Γυρίζουμε και το άλλο μάγουλο στον εχθρό μας;

Αντιμετωπίζοντας καθημερινά "δύσκολους" ανθρώπους είναι επόμενο ν’ αναρωτιόμαστε αν η ευγένεια και η υπομονή ωφελούν πάντα.

Η χριστιανική εκκλησία μάς έχει κάνει πλύση εγκεφάλου ν’ αγαπάμε εκείνους που μας αδικούν και να γυρίζουμε και το άλλο μάγουλο όταν δεχόμαστε ένα ράπισμα. Είναι όμως αυτό κοινωνικά λειτουργικό; Αποδίδει καρπούς, ή μήπως κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα;

Πολλές "θρησκευτικές αξίες" διαμορφώθηκαν πολλούς αιώνες πριν και συνήθως αποδεικνύονται στην εποχή μας συναισθηματικά βασανιστικές και πνευματικά ανθυγιεινές. Η γνώση δεν είναι ποτέ ολοκληρωμένη. Κάθε ιστορική περίοδος έχει τα χαρακτηριστικά της. 

Σήμερα δεν μπορούμε να μιλάμε για κολάσεις, παραδείσους, "ταγκαλάκια", θειάφια. Έτσι, καθίσταται αναγκαία και μια συνολική αναθεώρηση της χριστιανικής ηθικής υπό το πρίσμα των νέων δεδομένων της επιστήμης και ιδιαίτερα της Ψυχολογίας.

Αυτός που θα μας έχει ήδη δώσει μια σφαλιάρα, είτε μεταφορικά είτε κυριολεκτικά, δεν είναι σίγουρα ένα άτομο ώριμο και ισορροπημένο. Συνεπώς, αν στρέψουμε και το άλλο μας μάγουλο, υπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες να φιλοτιμηθεί, να συνειδητοποιήσει το λάθος του, να υποστεί εσωτερική συντριβή και αναγέννηση.

Αυτός που μας σφαλιάρισε είναι ήδη ένας κακομαθημένος νταής, ένας άνθρωπος ανώριμος, προβληματικός, ίσως και διαταραγμένος. Θα ερμηνεύσει τη δικιά μας ευγένεια-υποχωρητικότητα ως αδυναμία. Θα θεωρήσει πως δικαιώθηκε η επιθετική-βάναυση συμπεριφορά του, άρα θα πρέπει να τη συνεχίσει τόσο εις βάρος μας όσο και εις βάρος πολλών συνανθρώπων μας. 

Συνεπώς, η στάση που προτείνει ο Χριστιανισμός είναι λάθος. Βλάπτει τόσο το θύμα όσο και τον θύτη. Και διαιωνίζει την επιθετικότητα και τη βία εις βάρος ολόκληρης της κοινωνίας.

Προσωπικά δεν προτείνω την ωμή αντι-βία και εκδίκηση. Που ως συναισθήματα και αντιδράσεις είναι νευρωτικές. 

Αλλά ο κάθε είδους νταής πρέπει να υφίσταται κάποιες αρνητικές συνέπειες ώστε να ξανασκεφτεί πολλές φορές αν θα επαναλάβει την αντικοινωνική του συμπεριφορά.

Δεν υπάρχει αγάπη δίχως όρους και όρια. Ούτε είναι μέτρο αγάπης η ακραία ανεκτικότητα. Δεν πρέπει να ανταμοίβουμε ούτε και έμμεσα τις αρνητικές συμπεριφορές. 

Η αγάπη μας δεν μπορεί να είναι δεδομένη για όλους ανεξαίρετα. Δεν αξίζουν όλοι την αγάπη μας. Πρέπει να μοχθήσουν για να την εξασφαλίσουν. Η αγάπη αν γίνει ένα "πληθωριστικό νόμισμα", που σκορπίζεται ανεξέλεγκτα προς τον καθένα, χάνει την αξία της και δημιουργεί στρατιές κακομαθημένων, νευρωτικών και εγωκεντρικών εκμεταλλευτών της!

Οι ηθικές αρχές του Ευαγγελίου χρειάζονται διόρθωση. "Αγάπη" και "συγχωρητικότητα" σημαίνει πως δεν κρατάω θυμό, δεν θέλω να εκδικηθώ αλλά ταυτόχρονα δεν ξεχνώ και αντιδρώ λελογισμένα στην κακία ώστε να μην πολλαπλασιάζεται...

Γνωριμία με το Ισλάμ (ΚB') - Κατά ποιων στρέφεται το τζιχάντ;

Η ηθική είναι το δυνατό σημείο του Ισλάμ. Το Κοράνι σχεδόν αδιαφορεί για τα δόγματα, αλλά αποτελεί έναν πληρέστατο ηθικό νόμο. 

Ανεξάρτητα απ’ την ποιότητά του, είναι κατά πολύ αναλυτικότερο απ’ την χριστιανική "επί του όρους ομιλία" και απ’ τον "δεκάλογο" του Μωυσή.

Στο Ισλάμ σαφώς η θέση της γυναίκας είναι υποδεέστερη. Παρά την καλοσύνη και την ευγένεια του Μωάμεθ προς τις γυναίκες, φαίνεται πως είχε πολύ πικρές εμπειρίες μαζί τους, γι’ αυτό και είπε το περίφημο: "Ο παράδεισος είναι γεμάτος φτωχούς κι η κόλαση γεμάτη γυναίκες"!

Η πολυγαμία των αντρών είναι ένα ακόμα γνώρισμα του Ισλάμ. Υιοθετείται η μακραίωνη ιουδαϊκή και αραβική παράδοση. Μπαίνουν όμως κάποιοι φραγμοί: ο άντρας είναι υποχρεωμένος να διατρέφει όλες τις γυναίκες του, να τις αντιμετωπίζει ισότιμα και, φυσικά, να τους δίνει προίκα! 

Ο Μωάμεθ απαγόρευσε το παλιό αραβικό έθιμο να θανατώνονται τα θήλεα τέκνα και περιόρισε το έθιμο της βεντέτας. Συνιστά μεν τη συγχώρεση του εγκληματία, αλλά ταυτόχρονα περιορίζει την αντεκδίκηση μόνο στον θύτη κι όχι σε συγγενείς του. Ο δε φόνος εξ αμελείας δεν δίνει δικαίωμα αντεκδίκησης!

Καταδικάζεται η τοκογλυφία, η αισχροκέρδεια και η δωροδοκία, συνιστάται επιείκεια και τιμιότητα, αλλά το ψεύδος δεν στηλιτεύεται με σαφήνεια και ένταση. Η οινοποσία και τα τυχερά παιχνίδια κόβονται με το μαχαίρι!

Πονεμένη ιστορία είναι το τζιχάντ, δηλαδή ο "ιερός πόλεμος". Το Κοράνι επιβάλλει τη δυναμική και μαχητική αντιμετώπιση των "απίστων", κυρίως ειδωλολατρών, πολυθεϊστών και αθέων. Η "ορθή πίστη" πρέπει να επιβληθεί είτε με την πειθώ είτε με το ξίφος. Μόνο οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί έχουν δικαίωμα να διατηρήσουν τη θρησκεία τους (ως "κάτοχοι των Γραφών") αλλά καταβάλλοντας ειδικό φόρο ("κεφαλικό"). 

Βέβαια, οι σύγχρονες τάσεις για παγκόσμια ειρήνη και αποφυγή του πολέμου επέβαλλαν την αποσιώπηση της τζιχαντικής παραδόσεως και την πνευματική ερμηνεία του "ιερού πολέμου" ως "εσωτερικό αγώνα κατά των ανθρώπινων παθών".

Ο Μωάμεθ δεν απαγόρευσε τη δουλεία αλλά κατάφερε να μειώσει την απάνθρωπη μεταχείριση των δούλων. Εννοείται πως μουσουλμάνος δούλος δεν μπορεί να υπάρξει. 

Επίσης διευκολύνει και ενθαρρύνει την απελευθέρωση δούλων εφόσον δείξουν την πρέπουσα συμπεριφορά. Η Σαουδική Αραβία κατάργησε τη δουλεία σχετικά πρόσφατα, το 1962.

Γνωριμία με το Ισλάμ (ΚA') - Οι βασικές αρχές του Ισλάμ

Για να μην κουράζεστε και ψάχνετε, θα σας ενημερώσω εγώ συνοπτικά για τις βασικές θεολογικές αρχές του Ισλάμ:

Α) Αυστηρός Μονοθεϊσμός.

Ο Αλλάχ (= Θεός) υπάρχει και είναι μοναδικός, απρόσιτος, ουδείς όμοιός του, δεν έχει γιους και θυγατέρες και μεταξύ αυτού και των άλλων υπάρξεων υπάρχει αγεφύρωτο χάσμα. Ο ισλαμικός μονοθεϊσμός είναι ανάλογος του εβραϊκού. Απορρίπτει αυστηρά τόσο την πολυθεϊστική ειδωλολατρεία όσο και την χριστιανική τριαδικότητα.

Β) Πίστη στους Αγγέλους.

Είναι όντα δημιουργηθέντα από φως, βρίσκονται διαρκώς στις διαταγές του Θεού και μεσολαβούν μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Ιδιαίτερη τιμή ανήκει στον Μιχαήλ και τον Γαβριήλ. Ειδικά ο δεύτερος όχι μόνο ευαγγελίσθηκε τη Μαριάμ αλλά και υπαγόρευσε το Κοράνι στον Μωάμεθ. Πιστεύουν επίσης και στον Σατανά, που γκρεμίστηκε απ’ τον ουρανό γιατί αρνήθηκε να λατρεύσει τον Αδάμ (που θεωρείται πρώτος Προφήτης), αλλά και στα τζιν, μια ενδιάμεση κατηγορία μεταξύ αγγέλων και ανθρώπων που δημιουργήθηκαν απ’ τη φωτιά.

Γ) Πίστη στους προφήτες. 

Πρόκειται κυρίως για προσωπικότητες της Εβραϊκής Βίβλου (Αδάμ, Νώε, Δαβίδ, Σολομών) αλλά και των χριστιανικών γραφών (Ιωάννης Βαπτιστής και Ιησούς). Ως Προφήτη αναγνωρίζουν και τον Μεγαλέξανδρο, που στο Κοράνι αποκαλείται "Δίκερως"! Βέβαια, ο μεγαλύτερος και τελευταίος των Προφητών είναι ο Μωάμεθ.

Δ) Προφητικά Βιβλία.

Ως τέτοια θεωρούνται η εβραϊκή Πεντάτευχος και οι Ψαλμοί, αλλά και τα χριστιανικά Ευαγγέλια. Υποτίθεται πως Εβραίοι και Χριστιανοί παραποίησαν και αλλοίωσαν τα ιερά βιβλία των Προφητών, οπότε αναγκάστηκε ο Θεός να στείλει τον Μωάμεθ για ν’ αποκαταστήσει την Αλήθεια.

Ε) Ανάσταση Νεκρών και έσχατη κρίση.

Το Ισλάμ πιστεύει σε Κόλαση και Παράδεισο, σε μέλλουσα κρίση (από τον Ιησού), σε τιμωρία αμαρτωλών και ανταμοιβή πιστών, στην έλευση του Αντιχρίστου, στην άφεση αμαρτιών, στην ανάσταση των νεκρών και στην αιώνια ζωή. Σέβονται τη Μαριάμ περισσότερο απ’ τους χριστιανούς Προτεστάντες, αποδέχονται τον υπερφυσικό τρόπο γέννησης του Ιησού, τα θαύματα και τη διδασκαλία του. Αλλά αρνούνται τη σύλληψη, τη σταύρωση και συνεπώς την ανάστασή του. Στην αραβική νοοτροπία είναι αδιανόητος ο εξευτελισμός κι ο ατιμωτικός θάνατος των Αποστόλων του Θεού. Οπότε ο Ιησούς απλά αναλήφθηκε στους ουρανούς και στη θέση του σταυρώθηκε κάποιος άλλος.

ΣΤ) Απόρριψη θεότητας Ιησού και Αγίου Πνεύματος.

Ο Ιησούς ήταν Μεσσίας αλλά ουδέποτε ισχυρίστηκε πως είναι Θεός. Αυτό είναι μια βλάσφημη παραχάραξη των χριστιανών. Επίσης, το μόνο "πνεύμα του Θεού" που αναγνωρίζουν είναι ο άγγελος Γαβριήλ. Τέλος, αμφισβήτηση υπάρχει ως προς τον απόλυτο προορισμό του ανθρώπου. Υπάρχουν πολλά χωρία στο Κοράνι που βεβαιώνουν πως όλα στη ζωή μας είναι προκαθορισμένα (κισμέτ), αλλά και άλλα που αναφέρονται στην ανθρώπινη ελευθερία...

Η αλήθεια για τους διωγμούς των πρώτων Χριστιανών (Δ' - Ήταν ο πρωτο-χριστινισμός το ISIS της εποχής του?)

Μπαίνουμε κατ' ευθείαν στην ουσία: κάποιοι Ρωμαίοι αυτοκράτορες δίωκαν τους πρώτους Χριστιανούς όχι για τα θρησκευτικά τους πιστεύω, αλλά ως πολιτικούς συνωμότες και επαναστάτες! 

Ως εσωτερικούς εχθρούς και πολέμιους της αυτοκρατορίας που επιθυμούσαν και μεθόδευαν την καταστροφή της.

Οι ρωμαϊκές αρχές είχαν συμπεριλάβει τον Χριστιανισμό στον κατάλογο των λεγόμενων "μυστικών εταιρειών". Δηλαδή στις οργανώσεις που δρούσαν μυστικά και αποσταθεροποιητικά για την κρατική ενότητα και ασφάλεια. 

Ήταν κάτι σαν τον "κατάλογο τρομοκρατικών οργανώσεων" που τηρούν στην εποχή μας οι αμερικανικές αρχές. Αν είσαι μέλος μιας απ' αυτές τις ομάδες αντιμετωπίζεσαι αυτομάτως ως "τρομοκράτης", ακόμα κι αν δεν σε βαραίνει καμία συγκεκριμένη κατηγορία.

Για τη ρωμαϊκή νομοθεσία και μόνη η συμμετοχή σου στη χριστιανική Εκκλησία (δηλαδή η απλή χρήση του ονόματος "Χριστιανός") συνιστούσε ποινικό αδίκημα. Γι' αυτό και οι Χριστιανοί συλλαμβάνονταν και καταδικάζονταν με την κατηγορία της "εσχάτης προδοσίας"...

Η λέξη Χριστιανός σήμαινε αυτόματα τον άνθρωπο που συνωμοτεί και επιδιώκει τη διάλυση της Αυτοκρατορίας. Ήταν κάτι σαν το "ιδιώνυμο" που ψήφισε η κυβέρνηση Βενιζέλου το 1928 και δίωκε την κομμουνιστική ιδιότητα και ιδεολογία ακόμα κι αν δεν είχε διαπραχθεί κανένα συγκεκριμένο έγκλημα.

Ο πιο καλός άνθρωπος να ήσουν, αν δήλωνες "Χριστιανός" έμπαινες στη μαύρη λίστα της εξουσίας και δύσκολα γλίτωνες...

Γνωριμία με το Ισλάμ (Κ') - Οι "ευσεβείς απάτες"!

Το Ισλάμ μπορεί να είναι μια θρησκεία χωρίς ιερείς, μυστήρια και λειτουργική ζωή, μπορεί να απαγορεύει αυστηρά την απεικόνιση του Θεού, αλλά δεν παύει να έχει σημαντικές ομοιότητες με τον χριστιανισμό. 

Μια απ’ αυτές είναι ο κεντρικός ρόλο που έχει η Παράδοση και στις δύο θρησκείες.

Το Κοράνι, όπως και η Καινή Διαθήκη, δεν ήταν δυνατόν να προβλέψει όλες τις περιπτώσεις, να δώσει λύσεις σε όλα τα προβλήματα της εξελισσόμενης κοινωνικής ζωής. Οπότε το κενό έρχεται να το καλύψει η Παράδοση, η "Χαντίθ" όπως λέγεται στ’ αραβικά.

Κι εδώ αρχίζει το πανηγύρι. Όπως και στη χριστιανική θρησκεία, με το πέρασμα του χρόνου αρχίζουν να σωρεύονται χιλιάδες περιστατικά, αποφθέγματα και γεγονότα με πρωταγωνιστή υποτίθεται τον Προφήτη, ενώ στην πραγματικότητα είναι απλοί μύθοι και εκ των υστέρων επινοήσεις διαφόρων πονηρών ή και καλοπροαίρετων θρησκευτικών και πολιτικών ηγετών.

Μια κλασική "Χαντίθ" αποτελείται από δύο μέρη. Το πρώτο περιλαμβάνει μια αλυσίδα ονομάτων μέσω των οποίων φτάνουν σε μας κάποια λόγια ή πράξεις του Προφήτη. Π.χ. "ο τάδε άκουσε από τον τάδε πως ο δείνα έμαθε απ’ τον φίλο του Μωάμεθ ότι..."

Το δεύτερο μέρος αποτελείται απ’ την καθαυτή παράδοση, όπως π.χ. "τα οράματα προέρχονται απ’ τον Θεό ενώ τα όνειρα απ’ τον Σατανά".

Οι περισσότερες ισλαμικές παραδόσεις θυμίζουν συλλογές ανεκδότων, αρκετές έχουν δυναμισμό και χιούμορ ενώ πολλές είναι ταυτόσημες με αντίστοιχες ιουδαϊκές και χριστιανικές παραδόσεις όπως... "Να ζεις στον κόσμο τούτο σαν να είσαι ξένος ή ταξιδιώτης"!

Τρεις αιώνες μετά τον Προφήτη οι "Παραδόσεις" πλησίαζαν το 1.000.000! Προφανώς μιλάμε για νοθεία και πλαστογραφία. Μας θυμίζουν τα ατέλειωτα βιβλία με λόγους του "γέροντος Παϊσίου", που αν ήταν όλα αληθινά θα έπρεπε ο καημενούλης ο Παΐσιος να μην έχει βάλει γλώσσα μέσα του όσο ζούσε!

Πολλές απ’ τις Παραδόσεις, και στο Ισλάμ και στον Χριστιανισμό, έχουν το ελαφρυντικό της καλής πρόθεσης. Είναι αυτό που λέμε "ευσεβής απάτη". 

Προσπαθούν να μας τρομάξουν με τα δεινά της κολάσεως ή να μας δελεάσουν με τις παραδείσιες απολαύσεις προκειμένου να μην κάνουμε αισχρές και άδικες πράξεις. 

Με μικροψεματάκια προσπαθούν να μας πείσουν πόσο καλό κάνουν οι προσευχές, οι νηστείες και οι ελεημοσύνες. 

Πολλοί μουφτήδες ισχυρίζονται πως η απαγγελία στίχων απ’ το Κοράνι έχει θεραπευτική δύναμη ή πως αν φτύσεις στον κόρφο σου τρεις φορές ξορκίζεις το κακό (σας θυμίζει κάτι αυτό;).

Απ’ τον Βάαλ και τον Διόνυσο, στην ... "άμπελο την αληθινή"!

Ο πρωτόγονος άνθρωπος ζούσε αρχικά σε αγέλες που με το πέρασμα του χρόνου έγιναν φυλές. Η ενότητα των οποίων δεν ήταν καθόλου αυτονόητη κι έπρεπε να σφυρηλατείται σχεδόν καθημερινά μέσα από πραγματικές αλλά και τελετουργικές διαδικασίες.

Η ανάγκη να εκφραστεί αλλά και να ενισχυθεί η ψυχολογική συνοχή κι η αλληλεγγύη των μελών της φυλής οδήγησε στην επιλογή κάποιων "συμβόλων ενότητας", που σταδιακά θεοποιήθηκαν κι έγιναν τα γνωστά σε μας "τοτέμ". 

Συνήθως είχαν τη μορφή και το όνομα ενός φυτού ή ζώου. Η επιλογή δεν ήταν καθόλου τυχαία. Είχε να κάνει με τη χρησιμότητα που είχε το συγκεκριμένο φυτό ή ζώο για την επιβίωση της φυλής. Ήταν οι φυσικοί σύμμαχοι-προστάτες των μελών της φυλής που συνήθως δεν έπρεπε να καταστρέφονται ή να θανατώνονται. 

Τα ζώα-τοτέμ κατά κανόνα απαγορεύεται να τρώγονται. Αλλά, με το πέρασμα του χρόνου, τα μέλη της φυλής ένιωθαν την ανάγκη να τρώνε το κρέας ή να πίνουν το αίμα του "ιερού τοτέμ" ώστε να ενώνονται μαζί του αλλά και να οικειοποιούνται τις υπερφυσικές του δυνάμεις. 

Η θυσία του "ιερού ζώου" λάμβανε χώρα αποκλειστικά στα πλαίσια αυστηρά οριοθετημένων τελετουργιών και αποτελούσε σύμβολο ενότητας και ταυτότητας της φυλής, έναν τρόπο ανανέωσης των δεσμών ανάμεσα στα μέλη της και στο θεό.

Κλασική περίπτωση τοτέμ ήταν ο ταύρος, που ταυτίστηκε με πολλές κυρίαρχες θεότητες της αρχαιότητας (Δίας, Βάαλ κ.λπ). Ο ταύρος ήταν σύμβολο δύναμης και γονιμότητας. Το ίδιο ίσχυε και με το κριάρι (θεό-αμνό), την αρκούδα, τον κροκόδειλο κ.λπ.

Στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου η θυσία του ταύρου ταυτίστηκε με τη λατρεία του θεού Διόνυσου. Οι πιστοί πίνουν ζεστό το αίμα του Ιερού Ταύρου πιστεύοντας πως πίνουν το αίμα του Θεού. Και συνεπώς ταυτίζονται μυστηριακά μαζί του. 

Παράλληλα, η λατρεία του Διόνυσου συνδέεται και με την άμπελο. Ο χυμός του σταφυλιού είναι το "αίμα της αμπέλου". Οι λάτρεις του Διόνυσου σταδιακά αντικαθιστούν το αίμα του ταύρου με το κρασί. 

Η γλυκιά ζαλάδα της μέθης αποδίδεται στη θεία επίδραση μέσα τους. Κι όσοι έρχονταν σε έξαλλη κατάσταση απ’ την υπερκατανάλωση οίνου, θεωρούνταν "εκλεκτοί του Θεού". Βλέπετε πως τότε οι άνθρωποι δεν γνώριζαν πώς επιδρά το αλκοόλ στον εγκέφαλο. Οπότε κατέφευγαν σε θεολογικές ερμηνείες...

Σε πολλούς λαούς η προσφερόμενη θυσία στους θεούς σχετίζεται και με το ψωμί. Ένα είδος θυσίας με ψωμί και κρασί πρόσφερε στους πιστούς ο Μέγας Λάμα του Θιβέτ. Στην αρχαία Αίγυπτο ένα είδος "ιερού ψωμιού" ταυτίστηκε με το σώμα του Οσίριδος και το κατανάλωναν οι πιστοί μετά την ευλογία του ιερέα. Ανάλογες τελετές συναντάμε και στους πολιτισμούς των Αζτέκων, Μάγιας κ.λπ.

Κατάλοιπο όλων αυτών των αρχαίων δοξασιών είναι η Θεία Ευχαριστία των Χριστιανών. Η μετάληψη "σώματος και αίματος Χριστού". Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε, πως σύμφωνα με την πίστη της Εκκλησίας μας ο Χριστός είναι "η άμπελος η αληθινή", κι όχι ο Διόνυσος...

Γνωριμία με το Ισλάμ (ΙΘ') - Οι "περιπέτειες" του Κορανίου

Οι δυο πυλώνες του Ισλάμ είναι ο Προφήτης και το Κοράνι. Όμως το πρόσωπο του Μωάμεθ παίζει δευτερεύοντα ρόλο. Απλώς ενεργεί στο όνομα του Θεού. Αυτό που έχει πραγματική αξία είναι η διδασκαλία του, δηλαδή ο Λόγος του Θεού, που αποτυπώνεται στο Κοράνι.

Το Κοράνι δεν είναι ένα απλό "ιερό βιβλίο", όπως η Βίβλος των Εβραίων και των Χριστιανών. Το Κοράνι είναι για τους μουσουλμάνους ό,τι είναι ο Ιησούς για τους Χριστιανούς. Δηλαδή ο "σαρκωμένος Λόγος του Θεού". 

Είναι η νέα και τελευταία "συμφωνία" μεταξύ Θεού και ανθρώπινου γένους, η οριστική και τελευταία έκφραση της θείας βούλησης, η διόρθωση και επισφράγιση των παλαιών εντολών.

Όταν ο Μωάμεθ άρχισε το έργο του υπήρχαν ήδη δύο διαμορφωμένες θρησκείες (ιουδαϊσμός και χριστιανισμός), με τα ιερά τους βιβλία, τις τελετουργίες τους κ.λπ. Αντίθετα, η παραδοσιακή αραβική θρησκεία στηριζόταν αποκλειστικά σε προφορικές παραδόσεις και θρύλους. 

Οπότε ο Προφήτης θέλησε να εξυψώσει τη νέα θρησκεία στο ύψος των δύο άλλων μονοθεϊστικών θρησκειών. Κοντά του είχε συνεχώς γραμματείς που κατέγραφαν κάθε κήρυγμα και προφητεία του σε διάστημα 22 ετών (610-632).

Το Κοράνι δεν είναι ανθρώπινο δημιούργημα, όπως τα χριστιανικά ευαγγέλια που θεωρούνται μεν "θεόπνευστα" αλλά περιέχουν εμφανώς τις προσωπικές προτιμήσεις και αδυναμίες των συγγραφέων τους. 

Το Κοράνι είναι αιώνιο και αδημιούργητο, ήταν και παραμένει αιωνίως μαζί με το Θεό, και αυτό που δόθηκε στους ανθρώπους μέσω του Προφήτη είναι ένα ακριβές του αντίγραφο.

Βέβαια, για να σοβαρευτούμε και λίγο, είχε και το Κοράνι τη δική του περιπέτεια μέχρι να λάβει την τελική του μορφή. Απλά, η "περιπέτεια" αυτή κράτησε περίπου 30 χρόνια, σε αντίθεση με τις χριστιανικές γραφές που είχαν υποστεί συνεχή κοπτοραπτική επί τρεις περίπου αιώνες μέχρι να παγιωθούν.

Ο πρώτος χαλίφης μετά τον Μωάμεθ, ο Αμπού Μπακρ (632-634), έκανε τις πρώτες προσπάθειες να συγκεντρώσει τις διάσπαρτες διδασκαλίες του Προφήτη. 

Στην περίοδο του δεύτερου χαλίφη Ομάρ (634-644) κυκλοφορούσαν τέσσερις διαφορετικές εκδοχές του Ιερού Βιβλίου. 

Ο τρίτος χαλίφης, για να αποφευχθεί η σύγχυση, επέβαλε την οριστική εκδοχή του Κορανίου, διατάζοντας να καταστραφεί κάθε διαφορετική παραλλαγή της.

Το Κοράνι διαιρείται σε "σούρες", δηλαδή κεφάλαια, που αποτελούνται από στίχους. 

Οι μεγαλύτερες σούρες είναι συνθέσεις περισσότερων προφητειών, συχνά χωρίς συνοχή, αντιφατικές, ανομοιόμορφες και κάποτε ακατανόητες. 

Στην πρωτότυπη αραβική γραφή το κείμενο είναι επιβλητικό και προκαλεί δέος, στοιχεία που χάνονται στις μεταφράσεις.

Επί αιώνες και μόνο η ιδέα της μετάφρασης του Κορανίου προκαλούσε φρίκη. 

Αλλά αυτό δεν πρέπει να μας ξενίζει. Στις αρχές του 20ού αιώνα στην Αθήνα χύθηκε αίμα στην προσπάθεια μεταφοράς της Αγίας Γραφής στη δημοτική μας γλώσσα!