απλή προσπάθεια περιορισμού των ενστίκτων, ώστε η ανθρωπότητα να εστιάσει περισσότερο σε άλλους τομείς, πιο πνευματικούς.
Όπως και να έχει το πράγμα, σήμερα οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Ο άνθρωπος δεν κυριαρχείται πλέον απ’ τα πρωτόγονα ένστικτα. Κι αν έχω καταλάβει καλά, το πρόβλημα δεν είναι πλέον η υπερσεξουαλικότητα, αλλά το ακριβώς αντίθετο. 
Όλ’ αυτά, συν τα νέα επιστημονικά και ψυχολογικά δεδομένα, πρέπει άμεσα να τα λάβει υπόψιν της η Εκκλησία και να αναθεωρήσει τάχιστα τις απόψεις της περί σεξ...

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2019

Ωδή σ’ έναν άσημο ασκητή...

Γνώρισα έναν που δεν ξέρει να ξεκουράζεται
-όπως συνηθίζουμε-
που ήθελε να κουράζεται
-όπως δεν συνηθίζουμε-
που δεν ήθελε ν’ αφήσει πίσω του ίχνη
να ’χει η κουβέντα του ψεγάδια
η θύρα του κλειδί.
Μπορούσε να βλέπει όλους μ’ ίδιο μάτι
να μένει πάντοτε νηφάλιος
να μην φοβάται την αποτυχία
να μην φοβάται τίποτα.
Ήταν ένας άσημος Αγιορείτης...

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2019

Η πίστη στην "Κόλαση" είναι η ομολογία της αποτυχίας (και) του Χριστιανισμού! (του Γιάννη Νικολουδάκη)


Διαβάζω αυτό το διάστημα ένα βιβλίο του π. Φλωρόφσκυ, με τίτλο: "Δημιουργία και Απολύτρωση". 
Στο θέμα των εσχάτων δεν μπορώ παρά να παρατηρήσω πως όλες αυτές οι απόψεις και τα -όσο να' ναι- "εμπνευσμένα" λόγια του παραμένουν για μένα στο επίπεδο της λεκτικής πιρουέτας! Επαναλαμβάνω, δεν αμφισβητώ, ούτε είμαι σε θέση να κρίνω τις προθέσεις του· άλλωστε έχω ακούσει πως αυτός είναι από τους "καλούς"... Αλλά αυτή η εμμονή και η με κάθε τρόπο επιστράτευση και της τελευταίας ρανίδας λογικού συλλογισμού για την δικαιολόγηση της κόλασης καταντάει αηδία, με το συμπάθιο! Ενίοτε κουραστική και φαιδρή!
Βασίζεται λέει στην πίστη των χριστιανών πως όποιος κυλήσει μία φορά στο "κακό" (όπως το αντιλαμβάνονται) δεν μπορεί να ανανήψει, τον έχει διαφθείρει ολοκληρωτικά! 
Και πού είναι ο Θεός σε όλα αυτά; Δεν καταλαβαίνουν, οι χριστιανοί, πως με το να προσδίδουν τέτοια ιλιγγιώδη δύναμη στο κακό το καθιστούν εντέλει "γοητευτικό" οι ίδιοι; Όταν θεωρείς πως κάτι θα σε καταστρέψει ολοκληρωτικά, εντάσσοντάς το στη σφαίρα του "απαγορευμένου" (ταμπού), υποσυνείδητα η επιθυμία "εξατμίζεται" με την απαγόρευση ή προστίθεται περισσότερο "αλατοπίπερο" στην ιστορία, κοινώς "ρίχνεται λάδι στη φωτιά"; Νομίζω πως όποιος έχει ασχοληθεί με ψυχολογία ξέρει ήδη την απάντηση! 
Η απαγόρευση αυξάνει τη γοητεία του "μη επιτρεπτού", στην περίπτωση της θρησκείας δε αυτό λειτουργεί ουκ ολίγες φορές κατ' αυτόν τον τρόπο -οι θεολόγοι φυσικά έχουν και γι’ αυτό απάντηση· πεπτωκυΐα φύση την ονομάζουν!-, επομένως ποιο είναι το αποτέλεσμα; Η πτώση, το να ενδώσεις δηλαδή στην "απαγορευμένη επιθυμία"! Μετά την "πτώση" έρχεται η ενοχή, οι τύψεις· και μετά τις τύψεις έρχεται η μετάνοια. 
Αλλά η μετάνοια δεν μπορεί να είναι πλήρης χωρίς την εξαγόρευσή της σε πνευματικό-ιερέα· να πώς λειτουργεί ο μηχανισμός! Πώς αντιμετωπίζονται, από την άλλη μεριά, ερωτήματα του τύπου: "γιατί δεν έφτιαξε έναν κόσμο με άλλες δυνατότητες;" κτλ.. κτλ..; Με τον "αρχαίο νόμο της ανθρώπινης ελευθερίας"..... "Καλά καλά"!!! (λέω εγώ)... 
Με δυο λόγια ο Θεός φτιάχνει έναν κόσμο που προγνωρίζει την "αποτυχία" του όλου εγχειρήματος -η οποία δικαιολογείται με την αέναη νίκη της κολάσεως και του κακού από τη μια μεριά- και αυτό αποκαλείται "ελευθερία";;; Σοβαρά;; Γιατί εμένα μου μοιάζει σαν ένα "παιχνίδι" εξαρχής καταδικασμένο να αποτύχει;; Γιατί, παρά τα αναγνώσματα του Φλωρόφσκυ και άλλων "μεγάλων" θεολόγων, εγώ το μόνο που εξακολουθώ να αποκομίζω απ' όλα αυτά είναι, πως αυτός ο Θεός -αν υπάρχει- είναι ένας τεράστιος εννοιολογικά και "υπερμεγέθης" Σαδιστής, καμουφλαρισμένος κάτω από τη "μάσκα" του "καλού μπαμπά"; Α.. και να μην ξεχάσω πως για μένα είναι και τελείως Άχρηστος από τη στιγμή που δεν μπορεί να πείσει -όχι με τη βία, αλλά με τη λογική- την πλειονότητα των ανθρώπων να ακολουθήσουν το δρόμο του! Και τώρα, επειδή δεν μπόρεσε να με πείσει, θα πάω κόλαση;; Ή, όπως το λένε οι "ψαγμένοι" Ρωμανίδηδες κ.ά., θα "καταδικαστώ" σε μια "αιώνια αναισθησία" απέναντι στα "θεϊκά αγαθά" κατά και μετά την Ανάσταση; Δεν είμαστε καλά!!! 
Μου αρέσει, πάντως, μπορεί να διδαχτεί πολλά κανείς από την παρούσα χρήση των φιλοσοφικών εννοιών. Προκειμένου να δέσει στο "άρμα" του άλλους ανθρώπους βεβαίως, βεβαίως! Διότι, εφόσον τον Θεό δεν τον βλέπεις και υπό την προϋπόθεση ότι πείθεσαι εντέλει από αυτά, που μοιάζουν όντως γοητευτικά, με ποιον θα συναγελαστείς; Με τους "εκπροσώπους" του επί γης· με τους παπάδες δηλαδή!!! Να πώς θα ξεπληρώσεις την "τράπεζα"!!! 
Γιατί η θεολογία περί απολυτρώσεως, αυτό είναι στην ουσία! Ξεπλήρωμα! Ο Χριστός θυσιάστηκε για σένα άρα οφείλεις να θυσιάσεις κι εσύ τη ζωή σου, με όποιο κόστος κι αν συνεπάγεται αυτό! Για το τι σημαίνει προσωπική "θυσία", ο καθένας που έχει περάσει από τους εκκλησιαστικούς χώρους έχει πάρει ήδη μια γεύση από αυτό!! Υπακοή και στα πιο παράλογα, ευνουχισμός της ζωής, ύμνος στη θανάτωση των αισθήσεων, εξύμνηση της νηστείας και καλλιέργειας "αφύσικων" αρετών... 
Κι όλα αυτά, γιατί; Γιατί έγινε μια θυσία, κάπου, κάποτε... Λοιπόν, πρώτα απ' όλα όταν μια θυσία είναι καλοπροαίρετη δεν ζητάς μετά αντάλλαγμα από πάνω!! Ούτε κι αναγνώριση. Απλά μαθήματα savoir vivre. 
Δεν μπορώ να τον καταλάβω αυτόν τον σαδομαζοχισμό των χριστιανών!! Κι ούτε πρόκειται, διότι μάλλον δεν έχω "πνευματικά αισθητήρια"..  Σαν "κοσμικός", βέβαια, κρίνοντας μου φαίνεται πολύ κακόβουλο όλο αυτό... Να το δόλωμα, να τι γίνεται κι όταν τσιμπήσεις!*
*Τα παραπάνω αποτελούν απλά το πώς έχω εγώ αντιληφθεί τα συγκεκριμένα πράγματα! Μπορεί τώρα ο δικός σου εγκέφαλος να τα "διαβάζει" διαφορετικά, άλλωστε ο καθένας είναι διαφορετικός!! Για μένα όλο το παραπάνω -που περιγράφω- συνιστά ένα "θεατρικό", μια "κοροϊδία", έναν "εμπαιγμό" με τον πόνο μας, προπαντώς· τον υπαρξιακό πόνο του θνητού ανθρώπου, κάθε θνητού... Που μέσω του φυσιολογικότατου αυτού φόβου τον εξαπατούν οι λογής-λογής "ψυχοσώστες", προκειμένου να ικανοποιήσουν το βίτσιο τους για κυριαρχία..

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2019

Να τα λέμε κι αυτά...

Συνέβη στην Αφρική το 2015.
Σομαλοί ισλαμιστές αντάρτες της οργάνωσης Αλ-Σαμπάμπ μπήκαν στην Κένυα κι έστησαν ενέδρα σε ένα λεωφορείο. Ζήτησαν απ' τους επιβάτες να κατέβουν και να χωριστούν σε χριστιανούς και μουσουλμάνους. Εννοείται πως οι δεύτεροι δεν είχαν τίποτα να φοβηθούν ενώ οι πρώτοι θα εκτελούνταν επί τόπου.
Όμως εδώ έγινε η μεγάλη ανατροπή: οι μουσουλμάνοι επιβάτες επιτέθηκαν λεκτικά στους τρομοκράτες και δήλωσαν ευθαρσώς πως είτε όλοι θα πεθάνουν είτε όλοι θα ζήσουν. Ορισμένοι μάλιστα έδωσαν σε χριστιανούς κάποια απ' τα ρούχα τους για να μοιάζουν με μουσουλμάνους.
Μετά από αυτό, οι τρομοκράτες αποχώρησαν απογοητευμένοι και άπρακτοι...

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2019

Αυτό είναι γιόγκα...

Να ζεις ανάμεσα σε προκλήσεις και να παραμένεις ανεπηρέαστος.
Να σε περιτριγυρίζουν τοξικοί άνθρωποι κι εσύ να τους αγνοείς.
Να ζεις εν μέσω των λαθών των άλλων κι εσύ να επικεντρώνεσαι μόνο στα δικά σου λάθη.
Να ζεις σε περιβάλλον που κυριαρχεί η ιδιοτέλεια, το μίσος κι η μιζέρια κι εσύ ν’ ανταποκρίνεσαι με αγάπη και αισιοδοξία.
Να ζεις μέσα στις εναλλαγές του βίου κι εσύ να πιστεύεις στη δική σου αιωνιότητα...

Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2019

Η προσευχή ενός Πρώσου μονάρχη...

"Θεέ μου -αν υπάρχεις-
σώσε την ψυχή μου -αν υπάρχει-"

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2019

Το στρίβειν δια του διπλού μηνύματος! (του Γιάννη Νικολουδάκη)

"Ο Χριστός μισεί την αμαρτία, αλλά αγαπά τον αμαρτωλό".
Επιτρέψτε μου να πω ότι η παραπάνω φράση ακολουθεί την τακτική του διπλού μηνύματος! Τι θα πει μισεί την αμαρτία, αλλά όχι τον αμαρτωλό;
Τι είναι η αμαρτία; Κάτι ξέχωρο από τον αμαρτωλό ή η ίδια του η φύση;

Από τέτοιου είδους μηνύματα, η Εκκλησία έχει να επιδείξει μπόλικα... 
Όπως το γνωστό: "δε σε στέλνει ο Θεός στην κόλαση, εσύ πέφτεις μόνος σου"... και όποιος έβγαλε νόημα, έβγαλε! Για μένα, αυτή η φράση δε λέει τίποτα, απλώς σκοπός της είναι να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα και να μετατοπιστεί το θέμα αλλού...

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2019

Επιστολή στον Αρχιεπίσκοπο...

Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης ήταν μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα και ποιητής του μεσοπολέμου, που τελικά αυτοκτόνησε στις 8 Γενάρη του 1944. Γύρω στα 1926 υιοθέτησε την τότε μοντέρνα κομμουνιστική ιδεολογία, όσο, βέβαια, κομμουνιστής μπορούσε να γίνει ένας εκκεντρικός γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας.
Από το όλο έργο του επιλέγουμε την παρακάτω επιστολή που δημοσιεύτηκε το 1927 στον "Ριζοσπάστη":
«Αθήνα 1-8-27
Χρυσόστομον Παπαδόπουλον
Αρχιεπίσκοπον Αθηνών
Κύριε,
Ευρίσκομαι σήμερα στην ανάγκη –για να είμαι απολύτως συνεπής προς τας υπαγορεύσεις της συνειδήσεώς μου– ν’ αποταθώ απ’ ευθείας προς εσάς, και να σας παρακαλέσω να με διευκολύνετε στον διακανονισμόν μιας υποθέσεως, χαρακτήρος εντελώς προσωπικού –που αφορά τας σχέσεις μου με την εκκλησίαν, και που, λόγω της τελευταίας αυτής λεπτομερείας, ανάγεται εξ ολοκλήρου στη δικαιοδοσία σας.
Η χριστιανική θρησκεία –όχι μόνον η ορθόδοξος, αλλά εν γένει η χριστιανική– όπως επίσης και κάθε άλλη θρησκεία– μού έχει αποβεί τελείως περιττή.
Κρίνω άσκοπο να εκθέσω τη σειρά των σκέψεων που με οδήγησαν έως εκεί. Αφορούν εξ ολοκλήρου τον προσωπικό μου τρόπο τού αντιλαμβάνεσθαι τα πράγματα, και τας προσωπικάς μου απόψεις επί του ανθρωπίνου προορισμού.
Γι’ αυτό το λόγο, μάλλον συγκεκριμένα, θα επιθυμούσα ν’ απαλλαγώ τελείως αυτής. Θα μου πείτε ίσως, ότι καθένας μπορεί αξιόλογα να το κάμει σιωπηρά και κατ’ ιδίαν, χωρίς τίποτε να τον βιάζει να το κοινολογήσει, ούτε να προσφύγει σε άλλο επισημότερο διάβημα.
Και όμως αισθάνομαι σήμερα την ανάγκην αυτής της επισημοτέρας, και κατά τύπους, επανακτήσεως της πνευματικής μου ελευθερίας. Υπάρχουν περιπτώσεις που ο νόμος, έξαφνα, με υποχρεώνει να ορκίζομαι επάνω σ’ ένα χρυσόδετο βιβλίο, το οποίον έχει για μένα, βεβαίως, μεγάλη κοινωνική, φιλοσοφική ή λογοτεχνική αξία, καμιά όμως απολύτως θρησκευτική. Θα μου ήταν εξίσου δυσάρεστο και ανωφελές, αν με υπεχρέωναν να ορκίζομαι επάνω στην «Ιλιάδα» ή την «Πολιτείαν του Πλάτωνος» –βιβλία που εκτιμώ και αγαπώ, αλλά που δεν έχουν επίσης, για μένα, κανένα είδος μυστικοπαθούς ιερότητος, με την έννοιαν με την οποίαν το θέλει η εκκλησία.
Επί πλέον, έχω φθάσει εις το συμπέρασμα ότι, μεταξύ της φιλοσοφίας και του κηρύγματος του Ιησού, και της σημερινής αποστολικής εκκλησίας, υπό την αληθινήν όψιν με την οποίαν αύτη κινείται και ενεργεί, η απόστασις και η παρεξήγησις είναι τεραστία.
Βλέπετε, το χάσμα είναι ριζικόν και ανεπανόρθωτον. Δεν πιστεύω σε τίποτε απ’ ό,τι πιστεύετε, και δεν επιθυμώ να διατηρώ, έστω και προσχηματικά, δεσμούς με κάτι το οποίον θεωρώ παιδαριώδες, οσάκις δεν το θεωρώ και εγκληματικό.
Με την ελπίδα ότι αυτό μου το γράμμα –γραμμένο, το τονίζω, εντελώς γαλήνια, συνειδητά και αποφασιστικά– θα συντελέσει ώστε να παύσω και κατά τύπους –αφού κατ’ ουσίαν έχω παύσει προ πολλού– να λογίζομαι, οπωσδήποτε, μέλος του θρησκευτικού σας ποιμνίου.
Πρόθυμος, Ν. ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ».

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019

O Eπίσκοπος Ρώμης αρχίζει να "ξηλώνει το πουλόβερ";


Αναδημοσιεύουμε χωρίς σχόλια απ’ το σάιτ της Καθημερινής:

Αλλαγές στο «Πάτερ Ημών» προτείνει ο Πάπας Φραγκίσκος


ΒΑΤΙΚΑΝΟ. Την έγκρισή του έδωσε ο Πάπας Φραγκίσκος για την επιβολή αλλαγών στην προσευχή «Πάτερ Ημών» της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, έτσι ώστε ο Θεός να μην εμφανίζεται πια ως Αυτός που οδηγεί τον άνθρωπο στον πειρασμό. 
Ο επικεφαλής του συμβουλίου επισκόπων της Ιταλίας, καρδινάλιος Γκαλτιέρο Μπασέτι είπε μιλώντας στον Τύπο ότι ο Πάπας ενέκρινε αλλαγές στη Θεία Λειτουργία που περιλαμβάνουν και τη νέα διατύπωση του «Πάτερ Ημών». Η προσευχή αυτή απαγγέλλεται στη Θεία Λειτουργία από 1,2 δισεκατομμύρια ρωμαιοκαθολικούς ανά τον κόσμο. 
Το «Πάτερ Ημών» προέρχεται από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον: ο Ιησούς διδάσκει την προσευχή όταν ερωτάται από τους μαθητές Του πώς πρέπει να προσεύχονται. Η μετάφρασή του στις δυτικές γλώσσες, με τη σειρά της, προέρχεται από τη λατινική και την ελληνική του αγίου Ιερωνύμου, στα τέλη του 4ου αιώνα.
Η νέα διατύπωση αφορά τον 13ο στίχο: «Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού». Ο Πάπας ζήτησε ο στίχος να αντικατασταθεί με άλλον, ο οποίος θα λέει «μη μας αφήσεις να πέσουμε στον πειρασμό», καθώς μόνο ο Σατανάς είναι ικανός «να μας στρέψει στον πειρασμό». Πριν από δύο χρόνια ο Πάπας Φραγκίσκος είχε εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για τη διατύπωση του στίχου.
«Η μετάφραση από τα ελληνικά δεν αποδίδει σωστά το νόημα της προσευχής, καθώς αναφέρεται σε έναν Θεό ο οποίος ωθεί στον πειρασμό. Στην πραγματικότητα, εγώ είμαι αυτός που υποκύπτει στην αμαρτία. Δεν με σπρώχνει Αυτός στον πειρασμό για να δει πως υπέκυψα. Ενας Πατέρας δεν κάνει κάτι τέτοιο, ένας Πατέρας σε βοηθάει να ξανασηκωθείς αμέσως. Ο Σατανάς είναι αυτός που μας οδηγεί στον πειρασμό, αυτή είναι η ειδικότητά του», είπε ο Ποντίφικας, μιλώντας σε τηλεοπτικό δίκτυο του Βατικανού.
Συμβούλια επισκόπων από πολλά μέρη του κόσμου έχουν ήδη εκδηλώσει την πρόθεσή τους να τηρήσουν την αλλαγή στη διατύπωση του «Πάτερ Ημών». Τα κατά τόπους συμβούλια επισκόπων έχουν αποκτήσει μεγαλύτερη αυτονομία σε ζητήματα δόγματος μετά την έκδοση της εγκυκλίου «Magnum Principium» τον Σεπτέμβριο του 2017. 
Η εγκύκλιος αυτή μετέθετε την ευθύνη για τις μεταφράσεις ιερών κειμένων σε τοπικές γλώσσες, από το Βατικανό στα κατά τόπους συμβούλια επισκόπων.
Αντιδράσεις
Συντηρητικοί ρωμαιοκαθολικοί κύκλοι έχουν ήδη εκφράσει την αντίθεσή τους στις αλλαγές που προτείνει ο Πάπας Φραγκίσκος και στους «επικίνδυνους νεωτερισμούς» που αυτός προσπαθεί να επιβάλει στο δόγμα. 
Η λέκτορας Βιβλικών και Θρησκευτικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ, στη Βρετανία, Μέρεντιθ Ουόρεν ανέφερε στην εφημερίδα Guardian: «Η νέα εκδοχή του “Πάτερ Ημών” προσπαθεί να αντιμετωπίσει το υπονοούμενο ότι ο Θεός έχει κάποια συμμετοχή στο κακό. Με τον τρόπο αυτόν, όμως, ο Πάπας αγνοεί τα πάμπολλα βιβλικά παραδείγματα όπου ο Θεός λειτουργεί παράλληλα με τον Σατανά για να φέρει σε πειρασμό τους πιστούς Του, ακόμη και τον ίδιο Του τον Υιό. Η νέα εκδοχή αντιβαίνει στο ξεκάθαρο νόημα του πρωτότυπου ελληνικού κειμένου του Ευαγγελίου».

Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2019

Ανίερες συμφωνίες "αγίων"!

Την Κωνσταντίνεια δυναστεία διαδέχθηκε μια άλλη βάρβαρη δυναστεία, που ουσιαστικά μισούσε την ουσία του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού. Αυτό το μίσος προς κάθε τι ελληνο-ρωμαϊκό επέδειξαν σχεδόν όλοι οι λεγόμενοι "βυζαντινοί" αυτοκράτορες, που κατάγονταν από βάρβαρες επαρχίες, με έντονο το κόμπλεξ κατωτερότητας προς τη Ρώμη και την κλασική Ελλάδα. 
Αυτό το κόμπλεξ ήρθε και "κούμπωσε" με τη χριστιανική θρησκεία για να ισοπεδώσει σχεδόν όλα τα κλασικά δημιουργήματα του παρελθόντος.
Ιδρυτής της νέας δυναστείας ήταν ο Θεοδόσιος, που καταγόταν απ' την βάρβαρη (τότε) Ισπανία, και η χριστιανική εκκλησία τον αποκάλεσε επίσης "Μέγα" λόγω των πολύτιμων υπηρεσιών που της πρόσφερε. Γιατί κριτήριο της Εκκλησίας είναι αποκλειστικά το συμφέρον των εξουσιομανών Επισκόπων της. 
Αρχικά ανέλαβε τη διακυβέρνηση του ανατολικού κράτους και διαχειρίστηκε μάλλον αποτελεσματικά τη γοτθική απειλή. Αναγκάστηκε όμως να συνάψει μαζί τους συνθήκες ειρήνης και χιλιάδες Γότθοι εγκαταστάθηκαν ως "σύμμαχοι" στη Θράκη, Μοισία, Φρυγία και Λυδία, αλλοιώνοντας περαιτέρω την πληθυσμιακή σύνθεση των περιοχών αυτών.
Ο Θεοδόσιος βαπτίσθηκε, μάλλον καιροσκοπικά, χριστιανός το 380 μ.Χ., εξασφαλίζοντας έτσι την πολιτική στήριξη των ομοδόξων του. Συμπεριφέρθηκε με μίσος και φανατισμό έναντι όχι μόνο των άλλων θρησκειών αλλά και των διαφορετικών εκδοχών της χριστιανικής πίστης. 
Ανατρέποντας την ως τότε αρειανική παράδοση της κωνσταντίνειας δυναστεία, αυτός πόνταρε στους "Ορθοδόξους". Καθαίρεσαι τον αρειανόφιλο επίσκοπο Νέας Ρώμης Δημόφιλο και συγκάλεσε τη λεγόμενη "Β' Οικουμενική Σύνοδο" που καταδίκασε τους αρειανιστές οι οποίοι με διατάγματα του αυτοκράτορα στερήθηκαν στο εξής τα πολιτικά δικαιώματα και τις περιουσίες τους.
Ταυτόχρονα δίωξε και τους Εβραίους αλλά, κυρίως, τις εθνικές λατρείες, τις οποίες απαγόρευσε, έκλεισε τους ναούς τους, κατάργησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 394 μ.Χ. κ.λπ.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του εκδηλώθηκαν πολλές στάσεις και κινήματα. Τις αντιμετώπισε όλες "χριστιανικότατα", καταπνίγοντάς τες στο αίμα. 
Εκεί που όμως το τερμάτισε, ξεπερνώντας ακόμη και τον "άγιο" Κωνσταντίνο, ήταν στη Θεσσαλονίκη το 390 μ.Χ., που διέταξε τη σφαγή πάνω από 15.000 κατοίκων της μέσα σε μια μέρα, στον ιππόδρομο της πόλης.
Τη σφαγή αυτή δεν άφησαν ανεκμετάλλευτη οι πονηροί χριστιανοί ιεράρχες. Και κυρίως η μουσίτσα Αμβρόσιος, επίσκοπος Μεδιολάνων. 
Αυτός ο παμπόνηρος πολιτικάντης, που η Εκκλησία ασφαλώς και αγιοποίησε, πρότεινε την εξής συμφωνία στον Θεοδόσιο. Η Εκκλησία θα αναλάμβανε να αποκαταστήσει-συγχωρήσει την εξόντωση τόσων χιλιάδων ανθρώπων, επιβάλλοντάς του ολιγόμηνη στέρηση της θείας κοινωνίας, ακόμα και της εισόδου του σε ναούς. Με δυο λόγια, κατά το κοινώς λεγόμενον, του "έκαναν τη μούρη κιμά"! 
Κι ο αυτοκράτορας, ως αντάλλαγμα, θα αναλάμβανε ακόμα πιο σκληρούς διωγμούς εις βάρος των αλλόθρησκων και αλλόδοξων. 
Τώρα μιλάμε για πολύ ... χριστιανικές καταστάσεις!

Παρασκευή, 31 Μαΐου 2019

Κλεμμένα τα χριστιανικά δόγματα!

Όπως έχουμε ξαναπεί, το δόγμα του Σωτήρος-Θεού δεν συνιστά ιδιαίτερο γνώρισμα του Χριστιανισμού. Μπορεί οι χριστιανοί να δανείστηκαν την ιδέα απ’ τον ιουδαϊκό μεσσιανισμό, αλλά ήδη απ’ τον 3ο π.Χ. αιώνα η πανάρχαια αυτή παράδοση ήταν πολύ της μόδας, κυρίως στην Αλεξάνδρεια.
Στους αρχαίους χρόνους η ζωή των ανθρώπων ήταν πολύ δύσκολη και σκληρή. Φυσικό και επόμενο ήταν να περιμένουν οι πάντες την έλευση ενός Σωτήρα που θα τους λύτρωνε απ’ τα αναρίθμητα δεινά του. Κι αν δεν υπήρχε τέτοιος "Σωτήρας", οι άνθρωποι όφειλαν να τον κατασκευάσουν για να ισορροπήσουν και να μην τρελαθούν...
Ο Όσιρις ήταν ο αιγυπτιακός Σωτήρας, που λύτρωνε τους ανθρώπους τόσο εν ζωή όσο και μετά τον θάνατο. Ο Μίθρας ήταν η περσική εκδοχή του δόγματος. Μεσολαβούσε ανάμεσα σε Θεό και ανθρώπους καιμε τα μυστήριά του φάνταζε τόσο κοντά στον χριστιανισμό ... όσο και ο Ανίκητος ήλιος! 
Το ίδιο και με τον Κρίσνα, τον Ηρακλή, τον Απόλλωνα, ακόμα και τον Διόνυσο. Από κοντά κι ο Σωτήρας των Γνωστικών, που υπήρχαν πολύ πριν τον Χριστιανισμό, όσο κι αν θεωρήθηκαν χριστιανική αίρεση...
Το χριστιανικό ιερατείο έκανε μια διπλή "απάτη": Αφενός υιοθέτησε όσα περισσότερα στοιχεία μπορούσε απ’ τις παλαιότερες θρησκείες, και αφετέρου προσπάθησε να καταστρέψει συστηματικά τις αποδείξεις της "κλοπής". 
Και όπου δεν το κατάφερε, ανακάλυψε την μπαρούφα περί... "σπερματικού λόγου". Πως δήθεν οι παλαιότερες θρησκείες είχαν ασπαστεί χριστιανικά δόγματα, κατά θεία παραχώρηση, ώστε να προετοιμάσουν την ανθρωπότητα για την έλευση του Ιησού...

Σάββατο, 25 Μαΐου 2019

Εσείς μπορείτε να μου δείξετε έναν που ν’ αξίζει την αιώνια Κόλαση;

Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ήταν Δανός και έζησε περίπου την ίδια εποχή που ο Όθωνας βασίλευε στην Ελλάδα. Όλοι τον ξέρουμε ως "μεγάλο παραμυθά", αλλά οι ιστορίες του, όσο απλοϊκές κι αν φαίνονται, κάθε άλλο παρά "παραμυθάκια" είναι. Κρύβουν βαθιά νοήματα και συμβολισμούς.
Ο Χανς ήταν πιστός Χριστιανός. Αλλά δεν είχε καμία σχέση με την ασκητική και μυστική παράνοια αυτής της θρησκείας. Ο αγαπημένος μας συγγραφέας πρέσβευε έναν χριστιανισμό της κοινωνικής και ανθρωπιστικής δράσης, ονειρευόταν μια κοινωνία γεμάτη απ’ το φως της ζωής και της αγάπης.
Θα σας αναφέρω πολύ περιληπτικά μιας απ’ τις ιστορίες του. 
Σε μια κωμόπολη του Βορρά, όπου ο βαρύς χειμώνας μόλις είχε τελειώσει κι η άνοιξη έμπαινε, όλα στη φύση φώναζαν πως "ο Θεός αγαπάει τους ανθρώπους". Μόνο στην εκκλησία ο πάστορας έδειχνε όχι και τόσο ευχαριστημένος με τις ευλογίες που ο Θεός σκορπούσε στους ανθρώπους. Το κήρυγμά του ήταν πολύ θυμωμένο. Φώναζε πως οι άνθρωποι ήταν πολύ ασεβείς κι είχαν εξοργίσει το θεό. Και πως εκείνος θα τους τιμωρούσε σκληρά για τις αμαρτίες τους, θα τους έστελνε στην Κόλαση όπου θα έβραζαν αιώνια χωρίς καμία ελπίδα λύτρωσης. 
Οι πιστοί ανατρίχιαζαν από τρόμο ακούγοντας για το θειάφι που έκαιγε αδιάκοπα στην Κόλαση, το σκοτάδι και τη σιωπή που βασίλευαν στον τόπο της αιώνια καταδίκης.
Το ίδιο βράδυ ο πάστορας είδε ένα παράξενο όνειρο. Ένας άγγελος τον επισκέφτηκε και τον κάλεσε να γυρίσουν μαζί αόρατοι όλη την πόλη και να του δείξει έναν απ’ τους "αμαρτωλούς" που, κατά τη γνώμη του, θα καταδικάζονταν σίγουρα στην αιώνια Κόλαση. 
Κι αρχίζει έτσι μια περιπλάνηση της παράξενης αυτής παρέας, απ’ την οποία, για  να μην σας τα πολυλογώ, ο πάστορας κατέληξε στο συμπέρασμα πως κανείς, μα κανείς, δεν ήταν άξιος αιώνιας καταδίκης. Όλοι οι θεωρούμενοι "αμαρτωλοί" ήταν θύματα των συγκυριών, της άγνοιας, της χαμηλής διανοητικής τους ικανότητας.
Από τότε ο πάστορας δεν ξαναμίλησε για την Κόλαση αλλά μόνο για την απέραντη καλοσύνη του Θεού...