Παρασκευή, 17 Μαΐου 2019

Δείξε μου τον Θεό που λατρεύεις να σου πω ποιος είσαι! (του Γιάννη Νικολουδάκη)

Δεν ξέρω εάν το έχετε παρατηρήσει, αλλά σε αρκετές θρησκείες το θείο απεικονίζεται ως κάτι "απόλυτο", "απαιτητικό" και ενίοτε ψυχοπαθητικό! Δείτε π.χ. τον θεό της Παλαιάς διαθήκης, τον Αλλάχ του Κορανίου... 
Γνωρίσματα που σε έναν άνθρωπο τα απεχθανόμαστε, κατηγοριοποιώντας τον ως "κοινωνιοπαθή", τα συναντάμε, τα "εξιδανικεύουμε", τα προβάλλουμε και στο τέλος τα λατρεύουμε (!) υπό τη μορφή κάποιου Ανώτερου Όντος!!! 
Σα να αποδίδουμε φόρο τιμής σε έναν "εξωσυμπαντικό" Χίτλερ ένα πράγμα! Γιατί; Τι είναι αυτό που μας προκαλεί δέος σε αυτή την αρνητικότητα; Να είναι άραγε ο φόβος που γεννάει; Και πώς ο φόβος -ο τρόμος στη συγκεκριμένη περίπτωση- μπορεί να σου εμπνεύσει πραγματικά ευγενή αισθήματα; 
Μια θεωρία μου είναι πως τα ορμέμφυτα αυτά κρατάνε από την πρωτόγονη εποχή, τότε που ο άνθρωπος έπρεπε να επιδείξει σκληρότητα για να επιβιώσει. Τώρα, βέβαια, θα μου πεις, άλλο σκληρότητα και άλλο βαρβαρότητα και για ποιο λόγο ο "Απόλυτος Βάρβαρος" εξακολουθεί να δεσπόζει ως "εξουσιαστική μορφή" στις ψυχές μας, έως σήμερα, είναι κάτι που αξίζει να χυθούν τόνοι μελάνης ψυχιατρικών μελετών!  
Θα το πάω πιο "βαθιά" το θέμα. Γιατί φανταζόμαστε τον Θεό ως κάτι "μεγάλο", "τεράστιο", με υπέρ το δέον ανθρώπινες ιδιότητες; Δεν αντανακλά μία νοοτροπία -έναν "αταβισμό", αν θες- πως το καθετί ανώτερο ταυτίζεται με ό,τι πιο μεγάλο σε μέγεθος φανταστεί κανείς;
Γιατί π.χ. δεν πηγαίνει αυτόματα το μυαλό μας πως ο Θεός έχει το μέγεθος μυρμηγκιού ενώ πηγαίνει πως σίγουρα είναι ένας " Γκοτζίλα", να πούμε; Η φετιχοποίηση του μεγέθους είναι εγγενής στον άνθρωπο -πως ό,τι δηλαδή μεγαλύτερο και ογκοδέστερο ίσον και καλύτερο, αποτελεσματικότερο και άξιο εμπιστοσύνης- και αυτό φαίνεται, μεταξύ των άλλων, και από τους μύθους, τις θρησκείες και τις παραδόσεις τους! 
Και μέχρι σήμερα αυτό που θαυμάζεται ευρέως είναι το "πολύ"! (πολύ κορμί -υψηλό ανάστημα, μυϊκή μάζα αυξημένη-, πολλά λεφτά, πολλά χρόνια ζωής, πολλές επιτυχίες στον ερωτικό τομέα, πολλή προϋπηρεσία στη δουλειά κ.ο.κ.).
Ας πάρουμε για παράδειγμα μια ομάδα ανθρώπων, οι οποίοι κοκορεύονται διότι σκότωσαν έναν ελέφαντα, αγνοώντας πως αυτό το πλάσμα είχε αισθήματα. Στοίχημα πάω πως τον εξέλαβαν απλά σαν κάτι "μεγάλο", "ανώτερο" κι επομένως απειλητικό γι’ αυτούς! 
Μήπως κι ορισμένοι άθεοι διακατέχονται από την ίδια ψυχολογία; Να "σκοτώσουν" τον "πατέρα", να "εκθρονίσουν" τον "Βασιλιά", προκειμένου να κερδίσουν το χαμένο αίσθημα αυτοεκτίμησης που τους στέρησε το σκιάχτρο, το οποίο διδαχτήκανε από γονείς και δασκάλους; Μήπως, τελικώς, η οπτική του "Θεού ως Παντοδύναμου Εξουσιαστή" έχει κάνει περισσότερο κακό, στη συγκεκριμένη ιδέα, από χίλια αθεϊστικά κινήματα μαζί;
Υπάρχει, εντέλει, Θεός, που "σέβεται" τον εαυτό του, ο οποίος δε θέλει να λατρεύεται κατ’ αυτόν τον τρόπο; Ο Βουδισμός δεν διαθέτει τέτοιο θεό, για την ακρίβεια κανέναν! Ο Ινδουισμός πάλι έχει μπόλικα "φυλετικά" χαρακτηριστικά... Ο Δίας μήπως ήταν καλύτερος; ..Που κάρφωσε τον Προμηθέα στον βράχο, μόνο και μόνο, διότι έδωσε την "φωτιά"-γνώση στον άνθρωπο;

Σάββατο, 11 Μαΐου 2019

Τι Μίθρας, τι Ανίκητος Ήλιος, τι Χριστός...

Κατά τη γνώμη μου, ένας απ' τους πολλούς λόγους που παρήκμασε η ρωμαϊκή αυτοκρατορία και άνοιξε ο δρόμος για την επικράτηση του Χριστιανισμού, ήταν η σταδιακή υποβάθμιση της λατινικής παραδόσεως και η επικράτηση του βαρβαρισμού. 
Φυσικά, πολύ πριν τον Κωνσταντίνο άρχισαν να γίνονται αυτοκράτορες συνήθως στρατηγοί καταγόμενοι από βαρβαρικά έθνη, ακόμα κι απ' την Αραβία. Όλες αυτές οι βαρβαρικές φυλές πάντα έβλεπαν τους Ρωμαίους ως κατακτητές, ποτέ δεν συμβιβάστηκαν με τις "λατινικές αξίες" και στην ουσία μισούσαν τον λεγόμενο ελληνο-ρωμαϊκό πολιτισμό, που τον έβλεπαν ως σύμβολο καταπίεσης και εξανδραποδισμού. Σίγουρα, στους κατακτημένους-καταπιεσμένους λαούς, ήταν πολύ πιο συμπαθής ένας ιουδαίος μεσσίας-επαναστάτης που οι κατακτητές καταδίκασαν σε ατιμωτικό-σταυρικό θάνατο.
Ο Κωνσταντίνος, που συμβατικά θεωρείται ως ο "πρώτος βυζαντινός αυτοκράτορας", ήταν μια τέτοια περίπτωση. Γεννήθηκε σε μια βάρβαρη (τότε) περιφέρεια, τη σημερινή Σερβία, είχε ως μητέρα μιαν άξεστη ασιάτισα, κόρη κάπελα, και ο ίδιος μεγάλωσε μέσα στα στρατόπεδα, μιας και ο πατέρας του Κωνστάντιος Χλωρός ήταν σπουδαίος στρατηγός και συναυτοκράτορας στα πλαίσια της τετραρχίας που καθιέρωσε ο Διοκλητιανός.
Στις αρχές του 4ου αιώνα στην αυτοκρατορία επικρατούσε το απόλυτο χάος. Έφτασαν στο σημείο να υπάρχουν ταυτόχρονα επτά (!) αυτοκράτορες, που αλληλοσφάζονταν, την ίδια στιγμή που Γερμανοί, Φράγκοι και Αλαμανοί εισέβαλαν κατά κύματα και λεηλατούσαν τα πάντα. Μέσα από έναν μακροχρόνιο εμφύλιο, ο Κωνσταντίνος κατόρθωσε τελικά να επικρατήσει και να καταστεί μονοκράτορας. 
Είχε όμως διαπιστώσει το αυτονόητο: για να συνεχίσει να υπάρχει η αυτοκρατορία σε ενιαία μορφή έπρεπε να εξαλειφθεί η πολυμορφία και να επιβληθεί, έστω δια της βίας, μία γλώσσα, μία θρησκεία, ένας νόμος. Αρχικά φλέρταρε με το θεό Μίθρα-Ήλιο, αλλά στη συνέχεια, για ιστορικά μη εξακριβωμένους λόγους, επέλεξε ως ενοποιητική θρησκεία τον χριστιανισμό, ο οποίος βέβαια φρόντισε να υιοθετήσει και αφομοιώσει τα περισσότερα δόγματα και τελετές του μιθραϊσμού.
Τα εγκλήματα που διέπραξε ο Κωνσταντίνος είναι πολύ γνωστά. Δεν συμπεριφέρθηκε με απόλυτη σκληρότητα μόνο στους εχθρούς του, παραβιάζοντας τις δήθεν αρχές του χριστιανισμού, αλλά κυριολεκτικά ξεκλήρισε όλο του το σόι. 
Αρχικά είχε παντρευτεί τη Μινερβίνα, που τη χώρισε για να παντρευτεί την Φαύστα, κόρη του Μαξιμιανού, φροντίζοντας ασφαλώς να θανατώσει τον Κρίσπο, γιο του απ' τον πρώτο γάμο. Λίγο αργότερα σκότωσε και τη Φαύστα και τον πεθερό του και γενικά κάθε πρόσωπο που θεωρούσε ύποπτο για συνωμοσία. Ο Κωνσταντίνος ζούσε διαρκώς υπό το άγχος της ανατροπής και δολοφονίας του. Νομίζω έκανε τη ζωή του επίγεια κόλαση.
Η χριστιανική εκκλησία όμως τον ανακήρυξε άγιο. Γι' αυτή μετρά μόνο που της άνοιξε την πόρτα για την κοσμική εξουσία...

Σάββατο, 4 Μαΐου 2019

Απ' έξω "νέο Ισραήλ" και από μέσα βελανιδοφάγοι! (του Γιάννη Νικολουδάκη)


Εκτός τόπου και χρόνου είναι το ελληνικό σχολείο. Κλείνει τα παιδιά σε μια γυάλα, τα γεμίζει με γνώσεις στείρες και μη πρακτικές για την ζούγκλα-ζωή που θα συναντήσουν απέξω! Όλα ιδεολογικοποιημένα, επιβραβεύουν τον μαθητή που ανταποκρίνεται καλύτερα στην "ιδεολογικοποίηση" της ζωής του και στον "μη-ρεαλισμό", τον οποίον βαφτίζουν άκριτα "ιδεαλισμό"!! 
Μετά όμως την πληρώνει τη λυπητερή ο μαθητής, όταν βγαίνει παραέξω και διαπιστώνει πως τίποτα δεν είναι δεδομένο, από τη στιγμή που πάει να ζητήσει δουλειά· ακόμα και σε μαγαζί ξηρών καρπών, όταν τον κοιτάζουν σαν "εξωγήινο", απευθύνοντάς του την ερώτηση: "τι έκανες τόσα χρόνια;". Εννοείται πως οι σπουδές για κάποιους είναι χάσιμο χρόνου, αλλά θα περίμενε κανείς, αν μη τι άλλο, οι εκπαιδευτικοί φορείς να μη κλείνουν τα μάτια των υποψηφίων απέναντι στην πραγματικότητα και να τους εφοδιάζουν για το τι πρόκειται να αντιμετωπίσουν... 
Το τι έκανε τώρα ο Περικλέας πριν 2500 χρόνια ή ποια είναι η λύση της εξίσωσης αx + β = 0, δεν ξέρω πια κατά πόσο πρέπει να κατέχει κεντρική θέση στη μαθητική ζωή του εφήβου... Φυσικά όταν βγαίνει έξω κανείς, έχοντας την εντύπωση πως είναι απόγονος μιας "βασιλικής γενιάς", η οποία έδωσε τα φώτα της στον κόσμο, και αντ' αυτού αντικρίζει ένα βαλκανιλίκι, ένα αίσχος μαύρο, ένα πτώμα σε προχωρημένη σήψη -του οποίοι οι "ιθύνοντες" κοιτούν να το φτιασιδώνουν από το 1832 κ.ε.-, το πρώτο πράγμα που ακολουθεί είναι το σοκ! 
Μετά έρχεται η άρνηση... ποικίλων ειδών αρνήσεις υπάρχουν! "Φταίνε οι άλλοι", "φταίει το κράτος, όχι το έθνος", "φταίνε οι Γερμανοί"... υπάρχουν πολλά στη λίστα για να διαλέξεις! Τρίτον ακολουθεί η οργή! Καταριέσαι τους πάντες και τα πάντα, βρίζεις με πρώτη ευκαιρία, κατεβάζεις καντήλια... 
Και τέλος έπεται ο τελικός σκοπός· η πολυπόθητη, η μακάρια αναισθησία, όταν έχεις φτάσει στο σημείο να τους γράψεις όλους και όλα -λόγω και έργω- στα παλιά σου τα παπούτσια, να μη σε αγγίζει τίποτα!!
Όσο για τη συνωμοσιολογία, και αυτή από την ελλειπή παιδεία, από τον τρόπο που παρέχεται καλλιεργείται.. Ο τρόπος διδασκαλίας της ιστορίας, τα υποχρεωτικά θρησκευτικά, η απουσία της διδασκαλίας της θεωρίας της εξελίξεως... όλ' αυτά συντελούν!! Στην πραγματικότητα, περισσότερο θα έπρεπε να απορούμε πώς δεν υπάρχουν περισσότεροι "συνωμοσιολόγοι", όχι γιατί υπάρχουν αυτοί που υπάρχουν!!! 
Λατρεία προς το παρελθόν, λατρεία της ιδεολογίας, του καθωσπρεπισμού, της στείρας ηθικολογίας, της πειθαρχίας και όλα τα ωραία που παραπέμπουν σε άλλες... εποχές... Όσο πιο "ήσυχο" παιδί είναι, τόσο επιβραβεύεται ο μαθητής!! Τώρα αν είναι αντικοινωνικός, καταθλιπτικός ή οτιδήποτε άλλο, αυτό δεν έχει σημασία!!! Τον επιβραβεύουμε και πάλι!!! Αρκεί εμείς οι "συνάδελφοι" να κάνουμε τη δουλειά μας....
Η αλλαγή δεν μπορεί να γίνει από έναν εκπαιδευτικό, αλλά από πολλούς! Δυστυχώς όμως εδώ στην Ελλάδα -του λαμπρού πολιτισμού, των μη-βελανιδοφάγων, του "νέου Ισραήλ", του εκλεκτού λαού κτλ. κτλ. ισχύει  σε μεγάλο ποσοστό το "με διορίζει το κόμμα μου", "έχω συμπάθειες", "δόντι" και τα σχετικά... 
Μόνο άμα σταματήσουμε να συντηρούμε το "φάντασμα" θα πάμε μπροστά, επιτέλους! Ας μαθαίναμε τουλάχιστον μέσω της Ιστορίας από τα λάθη του παρελθόντος κι όχι να μαϊμουδίζουμε αδιακρίτως και με κατάφωρο κρετινισμό το "ένδοξο" παρελθόν...".

Σάββατο, 27 Απριλίου 2019

Η αυθεντική ασκητικότητα...

Όπως έχουμε ξαναπεί, πηγή κι αφετηρία του θρησκευτικού φαινομένου όπως το ξέρουμε σήμερα δεν είναι ούτε η Αίγυπτος ούτε η Μεσοποταμία ούτε η Κίνα, αλλά η Ινδία. 
Από εκεί ξεκίνησε κι ο αυστηρός ασκητικός βίος που τον γνώρισε η λεκάνη της Μεσογείου μέσω των κυνικών φιλοσόφων, των ορφικών, των πυθαγόρειων και νεοπλατωνικών.
Δυστυχώς, η έννοια του ασκητικού βίου έχει ταλαιπωρηθεί αφάνταστα, αρχής γενομένης πάλι από την Ινδία. Ασκητική ζωή δεν είναι να ξαπλώνεις σε κρεβάτια με καρφιά ούτε να κάθεσαι με τις ώρες στον ήλιο ή στην παγωνία ή στο βάλτο με τα κουνούπια. 
Ασκητική ζωή δεν είναι καν να βασανίζεις το σώμα σου. Αυτή είναι μια πολύ απλοϊκή και εν τέλει υλιστική αντίληψη της ασκητικότητας. Γιατί αυθεντική άσκηση είναι ο έλεγχος και ο καθαρισμός του σώματος, των σκέψεων και των συναισθημάτων. Αν πετύχεις αυτόν τον υψηλό στόχο, όλα τα υπόλοιπα έρχονται από μόνα τους.
Με το να πιέζεις τον εαυτό σου να μην φάει ή να μην κοιμηθεί, απλά βρίσκεσαι πιο κοντά στο σώμα. Αν κάνεις υπερβολικές νηστείες και υφίστασαι κάθε είδους στερήσεις, υλικές και σεξουαλικές, απλά πεινάς, γεμίζεις νευρώσεις και απωθημένα, έχεις σχεδόν πάντα το μυαλό σου στο φαγητό, στο σεξ και σε ό,τι γενικά στερείσαι. Και ταυτόχρονα κινδυνεύεις να πέσεις στην παγίδα να θεωρήσεις τον εαυτό σου "άγιο" και "πνευματικό" άνθρωπο. Κάποιοι οδηγούνται και σε εκτροπές τύπου μαζοχισμού ή και σαδισμού...
Αν η πείνα ήταν αρετή, τότε η φτώχεια θα ήταν πνευματικότητα. Όμως οι φτωχοί είναι κατά κανόνα πιο υλιστές απ’ τους πλούσιους. Οι τελευταίοι, καλύπτοντας τις βασικές τους ανάγκες, έχουν περισσότερες πιθανότητες να κατανοήσουν πως υπάρχουν και κάποιες "ανώτερες‘ ανάγκες και να αφοσιωθούν σε αυτές. 
Δεν είναι τυχαίο πως ο Βούδας, ο Μαχαβίρα κι όλοι οι μεγάλοι διδάσκαλοι του τζαϊνισμού ήταν είτε πρίγκιπες είτε πλουσιόπαιδα. Όλοι αυτοί δεν ταλαιπωρούσαν το σώμα τους. Απλώς το ξεχνούσαν έχοντας ν’ ασχοληθούν με "ανώτερα" πράγματα.
Αν δούμε αγάλματα και εικόνες των μεγάλων δασκάλων της Ανατολής, αλλά και του Ιησού, θα διαπιστώσουμε πως είναι γαλήνιοι, γεμάτοι υγεία και ενέργεια. 
Ενώ πολλοί μαθητές τους ή μεταγενέστεροι οπαδοί τους εικονίζονται σκελετωμένοι, αποβλακωμένοι, με πρόσωπα σκυθρωπά και απόκοσμα.

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2019

Η χριστιανοσύνη θα ζει για πολύ καιρό ακόμα (Β') (του Γιάννη Νικολουδάκη)

 
Το ζήτημα λοιπόν είναι πως η αναίρεση της χριστιανοσύνης δεν είναι "απλό" ενέργημα. Οι "προστάτες" του οικοδομήματος είχαν και εξακολουθούν να έχουν πείρα αιώνων στο πώς να χειρίζονται τις φιλοσοφικές ιδέες, έννοιες, τα ρητορικά σχήματα και τις λέξεις. 
Πέρα από το ιδεολογικό κομμάτι, η εν λόγω θρησκεία διαθέτει την ικανότητα να προσαρμόζεται -δανειζόμενη, ανανεώνοντας ή επιτρέποντας να υφίσταται- στο εκάστοτε κοινωνικό γίγνεσθαι, καθόλη τη διάρκεια της ιστορίας! Αυτό επιτυγχάνεται με τη γνωστή τακτική της κοπτοραπτικής (π.χ. ναι μεν καταδικάζουμε την ειδωλολατρεία και τους αρχαίους θεούς, αλλά άμα βλέπουμε ότι δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το μυαλό των ντόπιων αποδίδουμε τις "ικανότητες" του εν λόγω "θεού" σε έναν άγιο, όπως έγινε  με τους Ινδιάνους των Άνδεων, οι οποίοι, ρωμαιοκαθολικοί όντες, τη Μεγάλη Παρασκευή δοξάζουν έναν άγιο με καθαρά παγανιστική προέλευση και τρόπο ή, αντίστοιχα, εν Ελλάδι που προσέδωσαν τα χαρακτηριστικά των δυνάμεων του Ποσειδώνα στον Άγιο Νικόλαο κ.λπ.) και την επικέντρωσή της (focus) στα υπαρξιακά ζητήματα, είτε υπερπροβάλλοντας είτε αναζωπυρώνοντάς τα, περαιτέρω. 
Η χριστιανοσύνη έρχεται να συνδράμει τον άνθρωπο στο πρόβλημα το οποίο τον απασχολεί από τότε που απέκτησε συνείδηση της ύπαρξής του· τον θάνατο! Ίσως είναι η έσχατη υπαρξιακή του αγωνία· εκείνη τροφοδότησε τη δημιουργία των θρησκευτικών διδασκαλιών και τροφοδοτεί εν γένει τη μεταφυσική αναζήτηση. Από τη μια αυτό, από την άλλη απαξιώνοντας την υλική ζωή και θεωρώντας τις ηδονές του κόσμου αυτού αμαρτωλές οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην όξυνση των υπαρξιακών ανησυχιών, καθιστώντας την ύπαρξή τους ως αυτοσκοπό. Η επιστήμη της ψυχολογίας ή της ψυχιατρικής θα είχαν να πουν πολλά επ' αυτού, η ουσία όμως είναι πως όταν δεν ζεις τη ζωή στο "εδώ και τώρα" ο φόβος του θανάτου καταντάει πιο έντονος!
Ο άνθρωπος που ζει το κάθε λεπτό με ένταση, χωρίς να το σκέφτεται, δεν ασχολείται συνέχεια με το τι αντίκτυπο έχουν οι πράξεις του στο επέκεινα, γι' αυτό και είναι πιο υγιής ψυχολογικά! Αντίθετα εκείνος που κατατρύχεται με ενοχές και αναζητάει συνέχεια τον εξευμενισμό και τη "λύτρωση" καταντάει πειθήνιο όργανο στα χέρια τρίτων, συνανθρώπων του, θέλοντας και μη! 
Με κουρελιασμένη ψυχολογία και φτάνοντας στο σημείο να μην του αρκεί η άφεση του εξομολόγου, έχοντας οι ενοχές φτάσει στο απροχώρητο, καταντάει να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο... Αναγκάζεται, προκειμένου να διαφυλαχτεί από την πλήρη κατακερμάτιση του "εγώ" του, να αναζητήσει τρόπους επιβεβαίωσης διαστρεβλώνοντας γεγονότα και επανερμηνεύοντας αισθητηριακά και λοιπά, νοητικά ερεθίσματα, αναγκάζεται να εφεύρει "εχθρούς"!! Διότι η τόση ενοχή και το αίσθημα πως εκείνος "πλήγωσε" το πρόσωπο του "Αφέντη-Θεού" (ή "Αφέντη-Γέροντα", ρεαλιστικότερα) δύσκολα μπορούν να γίνουν ανεκτά από τον "υποψήφιο" ζηλωτή. Δίνει λοιπόν μια τελευταία ευκαιρία εξιλέωσης στον εαυτό του· και ποια μπορεί να είναι καλύτερη από το να αυτοχρισθεί "στρατιώτης του Χριστού";
Ο χριστιανισμός λοιπόν επικεντρώνει την προσοχή του στα υπαρξιακά ζητήματα με έναν εμμονικό τρόπο, παρέχοντας μία μεγάλη γκάμα τροφής σκέψης -επομένως και αποπροσανατολισμού από τα πραγματικά τους προβλήματα- στους ανθρώπους που τον εγκολπώνονται, ένα καταφύγιο ιδεών, μία "ασφάλεια" πως όλα έχουν απαντηθεί, αλλά ακόμα και αυτά που δεν, κάποια στιγμή μέσα στον εν λόγω "ευλογημένο" χώρο θα γίνει αυτό εφικτό...

Κυριακή, 14 Απριλίου 2019

Η χριστιανοσύνη θα ζει για πολύ καιρό ακόμα (Α') (του Γιάννη Νικολουδάκη)

Παράδοξος ο τίτλος, ο οποίος επέλεξα για να εκφράσω τις εν λόγω σκέψεις μου! Ωστόσο μολονότι απέχω από την εκδήλωση οποιασδήποτε λατρείας σε συγκεκριμένη θρησκεία, εντούτοις αυτό δε θα μπορούσε να με εμποδίσει να αναγνωρίσω πως το χριστιανικό εννοιολογικό οικοδόμημα είναι μεγαλοφυώς κτισμένο! 
Μερίδα πληθυσμού κάνει το λάθος να θεωρεί την εντατική ενασχόληση με τη θεολογία ως ένδειξη ακόμα και μικρόνοιας, μια σπατάλη χρόνου στην καλύτερη περίπτωση! Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Διότι ναι μεν φαίνεται, από τη μια μεριά, πως το θρησκευτικό φαινόμενο έχει ατονήσει στον 21ο αιώνα, ωστόσο -πέρα από την αναζωπύρωση των λογής λογής φονταμενταλισμών- η γνώση των θρησκειών αφορά τη γνώση της πνευματικής ιστορίας της ανθρωπότητας, ευρύτερα! 
Διότι ο καπιταλισμός γίνεται "ακατανόητος" εάν δεν προηγηθεί μία αναδρομή στον προτεσταντισμό και στο πνεύμα από το οποίο εκείνος εκπορεύτηκε! 
Στα καθ' ημάς, η γνώση της ορθόδοξης θεολογίας μόνο άχρηστη δεν είναι, κατά τη γνώμη μου!! Εκτός από το ότι ερμηνεύει εκφάνσεις της ελληνικής ιστορίας όσο και κοινωνίας, μας βγάζει από τη δύσκολη θέση να σιωπάμε μπροστά στα επιχειρήματα "προοδευτικών" και "μοντέρνων" θεολόγων, οι οποίοι θεωρούν πως τα σκοτεινά κομμάτια της Βίβλου ή των Πατέρων οφείλονται σε παραπληροφόρηση των "κακοπροαίρετων" αθέων ή μη... 
Η ορθόδοξη θεολογία -και αυτό είναι το μυστικό της- είναι ένα οχυρό! Καμία ρωγμή σε αυτό το οχυρό δεν μπορεί να θεωρηθεί μικρή!! Όλα έχουν τη σημασία τους, από τα πιο μικρά (Ματθ. 5,19 ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.) έως τα πιο μεγάλα! Όπως έγραφε κι ο Αρσένιος Μέσκος, στο βιβλίο του "Σοκ και δέος", "η άγνοια της θεολογικής πραγματικότητας καταντά ισχυρό όπλο στα χέρια των κληρικών"... Και δεν είχε άδικο! Διότι ο πνευματικός χαμαιλεοντισμός είναι μία από τις τακτικές εκείνες, τις προσφιλείς, που μετέρχονται οι άνθρωποι της Εκκλησίας. 
Το "μυστικό" της Ελλαδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι πως αποτελείται από πολλές μικρές "αιρέσεις". Και με τη λέξη "αίρεση" δεν εννοώ μία κατάφωρη διαφοροποίηση στο γράμμα του δόγματος, αλλά στον τρόπο ζωής, το -θεωρούμενο από τον καθένα ως- πνεύμα της χριστιανικής διδασκαλίας, τον τρόπο που βλέπουν τον Θεό και άλλα τα οποία δεν μπορούν να αναπτυχθούν επί του παρόντος. 
Το διαπιστώνει κανείς εφόσον μπει και ζήσει την εκκλησιαστική ζωή από μέσα! Διότι τι άλλο μπορεί να σημαίνει π.χ. "ο τάδε πνευματικός με αναπαύει" από το "συμφωνούμε στις απόψεις", "μου ταιριάζει"; Αλήθεια γιατί χρειάζεται η πνευματική καθοδήγηση; Δηλαδή ο Θεός (των χριστιανών) δεν μπορούσε να κάνει τα πράγματα που αφορούν τη σωτηρία μας λιγάκι πιο καθαρά; Πόσοι πνευματικοί δεν αντιφάσκουν μεταξύ τους και δεν λέει άλλα ο ένας, άλλα ο άλλος; 
Επιπλέον ας διαβάσει κάποιος πώς αντιλαμβάνεται ο Γιανναράς την έννοια της Εκκλησίας, πώς ο Φάρος και αντίστοιχα ας τη συγκρίνει με εκείνη των παραεκκλησιαστικών κινημάτων (Ζωή, Σωτήρ, Σταυρός). Ποιον Θεό μπορεί να έχει στο κεφάλι του ένας Αμβρόσιος και ποιον ένας Πορφύριος; Το γεγονός λοιπόν της ύπαρξης ερμηνειών ποικίλων του εκκλησιαστικού γεγονότος μέσα στον ίδιο χώρο εξυπηρετεί το μάρκετινγκ της Εκκλησίας με δύο τρόπους: 
1) τους επιτρέπει να "φιμώνουν" αφενός εκείνους που μιλάνε για έλλειψη δημοκρατικότητας της Εκκλησίας, να τους παρουσιάζουν στην καλύτερη περίπτωση ως απληροφόρητους, προκατειλημμένους και 
2) τους δίνει τη δυνατότητα να ξεγλιστράνε με ευχέρεια όποτε στριμωχτούν με ανάλογα επιχειρήματα (π.χ. ένας αθεϊστής μπορεί να εκφράσει την απορία "μα καλά τι είδους Θεός ήταν εκείνος που θέλησε να θυσιάσει έναν άλλον Θεό προκειμένου να σώσει την ανθρωπότητα, σαδιστής, ή τι άλλο;"... Η απάντηση ενός ψαγμένου Ορθοδόξου εδώ θα ήταν η παραπομπή στη θεολογία του Ζηζιούλα, πως ο Υιός δηλαδή ενσαρκώθηκε όχι για να "πληρώσει" το αντίλυτρο -έστω κι αν αυτή είναι η διδασκαλία του Παύλου!-, αλλά για να δώσει τη δυνατότητα στον άνθρωπο μέσω της άφατης αγάπης του να φτάσει στην αγιοσύνη"... 
Ή, ακόμα καλύτερα, στην υπόνοια πως το προπατορικό αμάρτημα ήταν "στημένο" θα απαντούσε -πάλι από τον Ζηζιούλα- πως ακόμα και να μην έπεφτε ο Αδάμ πάλι ο Χριστός θα ενσαρκωνόταν!

Σάββατο, 6 Απριλίου 2019

Πώς οι Ζουλού αποδόμησαν τη Βίβλο!

Εμείς που γεννηθήκαμε σε μια χώρα ορθόδοξη-χριστιανική, και έχοντας υποστεί την αντίστοιχη πλύση εγκεφάλου είναι επόμενο μέχρι κάποια ηλικία, ίσως και ισόβια, να θεωρούμε πολύ λογικά και φυσιολογικά όσα αναφέρει η Βίβλος και η θρησκεία μας. Αλλά σίγουρα δεν συμβαίνει το ίδιο και σε λαούς, έστω και πιο απολίτιστους, που δεν έχουν υποστεί την αντίστοιχη προπαγάνδα.
Δεν θυμάμαι πού είχα διαβάσει μια πολύ χαρακτηριστική ιστορία. Ένας καθολικός επίσκοπος, ο Κολένσο, οργάνωσε κάποτε μια ιεραποστολή για τον εκχριστιανισμό των Ζουλού της Αφρικής. 
Εμφανίστηκε ο ίδιος μπροστά στους πρωτόγονους αφρικάνους κρατώντας τη Βίβλο και με την αλαζονεία του πολιτισμένου άρχισε να τους παραθέτει τα γεγονότα της Γένεσης.
Έλα όμως που οι Ζουλού μπορεί να ήταν πρωτόγονοι αλλά ανόητοι δεν ήταν! Οι εμπειρίες τους απ’ τις συνεχείς μετακινήσεις στα δύσβατα αφρικανικά τοπία, την κτηνοτροφία και τη συνεχή επαφή με τη φύση, τους πρόσφεραν πρακτικές γνώσεις και οξυδέρκεια που αιφνιδίασαν τον επίσκοπο. 
Ειδικά όταν τους περιέγραφε το πέρασμα των Εβραίων απ’ την Ερυθρά Θάλασσα μέσα σε μία νύχτα, οι αντιρρήσεις και τα ερωτήματα έπεφταν βροχή. 
Γιατί οι Ζουλού υπολόγισαν πως τόσος πληθυσμός που αναφέρει η Βίβλος, μαζί με τα οικόσιτα ζώα και τα υποζύγια, θα έπρεπε να σχηματίσουν μια ουρά 150 χιλιομέτρων. Που σημαίνει πως ακόμη κι αν οι Εβραίοι περνούσαν ανά πέντε, ο ένας δίπλα στον άλλον, θα απαιτούνταν τουλάχιστον δέκα μέρες κι όχι μία νύχτα.
Ο καημένος ο Επίσκοπος ήταν καλοπροαίρετος άνθρωπος, και οι εύλογες και μαθηματικά αποδείξιμες αντιρρήσεις των Ζουλού τον ξεμπλόκαραν κι άρχισε πλέον μόνος του να αναζητά και να βρίσκει πάμπολλα λάθη και αντιφάσεις στη Βίβλο, τα οποία και συμπεριέλαβε σε βιβλίο που εξέδωσε με τίτλο "Διερεύνηση της Πεντατεύχου".
Επόμενο ήταν η Εκκλησία του να τον καθαιρέσει και να προσπαθήσει να ανασκευάσει τις απόψεις του, αλλά χωρίς να πείθει ούτε τους... Πυγμαίους!
Το συμπέρασμα είναι πως φτάνει πια με την κοροϊδία και τα κραυγαλέα ψεύδη και παραμύθια που μας έχει στουμπώσει η χριστιανική Εκκλησία. Πρέπει η ίδια επιτέλους να πετάξει από πάνω της όλη αυτή τη σαβούρα που φορτώθηκε λόγω των εβραϊκών της καταβολών και της μεσαιωνικής κυριαρχίας της,
 και να προσπαθήσει να σώσει ό,τι σώζεται. 
Κι αν φοβάται μην αρχίσει να ξηλώνεται το πουλόβερ και στο τέλος μείνει γυμνή... τι να πούμε... ας συνεχίσει να δίνει μάχες οπισθοφυλακής με τους ολιγάριθμους ψυχικά διαταραγμένους πιστούς που θα της απομείνουν...

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2019

Σε θρησκευτικά περιβάλλοντα εκκολάπτεται το "κακό"! (του Γιάννη Νικολουδάκη)



Ο άνθρωπος είναι το πιο αντιφατικό πλάσμα που υπάρχει, μπορεί να είναι καλός και κακός την ίδια στιγμή..
Εμποδίζω τον εαυτό μου να χαρακτηρίσει κάποιον ολοκληρωτικά κακό!
Ωστόσο δεν αποφεύγω έναν κάποιον "ορισμό" ή, για να το πω καλύτερα, πώς "μεταμορφώνεσαι" σε αυτό που στην καθομιλουμένη ονομάζουμε έτσι!

Λέγεται πως ο ίδιος ο Χίτλερ αρεσκόταν να περιβάλλεται από παιδιά, σκυλιά και όμορφες γυναίκες!
Και την ίδια ώρα κάπου αλλού υπό τις διαταγές του σφαγιάζονταν κάποια "άλλα" παιδιά....
Τρομακτικό να το σκεφτεί κανείς! Ο αρχιχασάπης Χίμλερ σιχαινόταν ακόμα και την θέα του αίματος γι αυτό και σκέφτηκε τους θαλάμους αερίων..
Ο "σφαγέας" σιχαινόταν το αίμα!! Από τους Ναζί που εξετάστηκαν, ψυχιατρικώς, μόνο το 1% ήταν πραγματικά σαδιστές με την ορθή έννοια του όρου οι υπόλοιποι ήταν "ενοχλητικά" φυσιολογικοί με οικογένειες, παιδιά, δουλειές... Πώς εξηγούνται όλα αυτά; Πώς μπορεί να γίνει κανείς έτσι; Πώς κατρακύλησαν; Κατ' εμέ δεν υφίσταται "κατρακύλα" απλά οι συνθήκες, οι κατάλληλες, εκδήλωσαν το τέρας που έκρυβαν μέσα τους, το τέρας που κρύβει ο καθένας από μας!

Όλοι είμαστε εν δυνάμει εγκληματίες!!! Όλοι ανεξαιρέτως!! Κι εδώ έγκειται το κλειδί, στη συνειδητοποίηση! Στο να πεις στον εαυτό σου: "ναι, θα μπορούσα να ήμουν και χειρότερος"!! Μελετώντας τις βιογραφίες αυτών των ανθρώπων και κυρίως του Χίτλερ, τι διαπίστωσα; Πως όλοι αυτοί που διέπραξαν τα χειρότερα εγκλήματα είχαν ένα κοινό: στη συνείδησή τους αυτοί ήταν οι "Καθαροί" κι οι "άλλοι" οι "βρώμικοι"!!!!!

Σκέφτονταν σε ακραίο βαθμό με τα κατηγορήματα που η κοινωνία μάς έχει κάνει να σκεφτόμαστε· πως η ανθρωπότητα δηλαδή χωρίζεται σε "καλούς" και "κακούς"!!! Κανείς από μας δε θα μπορούσε να ήταν και τα δύο!!! 
Ο Χίτλερ είχε τη λογική που συναντάμε στον "ευσεβισμό" και στα παρόμοια θρησκευτικά και εκκλησιαστικά περιβάλλοντα! Εκείνη της Αυτοδικαίωσης, του Ανώτερου, του Άσπιλου!! Φέρτε στο μυαλό σας τα παρακάτω: "καθαρότητα της γερμανικής φυλής", έμμονη ιδέα με την καθαρότητα... Σεξουαλική πράξη μόνο για την αναπαραγωγή του έθνους -η μόνη "ορθή"-, καταδική της ομοφυλοφιλίας, σχολαστικός κατάλογος "παρεκτροπών" κ.ο.κ.....
Υπερτροφικό "Εγώ", συνεπώς!!! Πάνω από κάθε κριτική...

Το κακό λοιπόν γεννιέται από τους "άσπιλους", τους "αναμάρτητους" και τους "αμόλυντους", όχι από τους κοινούς "αλήτες"!!! Ευτυχής όποιος έχει δει και γνωρίζει τον δαίμονα που κρύβει στο βάθος του, ακόμα καλύτερα δε που έχει συμφιλιωθεί με αυτόν!!

Σάββατο, 30 Μαρτίου 2019

Η ... "αρρώστια του δόγματος"! (του Γιάννη Νικολουδάκη)

Λένε -πολύ σωστά κατ' εμέ!- πως όποιος ταυτίζει την αμαρτία με τον αμαρτωλό είναι επιπόλαιος..
Ναι, όμως, εάν ένας άνθρωπος αρέσκεται στο σεξ και για προσωπικούς λόγους δε θέλει να παντρευτεί ή ακόμα και αν έχει σχέση πριν το γάμο, του προσάπτουν την "ταμπέλα" ότι είναι πόρνος! Και οι πόρνοι έχουν θέση στη λίμνη της φωτιάς που είναι ο δεύτερος θάνατος, όπως λέει και η Αποκάλυψη... 
Δεν αφήνει η θρησκεία, δηλαδή, διεξόδους σε αυτή την πλευρά των ανθρώπων! Σου βάζει το μαχαίρι στο λαιμό· ή παντρεύεσαι ή θα μείνεις άγαμος, αλλά εγκρατής. Αυτούς τους δύο δρόμους αναγνωρίζει μόνο η Εκκλησία, ως "νόμιμους". 
Δαιμονοποιώντας έτσι τη φύση του ανθρώπου και γεμίζοντας ενοχές όλους όσους κάνουν το λάθος να την πάρουν στα σοβαρά! Εδώ πέρα ενοχοποιούν την αυτοϊκανοποίηση και την ονείρωξη, υποστηρίζοντας μια γεννητοκεντρική ηθική αφύσικη και λανθασμένη, όσον αφορά την ψυχοσεξουαλική ύπαρξη του ανθρώπου. 
Αλλά αυτά τα "ναυάγια" και οι ζημιές που προκαλεί η Εκκλησία σε αυτό το θέμα δεν έχει το θάρρος να τα καταγγείλει κάνεις! 
Πάρε ένα παράδειγμα για να δεις την παράλογη λογική τους! Ας υποθέσουμε ότι ένας νεαρός που έχει ολοκληρωμένες σχέσεις πριν να παντρευτεί πεθαίνει σε τροχαίο και πιθανότατα δεν του πέρασε από το μυαλό να μετανοήσει γι' αυτό. 
Πού θα πάει, σύμφωνα με τους εκκλησιαστικούς; Μάντεψε! Τι θα πουν στη μάνα του παιδιού οι παπάδες; Θα τολμήσουν να πουν ότι βρίσκεται στην κόλαση ή θα τα "κουκουλώσουν" με το γνωστό "έχει ο Θεός"; 
Όσο δε για τους ομοφυλόφιλους εκεί δε νομίζω να χρειάζεται να πω τίποτα!
Εκεί βλέπεις το πραγματικό πρόσωπο της Εκκλησίας! Οι επιλογές ενός homosexual για την Εκκλησία είναι δύο λογιών: 1. ή δέχεται όλα αυτά που διδάσκει και η μόνη διέξοδος είναι να ζήσει με εγκράτεια, καταπιέζοντας τη φύση του εσαεί και ζώντας, στην πράξη, μέσα στην υποκρισία, ή 2. δεν τα δέχεται και ζει την ομοφυλόφιλη ζωή του στην πληρότητά της, αλλά αυτό όμως του στερεί τη Βασιλεία του Θεού και τον οδηγεί στην αιώνια κόλαση.
Εσύ, αν ήσουν ομοφυλόφιλος, τι από τα δύο θα διάλεγες;
Ειλικρινά, εμένα σα ρώσικη ρουλέτα μου φαντάζουν αυτές οι δύο επιλογές!
Και όσοι λένε το αντίθετο και τους φαίνονται λογικά όλα αυτά, δεν μπορεί, παρά να έχουν προσβληθεί από την "αρρώστια" του δόγματος...

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2019

Βαπτιστής Ιωάννης και Ιησούς: Βίοι παράλληλοι...

Ο Ιησούς είναι ο μόνος απ’ τους ιδρυτές των τριών "αβρααμικών" θρησκειών που περπάτησε στους δρόμους της Ιερουσαλήμ. 
Η Αγία Πόλη κι ο Ναός της ήταν σημαντικό μέρος της ζωής του. Κι είχε μια εμμονή με τη μοίρα τους. Υιοθετούσε κάποιες πολύ διαδεδομένες λαϊκές παραδόσεις και συνεχώς προέβλεπε την καταστροφή τους...
Ο Ιησούς ήταν μακρινός ξάδελφος του Ιωάννη του Βαπτιστή. Οι μητέρες τους ήταν ξαδέλφες. 
Ο Ιωάννης, λίγο μεγαλύτερος, είχε αποσυρθεί στην έρημο όπου και απέκτησε πολλούς οπαδούς. Όταν η επιρροή του επεκτάθηκε και στη Γαλιλαία, φυσικό ήταν να ενταχθεί στους "πιστούς" του κι ο Ιησούς. 
Η ομάδα του Ιωάννη διαλύθηκε όταν ο ηγέτης τους ενεπλάκη στις πολιτικές διενέξεις καταγγέλλοντας δημόσια τον τότε τετράρχη της Γαλιλαίας Ηρώδη Αντίπα, με τη γνωστή κατάληξη: συνελήφθη, φυλακίσθηκε στο οχυρό του Μαχαιρούντα όπου και εκτελέστηκε. 
Οι χριστιανοί υποστηρίζουν πως αιτία ήταν ένας χορός-στριπτίζ της Σαλώμης, αλλά ο Ιώσηπος δεν συσχετίζει την εκτέλεση του Βαπτιστή με τέτοια αστεία περιστατικά ...
Ένα μέρος των μαθητών του Ιωάννη, αποτελούμενο κυρίως από άξεστους "ταλιμπάν" της Γαλιλαίας, εντάχθηκε στην πολιτικο-θρησκευτική σέχτα του Ιησού. 
Ο τελευταίος δεν φαίνεται να είχε σε καμία εκτίμηση αυτούς τους αγροίκους-μαθητές του, γι’ αυτό κι αισθανόταν πιο άνετα με τις γυναίκες-μαθήτριές του καθώς και τον νεαρό Ιωάννη που μάλλον ήταν πιο θηλυπρεπής και χαμηλών τόνων...
Ο θάνατος του Ιωάννη έδωσε ένα πολύ καλό μάθημα στον Ιησού. Παρά τις τρικλοποδιές που του έβαζαν, απέφευγε συστηματικά να καταφερθεί ενάντια στους τοπικούς τετράρχες και στη ρωμαϊκή διοίκηση. 
Εστίασε την κριτική του ιδίως στους θρησκευτικούς ηγέτες του Ναού, τους Γραμματείς και Φαρισαίους, που κι αυτοί ήταν επικίνδυνοι αλλά όχι τόσο όσο ο Ηρώδης και ο Πιλάτος.
Ο Ιησούς επισκεπτόταν συχνά το Ναό κατά την εορτή του Πάσχα. Εκείνες τις εορταστικές μέρες η Ιερουσαλήμ ήταν μια πολύ επικίνδυνη πόλη. 
Όλα τα εγκληματικά στοιχεία και οι φιλόδοξοι επαναστάτες συνέρρεαν για να επωφεληθούν απ’ την πολυκοσμία και το άφθονο χρήμα που κυκλοφορούσε. Συχνά κάποιοι επαναστατούσαν αλλά οι ενισχυμένες ρωμαϊκές φρουρές τους εξουδετέρωναν μάλλον εύκολα.
Το τελευταίο και μοιραίο Πάσχα του Ιησού κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι συνέβη. Πώς ο έως τότε συγκρατημένος Ιησούς μεταμορφώθηκε σε έναν σκληρό τρομοκράτη; 
Η παρουσία των εμπόρων στο προαύλιο του Ναού ήταν μόνιμη. Γιατί μόνο εκείνη τη φορά ο Ιησούς αντέδρασε τόσο βίαια εναντίον τους; Μήπως άραγε επεχείρησε να καταλάβει και ολόκληρο το Ναό; Παρασύρθηκε από κάποιους; Έπεσε σε μια καλοστημένη παγίδα; 
Απάντηση μάλλον δεν θα δοθεί ποτέ...

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019

Κάνει η θρησκεία τον άνθρωπο καλύτερο; - Δ' (Κρίστοφερ Χίτσενς)



Το ελάχιστο που μπορούμε να πούμε: Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υποστηριχθεί ότι η θρησκεία κάνει τον άνθρωπο να συμπεριφέρεται πιο ευγενικά ή πολιτισμένα. Όσο μεγαλύτερος αμαρτωλός είναι κανείς, τόσο πιο αφοσιωμένος πιστός γίνεται. 
Μπορεί κανείς να προσθέσει ότι ορισμένοι από τους πιο ευσυνείδητους φιλανθρώπους είναι και ευσεβείς (παρότι οι σημαντικότεροι που έχω γνωρίσει τυχαίνει να είναι άθρησκοι που πρόσφεραν φιλανθρωπικό έργο χωρίς να προσπαθούν να προσηλυτίσουν για χάρη κάποιας θρησκείας). Ωστόσο, είναι σχεδόν εκατό τοις εκατό βέβαιο ότι εκείνοι που διέπραξαν τα εγκλήματα «είχαν μια πίστη», ενώ οι πιθανότητες ένας πιστός να είχε ταχθεί με το μέρος της ανθρωπιάς και της ευγένειας ήταν πενήντα-πενήντα. 
Αν το αναγάγετε αυτό στην ιστορία, οι πιθανότητες γίνονται όσες και οι πιθανότητες που έχει να βγει αληθινή μια αστρολογική πρόβλεψη. Αυτό συμβαίνει επειδή οι θρησκείες δεν θα είχαν αναπτυχθεί, δεν θα είχαν εμφανιστεί καν, χωρίς την επιρροή φανατικών όπως ήταν ο Μωυσής, ή ο Μωάμεθ, ή ο Τζόζεφ Κόνι, ενώ η φιλανθρωπία και η πρόνοια, παρ' όλο που μπορεί να επικαλούνται την πονοψυχία των πιστών, είναι οι κληρονόμοι της νεωτερικότητας και του Διαφωτισμού. Πριν από τον Διαφωτισμό, η θρησκεία εξαπλωνόταν όχι επειδή έδινε το καλό παράδειγμα, αλλά ως βοηθός των ξεπερασμένων μεθόδων του ιερού πολέμου και του ιμπεριαλισμού.
Υπήρξα επιφυλακτικός θαυμαστής του εκλιπόντα πάπα Ιωάννη Παύλου Β', που για τα ανθρώπινα μέτρα ήταν ένα γενναίο και σοβαρό άτομο, ικανό να επιδείξει και ψυχικό και σωματικό θάρρος. Στα νιάτα του είχε συμμετάσχει στην αντίσταση κατά των Ναζί στην πατρίδα του και αργότερα βοήθησε πολύ στη χειραφέτησή της από τη σοβιετική ηγεμονία. 
Ως πάπας ήταν απαράδεκτα συντηρητικός και αυταρχικός από πολλές απόψεις, όμως φαινόταν απροκατάληπτος απέναντι στην επιστήμη και την έρευνα (με εξαίρεση τη συζήτηση σχετικά με το AIDS) και ακόμη και στο δόγμα του σχετικά με την έκτρωση έκανε κάποιες παραχωρήσεις προς μια «ηθική της ζωής» που, για παράδειγμα, δίδασκε ότι η θανατική ποινή ήταν σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις λάθος. 
Όταν πέθανε, ο πάπας Ιωάννης Παύλος επαινέθηκε μεταξύ άλλων για τις συγγνώμες που είχε ζητήσει. Σε αυτές κανονικά θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται η συγγνώμη για το ένα εκατομμύριο περίπου ανθρώπων που είχαν σφαγιαστεί στην Ρουάντα. Ωστόσο, είχε ζητήσει συγγνώμη από τους Εβραίους για τους αιώνες χριστιανικού αντισημιτισμού, από τον μουσουλμανικό κόσμο για τις Σταυροφορίες, από τους ορθόδοξους χριστιανούς για τους διωγμούς που είχαν υποστεί από τη Ρώμη και επέδειξε κάποια αόριστη μεταμέλεια για την Ιερά Εξέταση. 
Αυτό σήμαινε μάλλον ότι η Εκκλησία είχε κάνει πολλά λάθη και συμπεριφέρθηκε εγκληματικά στο παρελθόν, όμως πλέον είχε εξαγνιστεί από τις αμαρτίες της αφού τις εξομολογήθηκε και ήταν και πάλι έτοιμη να ξαναγίνει αλάθητη.

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2019

Να αγαπάμε και τους αλλόθρησκους? (του Γιάννη Νικολουδάκη)

Στη Βίβλο συνολικά (παλαιά και καινή διαθήκη) τα περί αγάπης, αγαπάτε αλλήλους και αγάπα τον εχθρό σου, απευθύνονται στους Εβραίους μεταξύ τους και ειδικότερα στους πιστούς του Ιησού.
Πουθενά δεν γίνεται αναφορά, άλλωστε, στο να αγαπούν οι πιστοί του Θεού, τους άπιστους και τους αλλόθρησκους. 

Το έχουμε δει στην παλιά διαθήκη, όπου η εντολή είναι ξεκάθαρη εναντίον των "απίστων" και των διαφωνούντων γενικότερα.
Ο Θεός επιτίθεται με ωμότητα εναντίον τους, σαν να πρόκειται για το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο.

Στην καινή διαθήκη πάλι, ο Ιησούς "σφάζει με το γάντι" τους άπιστους και τους ειδωλολάτρες.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό της Ειδωλολάτρισσας Ελληνόφωνης Συροφοινίκισσας που ζητάει από τον Ιησού να θεραπεύσει την κόρη της από το δαιμόνιο. Η ιστορία έχει ξαναειπωθεί βέβαια, αλλά πάντα είναι επίκαιρη.
Ο Ιησούς σε αυτόν τον διάλογο με την γυναίκα αποκαλεί τους -τάχα- ειδωλολάτρες (Έλληνες) "σκυλιά κατώτερα των αφεντικών τους, των Ιουδαίων".
Η ιστορία υπάρχει και στον Μάρκο και στον Ματθαίο.

Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2019

Δεν υπάρχει Χριστιανισμός! Μόνο "Παυλισμός" και "Ιουδαιοχριστιανισμός"!

Όπως έχουμε ξαναπεί, παρά τις προσπάθειες του ρωμαϊκού κράτους και της εκκλησιαστικής ηγεσίας, ουδέποτε είχαμε έναν και ενιαίο Χριστιανισμό. 
Αλλά, αν θέλουμε σε καθαρά θεωρητικό επίπεδο, ν’ αναζητήσουμε τον "γνήσιο" χριστιανισμό, αυτόν δηλαδή που κήρυξε σε Ιουδαία και Γαλιλαία ο Ιησούς, τότε αναντίρρητα καταλήγουμε στον λεγόμενο "ιουδαιο-χριστιανισμό". 
Ο Ιησούς δεν κήρυξε καμία νέα θρησκεία, ήταν ένας ραβίνος, σαρξ εκ της σαρκός του ιουδαϊκού λαού, με τρόπο ομολογουμένως συγκρατημένο αυτοπροβαλλόταν ως Μεσσίας, ενεπλάκη στις συμπληγάδες μιας τραγικής συγκυρίας οπότε και βρήκε τον γνωστό τραγικό θάνατο...
Η πρώτη Εκκλησία στα Ιεροσόλυμα ήταν καθαρά ιουδαιοχριστιανική. Αλλά ανοιχτή στους εξ εθνών Ιουδαίους, που είχαν περιτμηθεί και εφάρμοζαν αυστηρά τον μωσαϊκό Νόμο. 
Αποτελούσαν μια ιουδαϊκή σέχτα-αίρεση, κάτι σαν τους Εσσαίους, αλλά πιο εξωστρεφείς. Οι αντίπαλοί τους Ιουδαίοι αλλά και εθνικοί τους αποκαλούσαν "Ναζωραίους" ή "Ναζαρινούς", ονομασία που και οι ίδιοι αποδέχθηκαν. 
Το όνομα "Χριστιανοί", που τελικά επικράτησε, το πήρε στην Αντιόχεια η πρώτη μεικτή Εκκλησία εξ Ιουδαίων και εθνικών. Για τους ιουδαιοχριστιανούς της Ιερουσαλήμ το όνομα αυτό δεν έλεγε τίποτα. Άλλωστε απέρριπταν τη λέξη "Χριστός", δηλαδή την ελληνική μετάφραση του εβραϊκού "Μεσσία".
Όμως και ο ιουδαιοχριστιανισμός δεν υπήρξε ενιαίος, ειδικά μετά τις δύο καταστροφές της Ιερουσαλήμ, πρώτα απ’ τον Τίτο και μετά επί Αδριανού. 
Οι μεταγενέστερες εκδοχές του ιουδαιοχριστιανισμού αλλοιώθηκαν με γνωστικές επιδράσεις και έλαβαν διάφορα ονόματα, με γνωστότερη την κοινότητα των Εβιωνιτών. 
Οι ιουδαιοχριστιανοί των πρώτων αιώνων είχαν τα δικά τους Ευαγγέλια, όπως το καθ’ Εβραίους, αλλά και κάποιες παραλλαγές των Ευαγγελιών του Μάρκου και του Ματθαίου. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως το Κατά Μάρκον ευαγγέλιο (στην "επίσημη" μορφή του) ξεκινάει με τη βάπτιση του Ιησού, και την αναφορά πως τότε ξεκινάει το χαρμόσυνο μήνυμα. Καμιά αναφορά στον λεγόμενο "Ευαγγελισμό της Θεοτόκου". Αυτό άλλωστε ήταν ένα απ’ τα βασικά πιστεύω των Ιουδαιοχριστιανών: ο Ιησούς ήταν 100% άνθρωπος, που ο Θεός τον επέλεξε για Μεσσία και τον έχρισε την ημέρα της βάπτισής του στον Ιορδάνη.
Επίσης δεν είναι τυχαίος και ο τρόπος που ξεκινάει το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, που γράφτηκε στην αραμαϊκή και η αρχική-γνήσια μορφή του εξέφραζε έντονες ιουδαιοχριστιανικές αντιλήψεις. 
Το ευαγγέλιο αυτό ξεκινάει με το γενεαλογικό δέντρο του Ιησού, που καταλήγει στους Δαβίδ και Αβραάμ, μια ακόμη βασική θέση των ιουδαιοχριστιανών-εβιωνιτών.
Οι Ιουδαιοχριστιανοί απορρίπτουν τον Παύλο, ως αποστάτη του Νόμου, ερμηνεύουν δε την παραβολή των ζιζανίων με τον δικό τους τρόπο: ο εχθρός-διάβολος που σπέρνει τα ζιζάνια στον αγρό είναι ο Παύλος, που διασπά και δηλητηριάζει με το κήρυγμά του τις ιουδαϊκές κοινότητες της Διασποράς.

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2019

Oι "τοξίνες", οι "μανούβρες" και ο χαμαιλεοντισμός της Εκκλησίας (του Γιάννη Νικολουδάκη)

Θυμάμαι μια συζήτηση που είχα που τέθηκε από έναν συνομιλητή μου επί τάπητος το θέμα του κατά πόσο ένας άθεος ή ένας θρησκευόμενος οδηγούνται πιο εύκολα στην ανηθικότητα... 
"Έχω ακούσει πολλούς άθεους να δικαιολογούν τον φόνο, την κλεψιά και άλλα πράγματα ως ανθρώπινη φύση", έλεγε... "Καλά όλα αυτά", του απαντώ, "όμως εγώ από την άλλη τον μόνο άθεο που γνωρίζω να πλησιάζει στις περιγραφές σας είναι ο Μαρκήσιος ντε Σαντ"! 
Από την άλλη, γνωρίζω θρησκευόμενους οι οποίοι δικαιολογούν τον φόνο στο εδώ και τώρα!!! Ας ξεκινήσουμε, εγχωρίως, από τον γνωστό και μη εξαιρετέο viral πατέρα Κλεομένη Κεφάλα!!!  Ας πάμε και στον Joseph Kony, επικεφαλής της ομάδας "Αντιστασιακός Στρατός Κυρίου", παπαδοπαίδι που ήθελε να κάνει τις 10 εντολές νόμο του κράτους...
Το "πνευματικό γάλα" της Εκκλησίας λοιπόν εκκρίνει πότε πότε και τοξίνες!!!! Αλλά το θέμα δεν εξαντλείται εκεί... Αυτό που θέλω να καταδείξω είναι πως η ύπαρξη ενσυναίσθησης δεν έχει σχέση με το αν αυτός που την έχει είναι θρήσκος ή άθεος! Ή την έχεις ή δεν την έχεις! 
Από εκεί και πέρα, αναλόγως, εάν είσαι θρησκευόμενος επιλέγεις τα εδάφια που προδίδουν την εσώτερη διάθεσή σου και καλλιέργεια, (γίνεσαι ή Πορφύριος ή Αμβρόσιος). Eάν πάλι είσαι άθεος υποστηρίζεις είτε πως ο φόνος και η κλεψιά συναντώνται στη φύση, οπότε δικαιολογούνται (Σαντ), είτε πως ο άνθρωπος είναι από τη φύση του καλός (Ρουσσώ)...
Στα σωφρονιστικά καταστήματα η συντριπτική πλειοψηφία είναι πιστοί και όχι συνειδητοποιημένοι άθεοι. Μήπως είναι τυχαίο η πρόκειται για μια ακόμα δοκιμασία;
Και έρχεται η δεύτερη "μανούβρα"! Άγιος δεν είναι απαραίτητα ο "καλός άνθρωπος" με τα πρότυπα του κόσμου, αλλά εκείνος που έχει κατορθώσει να φέρει σε ένα Α επίπεδο τη σχέση του με τον Χριστό.... 
Η χριστιανική θρησκεία και οι εκπρόσωποί της διαθέτουν μια καταπληκτική ευφυΐα, αυτό δεν μπορώ να το αμφισβητήσω! Αυτό, παράλληλα με την τακτική του χαμαιλέοντα που ακολουθούν, εξηγεί το γιατί έχει επιβιώσει και επιβιώνει το συγκεκριμένο σύστημα αιώνες τώρα, ακόμα και μετά την επιστημονική επανάσταση και την απομυθοποίηση πολλών πραγμάτων!! Άρα δεν είναι το ότι "πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς", αλλά το παραπάνω....

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019

Το δόγμα και ο φόβος διαφθείρουν και παραλογίζουν... (του Γιάννη Νικολουδάκη)

Το ότι οι χριστιανοί θεωρούν σαν απόδειξη της ύψιστης φιλανθρωπίας του Θεού την ύπαρξη κολάσεως -και τη διαιώνισή της στο διηνεκές- ως αποδεικτικό του σεβασμού απέναντι στην ελευθερία που έχει παράσχει στο ανθρώπινο είδος, με ξεπερνάει!
Έχω ακούσει ανθρώπους με εξαιρετική ποιότητα, όντας χριστιανοί, να επικαλούνται τέτοια επιχειρήματα και ανατριχιάζω πραγματικά από τη συνειδητοποίηση τού πόσο το δόγμα διαφθείρει τον ανθρώπινο νου καθώς και την κριτική σκέψη... Κάθε είδους δόγμα θρησκευτικό, πολιτικό ή μη διαφθείρει τον νου! 
Ακόμα και τα πιο αγνά κίνητρα να έχει κανείς στην πορεία της αναζήτησης, άπαξ και σκαλώσει στο δόγμα τελείωσε!! Είναι δύσκολη πορεία, ανηφορική, που θα έλεγε και κάποιος "γνωστός" -φερόμενος ως ιδρυτής θρησκείας-, η οποία κατάντησε άναλον άλας και ολοκληρωτισμός στα χειρότερά του...
Και είναι κοπιαστική πορεία διότι έρχεσαι σε σύγκρουση με πλείστα όσα στοιχειά και φόβους του εαυτού, της ύπαρξης και του υποσυνειδήτου, στο μεταξύ! Καραδοκεί συν τοις άλλοις και ο φόβος του θανάτου, αυτός ο φόβος που σε κάνει να πιστεύεις και να αποδέχεσαι παράλογα πράγματα προκειμένου να αισθανθείς μεγαλύτερη ασφάλεια!! 
"Καρφάκι το καρφάκι", από τη στιγμή που ο αναζητητής αφήνεται να υποκύψει στον συγκεκριμένο φόβο, αρχίζει να περιέρχεται προοδευτικά σε άρνηση, παίζει με τις λέξεις... Διότι ως γνωστόν "πίσω από τις λέξεις δεν κρύβεται πάντα ο Αλέξης", πολλές φορές αυτές αποτελούν όχημα, προκειμένου να εκφραστούν βαθύτερες προσδοκίες και επιθυμίες μας, ανικανοποίητες.. "Δεν είναι παράλογα", λέει, "αυτά που πιστεύω, είναι υπέρλογα"!!! Και γελάει το Σύμπαν... 
Ο κατάλογος των παραλογισμών αυτών τυγχάνει ατελείωτος κι ένας από αυτούς αφορά την ταυτόχρονη πίστη πως ο Θεός σου είναι φιλάνθρωπος και συνάμα επιτρέπει τον βασανισμό εκατομμυρίων ανθρώπων για μια ολόκληρη αιωνιότητα μόνο και μόνο για πράξεις που συντελέστηκαν στον βραχύ αυτό βίο!!!! Για χαμπάμ... Να χαρώ εγώ φιλανθρωπία και αγάπη!

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019

Δεν υπάρχουν "καλοί" και "κακοί" άνθρωποι!

Υπάρχει μια ιστορία με τον Βούδα που θα την αναφέρω πολύ συνοπτικά:
Σε μια απομακρυσμένη περιοχή κατοικούσε ένας στυγνός εγκληματίας που σκότωνε όποιον άνθρωπο περνούσε απ’ τα μέρη του. Ακόμα και η μάνα του δεν τολμούσε να πλησιάσει. Οι τοπικές αρχές είχαν βάλει προειδοποιητικές πινακίδες ώστε οι ταξιδιώτες να αποφεύγουν το συγκεκριμένο πέρασμα.
Κάποια μέρα έφτασε στα μέρη εκείνα κι ο Βούδας με τη συνοδεία του. Είχε προγραμματίσει να περάσει απ’ την επικίνδυνη ζώνη και δεν δεχόταν ν’ αλλάξει πορεία.
Όταν, λοιπόν, συναντάει τον σίριαλ κίλερ τον πείθει μέσα από μια πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία όχι μόνο να σταματήσει τα εγκλήματά του αλλά και να αφιερωθεί στην εξυπηρέτηση των συνανθρώπων του.
Φυσικό ήταν οι μαθητές του Βούδα ν’ αναρωτιούνται πώς τα κατάφερε. Κι εκείνος τους απάντησε: "Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι. Είναι απλά ζήτημα μεταμόρφωσης της ενέργειας"!
Η άποψη αυτή είναι πολύ σωστή και, πλέον, επιστημονικά τεκμηριωμένη. 
Υπάρχει πολύ ενέργεια αποθηκευμένη μέσα στο σώμα μας. Που αναζητά απεγνωσμένα να εξωτερικευτεί. Εκεί παίζεται όλο το παιχνίδι. 
Κανένας άνθρωπος δεν είναι ούτε άγιος ούτε αμαρτωλός. Απλά, οι πρώτοι ξέρουν τον τρόπο, ή οι συγκυρίες συμβάλλουν, ώστε να αποδεσμεύσουν την ενέργειά τους δημιουργικά. Ενώ οι δεύτεροι έχουν την ατυχία να την εκδηλώνουν καταστροφικά!

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

Κάνει η θρησκεία τον άνθρωπο καλύτερο; - Γ' (Κρίστοφερ Χίτσενς)



Χωρίς να βγούμε από τα σύνορα των Η.Π.Α., ο μεγάλος συνταγματάρχης Ρόμπερτ Ίνγκερσολ, που υπήρξε ο κύριος υπέρμαχος του Αθεϊσμού στη χώρα μέχρι τον θάνατό του το 1899, εξόργιζε τους αντιπάλους του γιατί ήταν ένας απίστευτα γενναιόψυχος άνθρωπος, στοργικός και αφοσιωμένος σύζυγος και πατέρας, γενναίος αξιωματικός και είχε «όλα τα χαρακτηριστικά του τέλειου άνδρα», όπως έλεγε με συνειδητή υπερβολή ο Τόμας Έντισον.
Ζω στην Ουάσινγκτον και τελευταία κάποιοι μουσουλμάνοι με βομβαρδίζουν με αισχρά και απειλητικά τηλεφωνήματα στα οποία με διαβεβαιώνουν ότι θα τιμωρήσουν την οικογένειά μου επειδή δεν υποστηρίζω την εκστρατεία ψεύδους, μίσους και βίας ενάντια στην δημοκρατική Δανία. 
Όμως, όταν η γυναίκα μου ξέχασε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό στο πίσω κάθισμα ενός ταξί, ο Σουδανός ταξιτζής μπήκε σε πολύ μεγάλο κόπο και έξοδα για να βρει σε ποιον ανήκαν και οδήγησε μέχρι το σπίτι μου για να τα επιστρέψει άθικτα. Όταν έκανα το αγενές λάθος να του προσφέρω ένα μέρος του ποσού ως εύρετρα, μου κατέστησε ήρεμα αλλά αποφαστικά σαφές, ότι δεν περίμενε ανταμοιβή επειδή έπραξε το ισλαμικό του καθήκον. Σε ποια από τις αυτές δύο εκδοχές της πίστης πρέπει να βασίζεται κανείς;
Αν όλοι οι μουσουλμάνοι συμπεριφέρονταν σαν τον άνθρωπο που έχασε μιας εβδομάδας και περισσότερο μεροκάματα για να πράξει το σωστό, δεν θα ασχολιόμουν καθόλου με τις εξωφρενικές παραινέσεις του Κορανίου. 
Τα παραδείγματα καλής ή ευγενικής συμπεριφοράς εκ μέρους μου δεν είναι πολλά. Κάποτε στο Σαράγεβο, τρέμοντας από φόβο, έβγαλα το αλεξίσφαιρο γιλέκο μου και το δάνεισα σε μια ακόμη πιο φοβισμένη από εμένα γυναίκα που τη συνόδευα σε ασφαλές μέρος (δεν είμαι ο μοναδικός άθεος που έχει βρεθεί σε χαράκωμα). 
Εκείνη τη στιγμή ένιωθα ότι ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω για εκείνη, και ταυτόχρονα το περισσότερο. Εκείνοι που βομβάρδιζαν και πυροβολούσαν ήταν Σέρβοι χριστιανοί, όμως από την άλλη, το ίδιο και η γυναίκα που βοήθησα.
Στη βόρεια Ουγκάντα στα τέλη του 2005, επισκέφτηκα ένα κέντρο αποκατάστασης για παιδιά που είχαν απαχθεί και αιχμαλωτιστεί από τη φυλή των Ακολί που ζουν στη βόρεια όχθη του Νείλου. Απαθή, ανέκφραστα, ταλαιπωρημένα αγόρια (και μερικά κορίτσια) βρίσκονταν γύρω μου. 
Οι ιστορίες τους ήταν θλιβερά παρόμοιες. Σε ηλικία από οκτώ έως δεκατριών ετών, τα είχαν απαγάγει από τα σχολεία ή τα σπίτια τους ανέκφραστοι πολιτοφύλακες που ήταν επίσης παιδιά που είχαν απαχθεί. Τα οδήγησαν στη ζούγκλα και τα «στρατολόγησαν» στην οργάνωση προσφέροντάς τους δύο επιλογές. Ή να συμμετάσχουν σε μια εκτέλεση για να αισθανθούν «βρώμικα» και ένοχα επειδή συμμετείχαν σε κάτι κακό, ή να υποστούν ένα παρατεταμένο και άγριο ξυλοδαρμό που συχνά έφτανε τα τριακόσια χτυπήματα με το μαστίγιο. («Τα παιδιά που έχουν βιώσει τη σκληρότητα», είπε ένας από τους πρεσβύτερους των Ακολί, «ξέρουν πολύ καλά πώς να την εφαρμόζουν»). 
Η δυστυχία που προκάλεσε αυτός ο στρατός των εξαθλιωμένων ζόμπι είναι σχεδόν ανυπολόγιστη. Ερήμωσε χωριά, δημιούργησε έναν τεράστιο αριθμό προσφύγων, διέπραξε στυγερά εγκλήματα, ακρωτηριασμούς και ξεκοιλιάσματα και (σαν να μην έφταναν αυτά) συνέχισε τις απαγωγές παιδιών, ενώ οι Ακολί σκέφτονταν να λάβουν ισχυρά αντίμετρα μη τυχόν και σκοτώσουν ή τραυματίσουν ένα από τα «δικά τους».
Ο «Αντιστασιακός Στρατός του Κυρίου», έτσι ονομαζόταν η πολιτοφυλακή, είχε επικεφαλής κάποιον Τζόζεφ Κόνι, ένα πρώην παθιασμένο παπαδοπαίδι που ήθελε να θέσει ολόκληρη την περιοχή υπό την κυριαρχία των Δέκα Εντολών. Βάπτιζε με λάδι και νερό, οργάνωνε βίαιες τελετές τιμωρίας και κάθαρσης και προστάτευε τους οπαδούς του από τον θάνατο. Ήταν έναν φανατικός προπαγανδιστής του Χριστιανισμού. Παράλληλα, το κέντρο αποκατάστασης στο οποίο βρισκόμουν διοικούνταν από μια φονταμενταλιστική χριστιανική οργάνωση. 
Έχοντας βρεθεί στη ζούγκλα και δει το έργο του Αντιστασιακού Στρατού του Κυρίου, μίλησα με τον άνθρωπο που προσπαθούσε να διορθώσει τη ζημιά. Πώς διακρίνετε, τον ρώτησα, τον αφοσιωμένο πιστό; Η οποιαδήποτε κοσμική ή κρατική οργάνωση θα μπορούσε να κάνει ότι έκανε εκείνος -να τοποθετήσει προσθετικά μέλη και να παράσχει προστασία και «ψυχολογική στήριξη»- αλλά για να γίνει κανείς Τζόζεφ Κόνι πρέπει να πιστεύει πραγματικά.
Προς έκπληξη μου, δεν απέφυγε να απαντήσει στην ερώτησή μου. Είναι αλήθεια, είπε, ότι το κύρος του Κόνι οφείλεται εν μέρει στο ότι μεγάλωσε σε χριστιανική ιερατική οικογένεια. Είναι επίσης αλήθεια ότι οι άνθρωποι πίστευαν ότι έκανε θαύματα, επικαλούμενος τον κόσμο των πνευμάτων και βεβαιώνοντας τους οπαδούς του ότι είναι προστατευμένοι από τον θάνατο. Ακόμη και εκείνοι που είχαν εγκαταλείψει την οργάνωση ορκίζονταν ότι τον είχαν δει να κάνει θαύματα. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ένας ιεραπόστολος ήταν να προσπαθήσει να δείξει στον κόσμο το διαφορετικό πρόσωπο του Χριστιανισμού.
Η ειλικρίνειά του με εντυπωσίασε. Θα μπορούσε να παρουσιάσει διάφορα επιχειρήματα. Ο Τζόζεφ Κόνι βρίσκεται προφανώς μακριά από το «κύριο ρεύμα» του Χριστιανισμού. Αν μη τι άλλο, χρηματοδότες και υπεύθυνοι για τον οπλισμό του είναι οι κυνικοί μουσουλμάνοι του σουδανικού καθεστώτος, που τον χρησιμοποιούν για να δημιουργήσουν προβλήματα στην κυβέρνηση της Ουγκάντα, που και αυτή με τη σειρά της υποστήριζε επαναστατικές ομάδες στο Σουδάν. 
Το Ισλάμ, μπορεί επίσημα να μην κάνει διακρίσεις ανάμεσα στις φυλές και τα έθνη, αλλά οι σφαγείς στο Νταρφούρ είναι Άραβες μουσουλμάνοι και τα θύματά τους Αφρικανοί μουσουλμάνοι. Ο «Αντιστασιακός Στρατός του Κυρίου» δεν είναι παρά η χριστιανική εκδοχή των Κόκκινων Χμερ σε αυτή τη γενικευμένη φρίκη.
Ακόμη ζωντανότερο παράδειγμα είναι η περίπτωση της Ρουάντα, που το 1992 έγινε το νέο συνώνυμο της γενοκτονίας και του σαδισμού σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτή η πρώην βελγική κτήση, είναι η πιο χριστιανική από τις αφρικανικές χώρες, και αυτοδιαφημίζεται για την υψηλή αναλογία εκκλησιών κατά κεφαλήν, με το 65% των Ρουαντέζων να είναι ρωμαιοκαθολικοί και μόνο το 15% προτεστάντες. 
Το 1992, η φράση «κατά κεφαλήν» απέκτησε μακάβριο απόηχο, όταν οι ρατσιστές της «Κυβέρνησης των Χούτου», υποκινούμενοι από το κράτος και την Εκκλησία, επιτέθηκαν στη γειτονική φυλή των Τούτσι και τους έσφαξαν ομαδικά.

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

Η Εκκλησία προκαλεί καρκίνους, δεν θεραπεύει! (του Γιάννη Νικολουδάκη)

Η Εκκλησία ποιους ωφελεί και τι είδους ανθρώπους παράγει; Πού είναι τα χειροπιαστά αποτελέσματα; Ας σοβαρευτούμε λίγο.
Μου διαχωρίζεις, στο τέλος, τη θρησκεία από το "εγώ" των διαφόρων ιερωμένων. Κι όμως, εγώ σου λέω ότι το "εγώ" τους αυτό έχει γίνει υπερτροφικό από την ίδια τη θρησκεία που υποστηρίζουν! 
Όταν θεωρείς ότι είσαι ο "Νέος Ισραήλ" ή ότι η Εκκλησία κατέχει το θησαυροφυλάκιο της αλήθειας, θα συμπεριφέρεσαι κι εσύ ανάλογα...
Το πρόβλημα σε όλα αυτά είναι οι ερμηνείες που δόθηκαν.
Και κατ' επέκτασιν οι διδασκαλίες και η ανθρωπολογία που δημιουργήθηκε από την Εκκλησία.
Ανθρωπολογία, η οποία είναι σαφώς λανθασμένη.
Λανθασμένες απόψεις για τον άνθρωπο, τον ψυχισμό του, τις ψυχοσωματικές του λειτουργίες, τη βιολογικότητά του και πολλά άλλα...
Αυτά φυσικά τα καταλαβαίνουμε πληρέστερα τώρα που έρχονται στο φως με την πρόοδο της επιστήμης. Έλεγε ο Μέσκος ότι, εφόσον οι Πατέρες της Εκκλησίας θεολόγησαν με τη δημιουργική φαντασία τους σε τόσο νευραλγικά ζητήματα, ποιος μας εγγυάται ότι και οι υπόλοιπες απόψεις τους δεν είναι λάθος; Κι εδώ αρχίζει τώρα το δράμα για τους εκκλησιαστικούς...

Όσα διδάσκει η Εκκλησία για τον Ιησού και το πώς συμπεριφερόταν έχουν αποτελέσει, χρόνια ολόκληρα, "πυξίδα" συμπεριφοράς για τους ίδιους τους χριστιανούς. 
Να είναι πράοι, αναίσθητοι δηλαδή στο καθετί, στην κάθε προσβολή που τους κάνουν... Πράγματα αφύσικα! Ξέρεις τι προβλήματα δημιουργούν στον ψυχισμό όλα αυτά; 
Αυτός ο τρόπος ζωής, στην ουσία, η πραότητα, δημιουργεί απωθημένη οργή με μαθηματική ακρίβεια! Και η απωθημένη οργή, η οποία δεν εκδηλώνεται, προκαλεί ένα σωρό αρρώστιες, μέχρι και καρκίνους...