Τι πραγματικά ήταν οι πρώτοι Χριστιανοί; (Α’ - Χιλιαστές-μπολσεβίκοι;)

Το ’χουμε ξαναπεί: μην πιστεύετε τίποτα απολύτως απ’ όσα διδαχθήκατε στο σχολείο. Και κυρίως μην πιστεύετε τα παραμύθια της Εκκλησίας!

Οι πρώτοι Χριστιανοί δεν είχαν καμία σχέση με την εικόνα που μας πλασάρουν οι παπάδες. 

Δεν ήταν δήθεν τα καλοκάγαθα ανθρωπάκια που φρόντιζαν τις χήρες και τα ορφανά και οι κακοί αυτοκράτορες τους έριχναν στα λιοντάρια αλλά ο καλός θεούλης τους προστάτευε και δεν μπόρεσε κανείς να τους εξολοθρεύσει...

Ας μιλήσουμε λίγο σοβαρά επιτέλους. Μέχρι τον 19ο αιώνα επικρατούσε μεγάλη αμορφωσιά και αναλφαβητισμός παντού. Γι’ αυτό, όποιοι ήθελαν να κοινοποιήσουν και διαδόσουν μια ιδεολογία το έκαναν με θρησκευτικά μέσα. Η θρησκεία ήταν το εύπεπτο υλικό που μπορούσαν να κατανοήσουν και να υιοθετήσουν οι πλατιές μάζες.

Γι’ αυτό, π.χ., στην αρχαία Αθήνα θεοποιήθηκε το δημοκρατικό πολίτευμα (Εκκλησιόδημος Δίας), γι’ αυτό θεοποιούνταν οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες, αγιοποιούνταν οι Ρώσοι Τσάροι, όλοι οι μοχάρχες αποκτούσαν την εξουσία "ελέω θεού", γι’ αυτό και πιο πρόσφατα οι Δεξιοί αποκαλούσαν τους κομμουνιστές "άθεους", ο καπιταλισμός βρήκε στον προτεσταντισμό τη "δική του θρησκεία" κ.λπ κ.λπ.

Κάτι τέτοιο συνέβη και τον 1ο αιώνα. Παρά την παξ ρωμάνα, οι υπόδουλοι λαοί ζούσαν μέσα στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Το μόνο που έλλειπε για τη "μεγάλη επανάσταση" ήταν το κατάλληλο "όχημα"-φορέας. 

Το ρόλο αυτό πολλοί προσπάθησαν να παίξουν. Αλλά τελικά τα κατάφεραν μόνο οι Χριστιανοί.

Ο Χριστιανισμός ήταν ένα πολιτικο-επαναστατικό κίνημα των υπόδουλων λαών,  με θρησκευτικό φερετζέ, που επεδίωκε την καταστροφή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και των συμβόλων της, μεταξύ των οποίων και του ελληνο-ρωμαϊκού πολιτισμού.

Σήμερα δεν μπορούμε να το συλλάβουμε εύκολα, αλλά εκείνη την εποχή όταν ο άλλος έβλεπε τον σταυρό (τιμωρητικό όργανο των επαναστατών) και άκουγε για τη θεοποίηση ενός προσώπου εξεγερμένου κατά της ρωμαϊκής κυριαρχίας, το έπιανε αμέσως το υπονοούμενο...

Οι Χριστιανοί έφτασαν κοντά στο στόχο τους το 64 μ.Χ., με τη μεγάλη φωτιά στη Ρώμη, αλλά τελικά απέτυχαν. Ξαναπλησίασαν στην εξουσία το 250 μ.Χ. αλλά ο Δέκιος τους τσάκισε. 

Τελικά τα κατάφεραν με τον Κωνσταντίνο και τους επιγόνους του, υλοποιώντας τα σχέδιά τους για "Χιλιετή Βασιλεία του Θεού", "Νέα Ιερουσαλήμ" και αφανισμό μιας τεράτιας πολιτιστικής παράδοσης...

Αυτά σε πολύ γενικές γραμμές. 

Έχουμε πολλά να πούμε ακόμη και για τους "διωγμούς" των πρώτων αιώνων και για τις πολιτικές-θεολογικές διαιρέσεις των πρώτων Χριστιανών, όπως αυτές αποκαλύπτονται στα ιερά τους βιβλία, και για κάποιες ιστορικές λεπτομέρειες που σκοπίμως αποσιωπούνται...

Το μυστήριο του Ιησού (ΚΒ)’ - Πώς έγινε Θεός; Β’

Το έχουμε ξαναπεί: οι Χριστιανοί των τριών πρώτων αιώνων ήταν κάτι σαν τους σημερινούς Τζιχαντιστές. Μια πολιτικο-στρατιωτική οργάνωση φανατικών με αποκλειστικό στόχο τη βίαιη κατάκτηση της εξουσίας, με θρησκευτικό φερετζέ.

Οι Χριστιανοί και πριν τον Κωνσταντίνο είχαν φτάσει κοντά στην κατάκτηση της ρωμαϊκής εξουσίας.

Η πρώτη ήταν το 64 μ.Χ όταν συμμάχησαν με τους Συγκλητικούς και πυρπώλησαν τη Ρώμη προσπαθώντας να γκρεμίσουν το Νέρωνα και το ελληνο-ρωμαϊκό σύστημα εξουσίας του.

Η δεύτερη ήταν γύρω στα 250 μ.Χ. Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Σεβήρων οι Χριστιανοί είχαν αλώσει σταδιακά τον κρατικό μηχανισμό. Αλλά το ρωμαϊκό κατεστημένο αντέδρασε επιτυχώς, ανέβασε στην εξουσία τον Δέκιο και μέσα σε λίγους μήνες εξάρθρωσε τους επικίνδυνους χριστιανικούς πυρήνες. Πενήντα χρόνια έκαναν οι χριστιανοί να συνέλθουν από εκείνο το χτύπημα και να ξαναδιεκδικήσουν την εξουσία επί Διοκλητιανού...

Οι λεγόμενες "Οικουμενικές Σύνοδοι" των Χριστινών δεν ήταν ούτε "Οικουμενικές" ούτε "Σύνοδοι". Συμμετείχαν μόνο επίσκοποι της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και μόνο εκείνοι που είχαν προεπιλεγεί απ’ την πολιτικο-εκκλησιαστική εξουσία. Και, φυσικά, λειτουργούσαν με διαδικασίες Έκτακτου Στρατοδικείου.

Για το ποδόσφαιρο λέμε πως είναι ένα άθλημα που παίζουν δύο ομάδες και στο τέλος νικούν οι Γερμανοί.

Στις "Οικουμενικές Συνόδους", αντίστοιχα,  παιζόντουσαν μεγάλα συμφέροντα αλλά στο τέλος νικούσαν πάντα οι Αλεξανδρινοί! Και πάντα έχαναν οι Αντιοχείς!

Στην Αντιόχεια, γύρω στο 300 μ.Χ. έζησε ένας πολύ αξιόλογος ιερέας, ο Λουκιανός. Δεν συμμεριζόταν καθόλου τις ανοησίες των θεολόγων της Αλεξάνδρειας που θεωρούσαν τον Ιησού "Θεό" και δεν τολμούσαν να διανοηθούν πως ως άνθρωπος κατουρούσε, είχε κενώσεις κ.λπ. Αντίθετα ο Λουκιανός τόνιζε την ανθρώπινη φύση του Ιησού και έδινε έμφαση στον τρόπο ζωής που Εκείνος δίδασκε.

Μαθητές του Λουκιανού ήταν ο Άρειος και οι δύο Ευσέβιοι (επίσκοποι Καισαρείας και Νικομήδειας) τους οποίους στοχοποίησαν οι ψυχάκηδες Αλεξανδρινοί και τους καταδίκασαν στην Α’ Οικουμενική. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που στο λεγόμενο "Σύμβολο της Πίστεως" δεν υπάρχει ούτε μια λέξη από την ηθική διδασκαλία του Ιησού.

Κλείνουμε, αναφέροντας δύο απ’ τις πολλές "παράπλευρες απώλειες" της θεοποίησης του Ιησού.

Α) Αρχίζει ένας νέος και μακραίωνος κύκλος δίωξης των Εβραίων. Γιατί άλλο να έχεις σκοτώσει έναν κοινό θνητό και μάλιστα συμπατριώτη σου, κι άλλο να είσαι "θεοκτόνος"! Φυσικά, ούτε κουβέντα να γίνεται για το γεγονός πως τον Ιησού εκτέλσαν οι Ρωμαίοι κι όχι οι Εβραίοι.

Β) Ενώ μέχρι τον 4ο αιώνα κανείς δεν ασχολούνταν με τη Μαριάμ, μετά τη θεοποίηση του Ιησού το πρόσωπο της μητέρας του μπαίνει στο επίκεντρο του θεολογικού ενδιαφέροντος. Νέες έριδες και αιρέσεις δημιουργούνται, νέοι διχασμοί, διώξεις, συμφορές. Και φυσικά νέα Στρατοδικεία-Οικουμενικές Σύνοδοι στήνονται...

Το μυστήριο του Ιησού (ΚΑ)’ - Πώς έγινε Θεός; Α’

Κατ’ αρχήν να δούμε λίγο το κλίμα που επικρατούσε εκείνα τα χρόνια.

Από πού να ξεκινήσουμε. Ο ελληνικός-ελληνιστικός κόσμος είχε τόσους πολλούς θεανθρώπους-ημίθεους, που δεν τους θυμόταν ούτε η μάνα τους.

Οι Ρωμαίοι είχαν προ πολλού καθιερώσει την "αυτοκρατορική λατρεία". Σύμφωνα με την παράδοση, μόλις ένας αυτοκράτορας πέθαινε γινόταν θεός. Ακόμα κι ο δειλός, τραυλός και κουτσός Κλαύδιος θεοποιήθηκε. Στο μουσείο του Βατικανού στη Ρώμη σώζεται άγαλμά του που τον εμφανίζει αγέρωχο σα να είναι Δίας...

Για τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, που προήδρευσε τυπικά της λεγόμενης Α’ Οικουμενικής Συνόδου, δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο η θεοποίηση ενός ανθρώπου. Είχε θεοποιήσει ήδη τον πατέρα του Κωνστάντιο, θα απολάμβανε την ίδια τιμή και ο ίδιος μόλις πέθαινε, ε... αν αναγνώριζε ως Θεό και τον Ιησού δεν θα χαλούσε κι ο κόσμος βρε αδελφέ.

Ακόμα και οι φανατικοί μονοθεϊστές Ιουδαίοι είχαν μολυνθεί με το μικρόβιο των "θεοποιήσεων"! Η ιστορία αναφέρει ένα ενδιαφέρον περιστατικό με πρωταγωνιστή τον εγγονό του Ηρώδη του Μεγάλου, τον Ηρώδη Αγρίππα, που είχε γίνει Βασιλιάς των Εβραίων με τη βοήθεια της Ρώμης. Το 44 μ.Χ. παραβρέθηκε στους τετραετείς ρωμαϊκούς αγώνες στην Καισάρεια της Παλαιστίνης. Η εμφάνισή του ήταν εντυπωσιακή. Τα εκθαμβωτικά ασημένια ρούχα του έλαμπαν στον ήλιο. Και γύρω του ένα πλήθος παρατρεχάμενων κολαούζων φώναζε πως "δεν είσαι άνθρωπος αλλά θεός"!.

Ένα περιστατικό που δείχνει πόσο εύκολα "θεοποιούσαν" τους κοινούς θνητούς εκείνη την εποχή αναφέρουν και οι Πράξεις. Μετά από κάποιο "θαύμα" που έκαναν στα Λύστρα ο Παύλος και ο Βαρνάβας, ο όχλος φώναζε πως οι δύο απόστολοι δεν ήταν άνθρωποι αλλά θεοί. Και μάλιστα ονόμαζαν τον μεν Βαρνάβα Δία, τον δε Παύλο Ερμή. Τους έβαλαν στεφάνια στα κεφάλια κι άρχισαν να θυσιάζουν ταύρους...

Προσωπικά πολύ αμφιβάλω αν ο Ιησούς της Γαλιλαίας θα προσυπέγραφε ποτέ το Σύμβολο της Πίστεως που τον θεοποιούσε.

Τώρα θα μου πείτε, μήπως κι εκείνοι που το υπέγραψαν συμφωνούσαν; Πολύ αμφιβάλλω. Ο Κωνσταντίνος και η κλίκα του είχαν προαποφασίσει τη θεοποίηση του Ιησού και το μήνυμά τους στα μέλη της Συνόδου ήταν σαφές: είτε υπογράφετε είτε εξορίζεστε!

Τρεις εκ των εκβιαζόμενων αρειανιστών επισκόπων, μόλις γύρισαν στις πατρίδες τους και αισθάνθηκαν σχετική ασφάλεια, έσπευσαν να αποδοκιμάσουν τις αποφάσεις που υπέγραψαν. Και τόνισαν πως το έκαναν "απ’ το φόβο του αυτοκράτορα"...

Το μυστήριο του Ιησού (ΚΑ’ - Ο άδειος τάφος)

Οι Χριστιανοί το έχουν τερματίσει το κοντέρ! Κατά τη γνώμη τους "άδειος τάφος" σημαίνει μόνο "ανάσταση" και τίποτ’ άλλο! Ούτε νεκροφάνεια παίζει ούτε κλοπή πτώματος ούτε τίποτ’ άλλο...

Ήδη αναφέραμε πως όλες οι αναφορές για την εμφάνιση του "αναστηθέντος" Ιησού στα Ευαγγέλια είναι μεταγενέστερες προσθήκες. 

Επίσης τονίσαμε πόσο αντιφατικές είναι οι περιγραφές των χριστιανικών γραφών σχετικά με τις Μυροφόρες. Σημειωτέον πως τον κενό τάφο τον είδαν μόνο γυναίκες, που εκείνη την εποχή τις θεωρούσαν τόσο αξιόπιστες που ούτε στα Δικαστήρια δεν δεχόντουσαν τις μαρτυρικές τους καταθέσεις! 

Επίσης, η μοναδική μάρτυρας που αναφέρεται και στις τέσσερις μαρτυρίες είναι η Μαρία η Μαγδαληνή. Όμως αυτή δεν πιάνεται γιατί, πρώτον, ήταν μάλλον ερωμένη του Ιησού και άρα είχε κάθε λόγο να φαντασιώνεται την ανάστασή του ως Μεσσία και, δεύτερον, ήταν κλινική περίπτωση. Μην ξεχνάμε πως ο Ιησούς τη θεράπευσε από "επτά δαιμόνια". Ένα να μην εξουδετερώθηκε πλήρως, καταλαβαίνεται σε ποια κατάσταση θα βρισκόταν η γυναίκα...

Η περίπτωση της νεκροφάνειας δεν μπορεί ν’ αποκλειστεί. Κι ας ήταν οι Ρωμαίοι οι πιο ικανοί δήμιοι του κόσμου. Άλλωστε ο Ιησούς κατέβηκε εσπευσμένα απ’ το σταυρό λόγω του εβραϊκού Πάσχα. Κι ο ίδιος ο Πιλάτος δείχνει έκπληκτος για το πόσο "γρήγορα" πέθανε ο κατάδικος.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως ο Ιησούς τελικά επέζησε, φυγαδεύτηκε στην Αίγυπτο που οι γιατροί τον επανέφεραν σε "λειτουργική" κατάσταση και συνέχισε τη ζωή του κάνοντας οικογένεια κ.λπ.

Υπάρχει κι η παράδοση των μουσουλμάνων Αχμαντίγια που ισχυρίζονται πως ο Ιησούς επέστρεψε στον τόπο που διδάχθηκε τη σοφία, δηλαδή στην Ινδία, και τελικά πέθανε στο σημερινό Κασμίρ όπου υπάρχει ένας βωμός που υποτίθεται ότι είναι ο πραγματικός του τάφος.

Για μένα δύο είναι οι πιθανότερες εκδοχές:

Α) Οι μαθητές του έκλεψαν το σώμα για να διαδώσουν το "θαύμα της Ανάστασης" και να αποκτήσουν οπαδούς και πολιτική δύναμη. Γιατί ο σταυρωθείς και αναστηθείς Ιησούς συμβόλιζε τους "σταυρωμένους" υπόδουλους λαούς της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, που τώρα ελπίζουν βάσιμα στη δική τους "ανάσταση", δηλαδή στην ένοπλη επανάσταση...

Β) Με δεδομένο ότι ο Παύλος δεν αναφέρει πουθενά "άδειο τάφο", μάλλον τα ευαγγέλια γράφτηκαν μετά την εκ θεμελίων καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. όπου σχεδόν όλοι οι τάφοι συλλήθηκαν, άρα και ο τάφος του Ιησού έμεινε άδειος...

Γνωριμία με το Ισλάμ (Θ') - Φτάνουν πέντε προσευχές τη μερα;

Σήμερα ο βασικός μου στόχος είναι να επισκεφτώ και να γνωρίσω από κοντά τη Θεολογική Σχολή της Άγκυρας, σ’ ένα στενάκι πίσω απ’ τη Νομική. 

Ιδρύθηκε μόλις το 1949, όταν η κεμαλική λαίλαπα που σάρωσε όλα τα θρησκευτικά ιδρύματα και ιεροδιδασκαλεία άρχισε να υποχωρεί...

Οι Τούρκοι μουσουλμάνοι θεωρούν τη σκληρή κεμαλική περίοδο ως τη δική τους "εικονομαχία"! 

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ. Τα παλιά τζαμιά επιδιορθώθηκαν, νέες σχολές ιμάμηδων ιδρύθηκαν, επιτράπηκε το κάλεσμα απ’ τους μιναρέδες στην αραβική γλώσσα και σε μερικές επαρχίες ξανακούστηκαν οι παραδοσιακές τυμπανοκρουσίες τις νύχτες του ραμαζανιού. 

Μέχρι και σε χριστιανικές εκκλησιές δόθηκε άδεια να λειτουργήσουν. Η Τουρκία μάλλον μπαίνει σε φάση νεοοθωμανισμού...

Συναντώ ένα φοιτητή της Θεολογικής Σχολής. Έχει διοριστεί μουεζίνης σ’ ένα τζαμί της παλιάς Άγκυρας. 

Σε τακτές ώρες ανεβαίνει τρεχάτος τα σκαλιά του μιναρέ, κι απ’ το σεριφέ, δηλαδή την κυκλική βεραντούλα, εξαπολύει το ρινόφωνο αραβικό κάλεσμα στους πιστούς. Η φωνή του είναι απίστευτη! Μου θυμίζει τον "Εθνικάρα"...

Μου λέει πως έχει και την άδεια του ιεροκήρυκα. Αποφεύγει να χρησιμοποιεί ρητά του Κορανίου. Ούτε υψώνει το δάχτυλο διδακτικά ή επικριτικά. Δεν υποχρεώνει τους πιστούς να προσεύχονται πέντε φορές τη μέρα. 

Του αρέσει να μελετά Ψυχολογία και Κοινωνιολογία της Θρησκείας.

Ο ίδιος τηρεί αυστηρά τις πέντε ημερήσιες προσευχές. Πριν από κάθε προσευχή κάνει μπάνιο! 

Ο Αλλάχ έδωσε εντολή στο Μωάμεθ για πενήντα ημερήσιες προσευχές. Ο Μωάμεθ, κατεβαίνοντας απ’ τον ουρανό συνάντησε το Μωυσή κι εκείνος τον παρακίνησε να γυρίσει πίσω στον Αλλάχ και να ζητήσει πέντε φορές. 

Ο Αλλάχ μεταπείστηκε, ο Μωάμεθ ξαναπήρε την κατηφόρα, ξανασυνάντησε το Μωυσή που τον συμβούλευσε να επιστρέψει και να ζητήσει νέα μείωση των προσευχών. Αλλά ο Μωάμεθ φοβήθηκε και ντράπηκε τον Αλλάχ, κι έτσι έμειναν οι πέντε υποχρεωτικές προσευχές...

Το μυστήριο του Ιησού (Κ’ - Αναλήφθηκε ο Ιησούς; Πήγαν φροντιστήρια οι Απόστολοι;)

Η περιγραφή της υποτιθέμενης "Ανάληψης" του Ιησού βρίσκεται σε δυο σημεία της "Αγίας Γραφής":

α) στη μεταγενέστερη προσθήκη του κατά Μάρκον ευαγγελίου, άρα δεν πιάνεται, και

β) στο ευαγγέλιο του Λουκά και στις Πράξεις, που επίσης έγραψε ο Λουκάς.

Άρα βασίζεται στη μαρτυρία ενός και μόνο προσώπου, που δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας αλλά βασίστηκε στη μαρτυρία του Παύλου, που επίσης δεν ήταν αυτόπτης!

Τι να πει κανείς...

Πάντως, κι ο Λουκάς αυτοδιαψεύδεται: ενώ στο Ευαγγέλιό του τοποθετεί χρονικά την Ανάληψη την ίδια μέρα της Αναστάσεως, στις Πράξεις τη "σπρώχνει" σαράντα μέρες αργότερα.

Στις Πράξεις, η Ανάληψη συνοδεύεται από μια ταυτόχρονη κάθοδο του Αγίου Πνεύματος. Το φαινόμενο ήταν οπτικοακουστικό: αφενός ακούστηκε ήχος απ’ τον ουρανό, σαν ισχυρός άνεμος, ένα βουητό δηλαδή, και αφετέρου κάτι σαν πύρινες γλώσσες έκατσαν πάνω στα κεφάλια των μαθητών.

Κι εδώ διακρίνουμε μια αντίφαση, καθώς στη βάπτιση του Ιησού το Πνεύμα είχε τη μορφή περιστεριού κι όχι πύρινης γλώσσας...

Επίσης, στην περίπτωση του Ιησού δεν είχε μορφωτικές συνέπειες, καθώς ο Ιησούς μόνο αραμαϊκά μιλούσε τόσο πριν όσο και μετά την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος. Αλλά δεν μπορεί να θεωρηθεί "αδικημένος" ο Ιησούς, γιατί, ως γνωστόν, στο Άγιο Πνεύμα οφείλει τη γέννησή του...

Οι μαθητές όμως, με την επιφοίτηση του Πνεύματος, άρχισαν να μιλάνε όλες τις γλώσσες του κόσμου. 

Βέβαια, αυτό το ισχυρίζεται η εκκλησία, γιατί οι τότε αυτόπτες μάρτυρες, όπως και οι Γραφές το ομολογούν, δεν τσίμπησαν και κατάλαβαν πως οι Απόστολοι είχαν πιει λίγο κρασάκι παραπάνω!

Οι λεγόμενοι "Πεντηκοστιανοί" δίνουν μεγάλη σημασία στο φαινόμενο της γλωσσολαλιάς. 

Όποιος έχει παρευρεθεί στις συναθροίσεις τους θα έχει τύχει σε περιπτώσεις που άτομα πέφτουν σε έκσταση και βγάζουν διάφορους ακατάληπτους ήχους που μοιάζουν με γλώσσα αλλά δεν είναι γλώσσα. Κι ακούς τους άλλους τριγύρω να βεβαιώνουν πως η γλώσσα αυτή είναι "αραβικά" ή "κινέζικα". Μιλάμε για τεράστια γελοιότητα...

Όσο για το "Άγιο Πνεύμα"... είναι μια πολύ πονεμένη ιστορία. Επί αιώνες οι καλόγεροι, οι παπάδες, οι δεσποτάδες κι οι ελαφρόμυαλοι πιστοί τσακωνόντουσαν αν είναι "Θεός", αν εκπορεύεται μόνο απ΄τον Πατέρα ή κι απ’ τον Υιό και χίλιες δυο άλλες ανοησίες.

Ευτυχώς σήμερα η Εκκλησία έχει αντιληφθεί πόσο αναχρονιστικά και βλακώδη είν’ όλ’ αυτά, και το σταμάτησε το σήριαλ...

Από καθαρή σύμπτωση είμαστε Χριστιανοί κι όχι Μιθραϊστές!

Λέγαμε τις προάλλες πως στα ρωμαϊκά χρόνια οι κάτοικοι της Τραπεζούντας του Πόντου λάτρευαν το θεό Μίθρα.

Αλλά τι ήταν άραγε αυτός ο παράξενος θεός;

Ο Μίθρα ήταν, κατ’ αρχήν, ινδικής καταγωγής. Ύμνους προς τιμήν του βρίσκουμε στις ινδουιστικές Βέδες (= "Αποκαλύψεις").

Από τους Ινδούς δανείστηκαν το Μίθρα οι Πέρσες. Ήταν ο Θεός του Φωτός, που εξουσίαζε την ημέρα, ο θεός-ήλιος, προστάτης της αλήθειας, εχθρός του ψεύδους.

Είναι το φως που διαλύει το σκοτάδι, το ευεργετικό πνεύμα που παρέχει εσωτερική ειρήνη και σοφία. Ο χορηγός όλων των υλικών και πνευματικών αγαθών.

Φαντάζομαι πως αντιλαμβάνεστε ήδη τις ομοιότητες με το χριστιανισμό...

Καθώς εξελίσσεται η περσική θεολογία, ο Μίθρα συνδέεται με τη λατρεία του Θεού-Δημιουργού (Άχουρα Μάζντα) και στη συνέχεια με το Ζωροαστρισμό.

Σταδιακά ο Μίθρα μετατρέπεται σε έναν πολεμικό θεό, προστάτη των στρατιωτών. Είναι αυτός που πολεμά συνεχώς το πνεύμα του κακού, αλλά ταυτόχρονα εκμηδενίζει τα εχθρικά έθνη.

Ο Μίθρα έγινε ο κυρίαρχος θεός της Μικρασίας και του Πόντου, των Αρμένηδων, των Καυκάσιων και φυσικά κάποιων Ρωμαίων στρατηγών.

Ο Μιθραϊσμός παραλίγο να γίνει η κυρίαρχη θρησκεία ολόκληρου του ρωμαϊκού και ανατολικού κόσμου, και να ήταν σήμερα η μεγαλύτερη παγκόσμια θρησκεία αντί του Χριστιανισμού.

Ο μιθραϊσμός είχε δύο μεγάλες ιστορικές ευκαιρίες να κυριαρχήσει παγκοσμίως.

Η πρώτη ήταν τον 1ο π.Χ. αιώνα μέσω του Βασιλείου του Πόντου που ίδρυσε η περσικής καταγωγής δυναστεία των Μιθριδατών. 

Αν ο Μιθριδάτης Ευπάτωρ είχε νικήσει το 66 π.Χ. τους Ρωμαίους τότε θα είχε αλλάξει σίγουρα η πολιτική και θρησκευτική ιστορία του κόσμου.

Η δεύτερη ιστορική ευκαιρία για την επικράτηση του Μιθραϊσμού ήταν γύρω στο 330 μ.Χ. όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος έγινε μονοκράτορας κι αποφάσισε να ομογενοποιήσει την αυτοκρατορία του επιβάλλοντας, μεταξύ άλλων, και μία θρησκεία.

Την εποχή εκείνη ο Κωνσταντίνος είχε να επιλέξει μεταξύ 300 και πλέον θρησκειών. Ο ίδιος και το στράτευμά μου ήταν οπαδοί και λάτρεις του Μίθρα. Πολύ φυσικό, αφού ήταν ο θεός του πολέμου.

Όμως τελικά επέλεξε το Χριστιανισμό. Αφού, βέβαια, κατάφερε να συνδέσει στις συνειδήσεις των πιστών υπηκόων του την εικόνα του Ιησού με εκείνη του Μίθρα.

Η μέρα γέννησης των δύο θεών ταυτίστηκαν, και οι δύο γεννήθηκαν από παρθένα σε μια σπηλιά, είχαν ως σύμβολο τον ήλιο, πέθαναν, αναστήθηκαν κ.λπ.

Το μεγάλο ερώτημα είναι γιατί ο Κωνσταντίνος προτίμησε τον Ιησού απ’ το Μίθρα.

Κατά την προσωπική μου άποψη αυτό εξηγείται ως εξής: 

Πρώτον, οι Χριστιανοί τότε δεν ήταν όπως μας τους παρουσιάζει η Εκκλησία. Δηλαδή δεν ήταν τα καλοκάγαθα ανθρωπάκια που φρόντιζαν τις χήρες και τα ορφανά. 

Αντίθετα, οι πρώτοι χριστιανοί ήταν σαν τους σημερινούς τζιχαντιστές της Συρίας και του Ιράκ κι ακόμα χειρότεροι. Τρόμαζαν ακόμα και τους πολεμοχαρείς οπαδούς του Μίθρα. Άρα, κατά τον Κωνσταντίνο, οι χριστιανοί θα έπρεπε να εσνωματωθούν στο τότε εξουσιαστικό κατεστημένο κι όχι να βρίσκονται σε διαμάχη μαζί του, όπως συνέβη π.χ. επί Διοκλητιανού.

Δεύτερον, η εξουσία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας είχε πλέον φύγει απ’ τα χέρια της παλαιάς ρωμαϊκής αριστοκρατίας. Κι είχε περάσει στα χέρια βάρβαρων πολεμάρχων. Που ο στρατός τους αποτελούνταν όχι από Λατίνους αλλά από διάφορα βαρβαρικά φύλα, αρμενικά, γοτθικά κ.λπ. 

Τα φύλα αυτά ήταν κατεξοχήν αντι-ρωμαϊκά. Κι ο Ιησούς, που είχε σταυρωθεί απ’ τους Ρωμαίους, αποτελούσε το ιδανικό σύμβολο-σημαία για κάθε απολίτιστο κομπλεξικό που ζητούσε εκδίκηση για τη ρωμαϊκή κατοχή.

Γι’ αυτό κι ο Κωνσταντίνος προχώρησε στις δύο πιο ριζικές αντι-ρωμαϊκές κινήσεις: μετέφερε την πρωτεύουσα απ’ τη Ρώμη στην Ανατολή κι άνοιξε το δρόμο στους ιουδαιο-χριστιανούς να ξεθεμελιώσουν τον ελληνο-ρωμαϊκό πολιτισμό...