Παρασκευή 21 Ιανουαρίου 2022

Χριστιανικός "φερετζές"!

 

Οι αρχαίες παγανιστικές γιορτές λειτουργούσαν ως δικλείδα ασφαλείας. Βοηθούσαν τους ανθρώπους να ξεφεύγουν, σε τακτικά διαστήματα, αλλά σε ελεγχόμενο περιβάλλον, απ' την αυτοσυγκράτηση, συμβατικότητα και εκλογίκευση της καθημερινής ζωής.
Ήταν ένα ξέσπασμα απελευθερωτικό, μια επικοινωνία με την παράλογη και ανεξέλεγκτη πλευρά μας.
Η ανάγκη αυτή υπάρχει και στην εποχή μας. Γι' αυτό και οι παγανιστικές γιορτές επιβιώνουν με χριστιανικό φερετζέ...

Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2022

Χριστιανισμός και Αρχαία Μυστήρια (Δ')

 

Με τη συμμετοχή τους στα αρχαία Μυστήρια οι άνθρωποι αποκτούσαν την πολυπόθητη Γνώση. Που με τη σειρά της συνδεόταν με ένα μυστηριώδες και ασαφές πρόσωπο, του Μεσσιανικού Ελευθερωτή, που με διάφορα ονόματα εμφανίζεται στη θεολογία και μυθολογία σχεδόν όλων των λαών της Ανατολής. Ας μη νομίζουμε πως η αναμονή του Μεσσία ήταν αποκλειστικό προνόμιο των Εβραίων.
Αν διαβάσουμε τον Προμηθέα Δεσμώτη, αλλά και τα έργα του Πλάτωνα, θα δούμε πως και οι αρχαίοι Έλληνες προσδοκούσαν την έλευση ενός ημίθεου που θα τους λύτρωνε από τα δεσμά και τα βάσανα του βίου. Το ίδιο μοτίβο συναντάμε και στους λαούς της Κεντρικής Ασίας και άπω Ανατολής, όπου η ζωή ήταν ακόμα πιο δύσκολη και ανυπόφορη.
Αυτός ο Μεσσίας θα ελευθέρωνε τους ανθρώπους και από τα δεσμά της πλάνης και της άγνοιας. Οι Αιγύπτιοι τον έλεγαν Όσιρη, οι Γνωστικοί Άρχοντα των Αιώνων, κάποιοι άλλοι λαοί Διόνυσο κ.λπ.
Δεν γνωρίζουμε και πολλά για τα αρχαία Μυστήρια. Το μόνο σίγουρο είναι πως στις σχετικές τελετουργίες γινόταν αναπαράσταση του θανάτου και της ανάστασης. Το χρονικό μεσοδιάστημα ήταν άλλοτε τρεις κι άλλοτε δεκαπέντε μέρες. 
Ο  θάνατος συνδέεται και με την ηλιακή θεότητα, καθώς αφορά αντίστοιχα φυσικά φαινόμενα που παρατηρούνται κυρίως στις πολικές περιοχές, όπου ο ήλιος "κρύβεται" για κάποιο χρονικό διάστημα. Από αυτές τις περιοχές μάλλον προέρχεται και η λατρεία του Υπερβόρειου Απόλλωνα, κλασικό σύμβολο του Ηλίου που συνέβαλε στην αντίστοιχη προβολή του Ιησού ως "Ήλιου της Δικαιοσύνης"...

Παρασκευή 7 Ιανουαρίου 2022

Χριστιανισμός και Αρχαία Μυστήρια (Γ')

 

Όλες οι θρησκείες έχουν τη μυστικιστική τους συνιστώσα. Για χιλιάδες χρόνια είχε εδραιωθεί η συνείδηση πως πίσω από κάθε φυσικό γεγονός κρύβεται μια μυστική αλήθεια. Πίσω από κάθε συμπαντικό νόμο υπάρχει και μια ηθική δύναμη. 
Ο Μυστικισμός αποκαλύπτει μια παγκόσμια αλήθεια που τη βρίσκουμε σε κάθε θρησκευτικό σύστημα: "Το γράμμα του νόμου σκοτώνει, το πνεύμα του νόμου χαρίζει ζωή". 
Ο μυστικισμός είναι η απελευθερωτική δύναμη του πνεύματος. Είναι μια πνευματική εμπειρία, η αφύπνιση της μυστικής συνείδησης μέσα στο ίδιο το άτομο. Κάτι πολύ περισσότερο από ένα μυστικό ή μια απλή γνώση.
Ο μυστικισμός θεωρεί όλες της μυθολογίες και τα ιερά βιβλία ως αλληγορίες. Είναι κρυπτογραφημένα μηνύματα που πρέπει να αποκωδικοποιηθούν. Τα κλειδιά που ξεκλειδώνουν  τις μυστικές ερμηνείες των μύθων παρέχονται μόνο στους μυημένους. Αυτό, φαινομενικά, είναι σκάνδαλο. Αφού η αλήθεια απελευθερώνει και ολοκληρώνει, γιατί να μην διδάσκεται σε όλους ανεξαίρετα τους ανθρώπους; 
Η απάντηση των "μυστικών" είναι απόλυτη: Ορισμένα "μυστικά" είναι υπερβολικά επικίνδυνα για την αφώτιστη και ανώριμη ανθρωπότητα. Μια επέκταση της γνώσης χωρίς το αντίστοιχο ηθικό υπόβαθρο προκαλεί εκμετάλλευση και καταστροφή. Γι' αυτό και στα αρχαία μυστήρια οι υποψήφιοι μύστες δοκιμάζονταν αυστηρά για την ηθικότητα και εντιμότητά τους. Και μόνο οι ηθικά ακέραιοι γίνονταν μέτοχοι της μεταφυσικής γνώσης. 
Κάτι ανάλογο υπήρχε και στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού. Πριν βαπτιστούν μπορεί και να πέρναγαν χρόνια ως "κατηχούμενοι". Στο στάδιο αυτό παρακολουθούνταν με αυστηρότητα το σύνολο της ζωής τους. Όχι όπως σήμερα που επικρατεί μόνιμο καθεστώς εκπτώσεων...

Σάββατο 1 Ιανουαρίου 2022

Φως στα πρώτα βήματα του Χριστιανισμού (IΔ’ - Οι παραστρατιωτικές χριστιανικές Αδελφότητες)

 

Την περίοδο που άρχισε να εδραιώνεται ο Χριστιανισμός, η πιο ζωντανή και αντιφατική πόλη της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν η Αλεξάνδρεια. Σε αυτή την πόλη τον 4ο αιώνα συνυπήρχαν τρεις μεγάλες αλλά και αντίπαλες θρησκευτικές κοινότητες. Οι Ιουδαίοι, οι Εθνικοί και οι Χριστιανοί. 
Οι σχέσεις τους ήταν τεταμένες και εχθρικές. Για σχεδόν 60 χρόνια, περίπου το 360-420 μ.Χ., η πόλη έγινε θέατρο αματηρότατων συγκρούσεων.
Όποια παράταξη είχε την αυτοκρατορική εύνοια, είχε και το πάνω χέρι. Την περίοδο του Ιουλιανού, οι Εθνικοί και Ιουδαίοι ξεθάρρεψαν και δεν δίσταζαν να προβούν σε ακρότητες εναντίον των Χριστιανών. 
Ο χριστιανός επίσκοπος Γεώργιος ήταν ένα από τα θύματα του όχλου. Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, ο Γεώργιος δεν ήταν και κανένα ... αγιοπαίδι. Υπήρξε φανατικός διώκτης των εθνικών, ιουδαίων και αιρετικών. Κι ένα από τα όνειρά του ήταν να γκρεμίσει τον ναό του Σέραπη, που την εποχή εκείνη ήταν ο λαμπρότερος της Μεσογείου και το καμάρι της Αλεξάνδρειας.
Οι μαρτυρίες για τον τρόπο θανάτωσης του Γεωργίου είναι αντιφατικές, αλλά δεν αμφιβάλλουμε πως το τέλος του ήταν πολύ φρικτό και βασανιστικό. 
Μεταξύ άλλων χριστιανών, θανατώθηκε και ο Δρακόντιος, διευθυντής του Νομισματοκοπείου, γιατί δημόσια ανέτρεψε έναν βωμό στον τομέα της δικαιοδοσίας του. Θανατώθηκε και κάποιος Διόδωρος, υπεύθυνος ενός εκκλησιαστικού κτιρίου, που είχε κόψει με τη βία τα μαλλιά κάποιων νεαρών γιατί πίστευε πως το μακρύ μαλλί ήταν χαρακτηριστικό της εθνικής θρησκείας...
Υπήρξαν και πολλά ακόμα θύματα, που τα ονόματά τους δεν διασώθηκαν. Ο αυτοκράτορας Ιουλιανός, επίσημα εχθρός πλέον του Χριστιανισμού, καταδίκασε αυστηρά με επιστολή τους τις παραπάνω εγκληματικές πράξεις που ουσιαστικά καταργούσαν την επίσημη δικαστική οδό. Όμως απέφυγε να τιμωρήσει τους ενόχους...
Μετά τον Ιουλιανό τα πράγματα αντιστράφηκαν. Οι Χριστιανοί ξαναπήραν το πάνω χέρι και τα αποτελέσματα λίγο-πολύ τα γνωρίζουμε. Βεβήλωσαν τα ιερά των Εθνικών, κατέστρεψαν τον υπέρλαμπρο ναό του Σέραπη, εκδίωξαν τον ιουδαϊκό πληθυσμό απ' την πόλη, επεχείρησαν να σκοτώσουν τον Ρωμαίο διοικητή της πόλης, κατακρεούργησαν την φιλόσοφο Υπατία κ.λπ.
Ηθικοί αυτουργοί αυτών των εγκλημάτων ήταν οι χριστιανοί επίσκοποι Θεόφιλος και Κύριλλος. Τους οποίους η Εκκλησία ανακήρυξε αγίους!
Κλείνουμε με μια σημαντική λεπτομέρεια. Την εποχή εκείνη, οι τρεις μεγαλύτερες χριστιανικές εκκλησίες είχαν συγκροτήσει παραστρατιωτικές ομάδες κρούσης, που κρύβονταν κάτω από δήθεν φιλανθρωπικές δραστηριότητες. 
Στην Αλεξάνδρεια οι φανατικοί παραστρατιωτικοί που υπάγονταν απευθείας στον επίσκοπο της πόλης λέγονταν "παραβολάνοι". Επισήμως ήταν μια χριστιανική Αδελφότητα που ασχολούνταν με την περίθαλψη ασθενών (λεπρών κ.λπ). Ανεπίσημα όμως αποτελούσαν εγκληματική συμμορία που αναλάμβανε να βγάλει από τη μέση κάθε αντίπαλο της τοπικής εκκλησίας. 
Αντίστοιχες Αδελφότητες υπήρχαν και στην Αντιόχεια (οι "λεκτικάριοι", με επίσημο φερετζέ την ταφή των εγκατελελειμένων νεκρών) και στη Ρώμη (οι "φοσσόρες", που ουσιαστικά αποτελούσε τη συντεχνία των νεκροθαφτών στα χριστιανικά κοιμητήρια-κατακόμβες).

Κυριακή 26 Δεκεμβρίου 2021

Χριστιανισμός και Αρχαία Μυστήρια (Β')

 

Κατά τη γνώμη μας, η μήτρα όλων των θρησκειών βρίσκεται στην αρχαία Ινδία και στις μεταφυσικές θεωρήσεις των Βραχμάνων. Ο αποκρυφισμός των Ιμαλαϊων μεταναστεύει δυτικά, προς την Αίγυπτο. Εκεί βρίσκει εύφορο έδαφος, εδραιώνεται στη χώρα των Φαραώ και στη συνέχεια διαδίδεται στη Μεσοποταμία και στον χώρο της ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου.
Την εποχή εκείνη η Αίγυπτος και τα ιερατεία της αποτελούσαν το πνευματικό, πολιτιστικό και επιστημονικό κέντρο του κόσμου. Εκεί πήγαιναν να σπουδάσουν π.χ. οι πιο ψαγμένοι και φωτισμένοι Έλληνες: Θαλής, Σόλωνας, Πυθαγόρας, Πλάτωνας κ.λπ. 
Εκεί. δίπλα στους ιεροφάντες της Μέμφιδας, των Θηβών, της Αβύδου κ.λπ. μυούνταν στις δοξασίες μιας μυστικής θρησκείας και επιστήμης. Και επιστρέφοντας στον τόπο τους, ίδρυαν αντίστοιχα Πνευματικά Κέντρα που ονομάζονταν "Μυστήρια".
Στην Αίγυπτο οι μύστες διδάσκονταν να ερμηνεύουν το πολύπλοκο σύστημα των Μύθων. Γιατί στην αρχαιότητα οι "μεγάλες αλήθειες" ήταν κρυμμένες μέσα σε απλοϊκούς και συχνά αντιφατικούς μύθους. 
Οι μύστες λάμβαναν τα "μυστικά κλειδιά" που τους έδιναν τη δυνατότητα να ξεμπερδέψουν το κουβάρι των μύθων και να βρουν τον κρυμμένο φιλοσοφικό και θεολογικό τους πυρήνα.
Λέγεται πως ο πρώτος που έφερε την ανατολική σοφία στους Έλληνες ήταν ο Ορφέας. Για το πρόσωπο αυτό δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα. Ούτε την καταγωγή ούτε την προσωπική του ιστορία. Μόνο το όνομά του δηλώνει έναν σκουρόχρωμο άντρα. Η δοξασία που μετέφερε και δίδαξε ήταν η Διονυσιακή. Με βασικά στοιχεία την πίστη στην  επαναγέννηση-μετεμψύχωση και την εσωτερική τελείωση μέσω ειδικών θρησκευτικών και φιλοσοφικών πειθαρχιών. 
Οι κύριοι ερμηνευτές της ορφικής-διονυσιακής αποκάλυψης στον περι-αιγαιακό χώρο ήταν ο Πυθαγόρας και ο Πλάτωνας. Τα μόνιμα στοιχεία υψώνονται πάνω απ' τα παροδικά. Το εσωτερικό κίνητρο πάνω απ' την πράξη. Ο νους στρέφεται από τις φανερές στις κρυμμένες αλήθειες. (Όσο πιο ακαλλιέργητος είναι κάποιος, τόσο περισσότερο εκτιμά τα φανερά). 
Αντίθετα, ο μυστικισμός αναζητά τους βαθύτερους και πανίσχυρους παράγοντες που συνδέουν τις αιτίες με τα αποτελέσματα. Προσπαθεί να εξηγήσει τους πνευματικούς παράγοντες πίσω από τις εξωτερικές πράξεις και αναζητά τους παγκόσμιους νόμους στις θεογονίες και στους μύθους των θρησκειών...

Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2021

Χριστιανισμός και Αρχαία Μυστήρια (A')

Όπως έχουμε ξαναπεί, οι καταπληκτικές ομοιότητες των διαφόρων θρησκειών μας αναγκάζει να δεχθούμε πως το θρησκευτικό φαινόμενο έχει τις ρίζες του σε μια πρώτη "παγκόσμια θρησκεία" που στη συνέχεια διακλαδίστηκε και κατακερματίστηκε με τα γνωστά αποτελέσματα.
Ειδικά στο χριστιανισμό, που μας ενδιαφέρει και περισσότερο, είναι εμφανές πως η διδασκαλία του πηγάζει από εποχές πολύ πρωιμότερες απ' τον ιστορικό Ιησού. Φυσικό ήταν η χριστιανική εκκλησία να προσπαθήσει με κάθε μέσο να εξαφανίσει τις παγανιστικές πηγές απ' τις οποίες γεννήθηκε. Και όσες δεν μπόρεσε να καταστρέψει, τις διαστρέβλωσε καταλλήλως. 
Έφτασε μάλιστα στο σημείο να ισχυριστεί πως δεν "έκλεψε" αυτή τις προγενέστερες θεωρίες, αλλά ότι ο Θεός των χριστιανών "φώτισε" τους αρχαιότερους ώστε με τις απόψεις τους να προετοιμάσουν τη διάδοση του χριστιανισμού. Τώρα μιλάμε για απίστευτο θράσος...
Στον χριστιανισμό, ακόμα και στη σημερινή του μορφή, μπορεί κανείς να διακρίνει τις έντονες επιδράσεις των αρχαίων παγανιστικών μυστηρίων. Αρκεί βέβαια, να γνωρίζει αυτά τα μυστήρια. Κάτι καθόλου εύκολο, γιατί και οι σχετικές πηγές έχουν "χαθεί" ή αλλοιωθεί, και η εκκλησία σε συνεργασία με την πολιτεία απέκλεισε την ουσιαστική διδασκαλία τους στη δημόσια εκπαίδευση. 
Νομίζετε πως τυχαία η χριστιανική εκκλησία αντιδρά στη μετατροπή του μαθήματος των θρησκευτικών σε θρησκειολογικό? Αν τα μικρά παιδιά αρχίσουν να κατανοούν πως όλες οι θρησκείες λένε ουσιαστικά τα ίδια πράγματα με διαφορετικά λόγια... η μπάλα χάθηκε!
Με τα αρχαία μυστήρια και πώς αυτά επιβιώνουν μέσω του χριστιανισμού θ' ασχοληθούμε εκτενέστερα στο μέλλον. Εδώ θα αρκεστούμε σε μια μικρή ορεχτική δόση: ο ίδιος ο Παύλος, όπως προκύπτει απ' τις επιστολές του, φαίνεται πως γνώριζε πολύ καλά τα παγανιστικά μυστήρια, ίσως και να είχε μυηθεί σε ορισμένα από αυτά. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθεί ότι χρησιμοποιεί συνεχώς όρους που προέρχονται απ' τα αρχαία μυστήρια?
Π.χ. η φράση του Παύλου στην Προς Ρωμαίους περί "συνενταφιασμού με τον Χριστό εις τον θάνατον" κάνει μπαμ πως εμπνεύστηκε απ' τις μυστηριακές τελετές του Άττεως και του Οσίριδος! 
Το ίδιο και οι εκφράσεις της Προς Φιλήμονα "δέσμιος του Ιησού Χριστού", "συστρατιώτης" και "συναιχμάλωτος" προέρχονται σαφώς απ' τη μυστηριακή λατρεία του Μίθρα...

Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2021

Επιδίδονταν οι πρώτοι Χριστιανοί σε καννιβαλισμό και σεξουαλικά όργια? (Δ' - Απίστευτες εποχές...)

 

Όπως έχουμε ξαναπεί, οι Εθνικοί κατηγορούσαν τους Χριστιανούς για ανομολόγητες και απαίσιες πράξεις, και οι Χριστιανοί απέδιδαν τις πράξεις αυτές στους "αιρετικούς". Άρα οι κατηγορίες δεν ήταν ούτε εντελώς φανταστικές ούτε τελείως ψευδείς. Απλά το ζητούμενο είναι να βρούμε τους πρωταγωνιστές.
Κάτι τέτοιο είναι αδύνατον σήμερα. Μετά από τόσους αιώνες και με ελάχιστες αξιόπιστες πηγές δεν μπορούμε να βγάλουμε άκρη. Σήμερα, απλά θα παραθέσουμε τις απόψεις του Κλήμη Αλεξανδρείας και δυο χριστιανών επισκόπων και συγγραφέων, του Ευσέβιου και Επιφάνειου που περιγράφουν τις πράξεις δύο ακραίων αιρετικών ομάδων-γνωστικών, των Καρποκρατιανών και των Φιβιωνιτών.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες αυτές, οι Καρποκρατιανοί συγκεντρώνονταν σε μεικτά γεύματα-Αγάπες. Αφού έτρωγαν και έπιναν πολύ, έσβηναν τα φώτα και επιδίδονταν σε ομαδικά και αδιάκριτα όργια. Πίστευαν πως με τον τρόπο αυτό καθαγιαζόταν η σαρκική και σεξουαλική κοινωνία  και έτσι έρχονταν πιο κοντά στη Βασιλεία των Ουρανών.
Για τους Φιβιωνίτες, μια εξέλιξη των Νικολαϊτών, οι μαρτυρίες είναι πολύ πιο σκληρές. Κατά τη διάρκεια των οργίων προσπαθούσαν να εκσπερματώσουν στις παλάμες τους, τις ύψωναν προσευχόμενοι και το κατάπιναν λέγοντας "Αυτό είναι το σώμα του Χριστού και αυτό είναι ο Αμνός του Θεού"! Αν, κατά λάθος, κατά τη διάρκεια των οργίων έμενε κάποια γυναίκα έγκυος, αποσπούσαν το έμβρυο, το κοπανούσαν σε γουδί με ένα μείγμα από μέλι και πιπέρι και το έτρωγαν, λέγοντας στο Θεό "Δεν αφήσαμε τον Άρχοντα της Λαγνείας να μας εμπαίξει αλλά μαζέψαμε το σφάλμα του αδελφού μας".
Οι Αιγύπτιοι Φιβιωντίτες δεν νήστευαν. Αντίθετα έτρωγαν πλούσιες τροφές για να είναι διαρκώς σεξουαλικά δραστήριοι. Δεν επιθυμούσαν την ανθρώπινη αναπαραγωγή γιατί θεωρούσαν πως με αυτή τη διαδικασία ο Διάβολος εμπαίζει την εικόνα που έφτιαξε ο Θεός.