Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018

Σκέψεις πάνω στην "Αποκάλυψη"... (Β‘)

5) Σύμφωνα με το βιβλίο, ο συγγραφέας εξορίστηκε στην Πάτμο επειδή "κήρυττε το λόγο του Θεού". Όμως η συνέχεια του έργου μάλλον τον διαψεύδει. Ακολουθεί μια υποθετική-φανταστική μάχη μεταξύ της χριστιανικής Εκκλησίας και της ρωμαϊκής εξουσίας. Που λήγει με συντριβή της δεύτερης και ολοκληρωτική καταστροφή της Ρώμης ("πόρνης Βαβυλώνας"). Είναι προφανές πως η Αποκάλυψη αποτελούσε ένα αντικαθεστωτικό-επαναστατικό μανιφέστο που απηχούσε τις αντιρωμαϊκές διαθέσεις του συγγραφέα της και του κύκλου του. Τι πιο φυσικό να θεωρηθούν οι άνθρωποι αυτοί "επικίνδυνοι" και να διωχθούν ποινικά;
6) Υποτίθεται πως το έργο γράφτηκε αυθόρμητα, σε κατάσταση έκστασης του συγγραφέα και καθ’ υπαγόρευση του αγγέλου (όπως ακριβώς το Κοράνι μερικούς αιώνες αργότερα)! Όμως αυτό δεν είναι αληθές. Το περιεχόμενο του βιβλίου σε καμία περίπτωση δεν είναι πρωτότυπο. Αποτελεί μια συστηματική σύνθεση διαφόρων πηγών και παραδόσεων, κυρίως ιουδαϊκών (εσσαϊκών, αποκρυφιστικών, καμπαλιστικών κ.λπ.). Επιπλέον δεν μπορεί να θεωρηθεί και "θεόπνευστο" αφού αυτοδιαψεύδεται πανηγυρικά. Ο συγγραφέας βεβαιώνει πως όσα γράφει θα συμβούν "εν τάχει", δηλαδή "άμεσα". Αλλά πέρασαν σχεδόν 2.000 χρόνια κι ακόμα περιμένουμε...
7) Εκτός απ’ το αντιρωμαϊκό πνεύμα, ο συγγραφέας φαίνεται απογοητευμένος απ’ τη χαλαρότητα και τις συμβιβαστικές τάσεις που άρχισαν να εκδηλώνονται στις τάξεις των πιστών. Σίγουρα, η καθυστέρηση της Δευτέρας Παρουσίας του Ιησού ήταν τεράστια δοκιμασία για τις χριστιανικές εκκλησίες στα τέλη του 1ου αιώνα. Αλλά η "χαλαρότητα" και οι "συμβιβασμοί" είναι μάλλον αναχρονισμοί και ίσως να περιγράφουν καταστάσεις του 4ου αιώνα...
8) Στην Αποκάλυψη δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου χώρος για αγάπη και φιλανθρωπία. Κυριαρχεί το πάθος για τιμωρία και εκδίκηση των ασεβών. Ο Ιησούς είναι πολέμαρχος κι ο μανδύας του κατακόκκινος απ’ τα αίματα των εχθρών του. Του χριστιανικού στρατού προπορεύεται άγγελος που καλεί τα όρνια να σπεύσουν να τραφούν απ’ τις σάρκες των ασεβών. Ουσιαστικά καταργούνται οι υποτιθέμενες βασικές αρχές του χριστιανισμού περί αγάπης, συγχωρητικότητας κ.λπ. Αλλά μήπως, τελικά, η Αποκάλυψη "αποκαλύπτει" το πραγματικό πρόσωπο του Χριστιανισμού. Γιατί το περιεχόμενό της "κουμπώνει" σχεδόν απόλυτα με την ιστορία του Μ. Κωνσταντίνου, που ανέδειξε τον Ιησού και τον σταυρό του σε κατεξοχήν πολεμικό σύμβολο. Και ουσιαστικά κατάργησε τη Ρώμη και την αντικατέστησε με την Κωνσταντινούπολη, που οι χριστιανοί της εποχής του αποκαλούσαν "Νέα Ιερουσαλήμ"!

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2018

Γνωριμία με το Ισλάμ (ΚΕ') - Oι Σηίτες...

Κάποιοι θεωρούν τους Σηίτες ως "προτεστάντες του ισλαμισμού". Όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Ο προτεσταντισμός είναι ένα κλαδί που ξεπετάχτηκε σχεδόν 1500 χρόνια απ’ την πρώτη εμφάνιση του χριστιανισμού. Ενώ ο Σηιτισμός είναι ένας απ’ τους δυο αρχικούς κορμούς του Ισλάμ.

Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ η μεγάλη πλειοψηφία των μουσουλμάνων της Μέκκας συσπειρώθηκε γύρω απ’ τον διάδοχό του Αμπού Μπακρ. Μόνο μια μικρή μερίδα στάθηκε στο πλευρό του Αλή, εξαδέλφου και γαμπρού του Προφήτη. 

Ο Αλή κατά την περίοδο των τριών πρώτων χαλιφών αποσύρθηκε και αφοσιώθηκε στη διδασκαλία των οπαδών του. Αλλά μετά τον θάνατο του Οθμάν ανέλαβε τη χαλιφεία το 656 μ.Χ. Αντιμετώπισε όμως πολλές αντιδράσεις, μεταξύ των οποίων και της Αϊσα, μιας απ’ τις χήρες του Μωάμεθ. 

Αρχικά κατόρθωσε να τους εξουδετερώσει αλλά τελικά ανατράπηκε φονευόμενος το 661 μ.Χ. Ακολούθησε διωγμός των οπαδών του Αλή με αποκορύφωμα τη σφαγή του γιου του Χουσεϊν στην Καρμπάλα το 680 μ.Χ., γεγονός που σημάδεψε την ιστορία και την ιδιοσυγκρασία των σηιτών. 

Έκτοτε υπερτονίζουν τη θρησκευτική σημασία του πάθους, της θυσίας και του μαρτυρικού ιδεώδους.  Ο Χουσεϊν ανακηρύχθηκε ως ο κατεξοχήν μεγαλομάτης και η επέτειος του θανάτου του, τη 10η μέρα του μηνός μουχαράμ γιορτάζεται με σκληρές αυτομαστιγώσεις και αυτοτραυματισμούς των οπαδών του.

Κεντρικό ρόλο στην παράταξη των σηιτών παίζει ο θεσμός των ιμάμηδων. Πρώτος και μεγαλύτερος ιμάμης ήταν ο Αλή που θεωρείται "άγιος του Θεού", που μαζί με τον Προφήτη προϋπήρχε της Δημιουργίας. 

Ο ιμάμ είναι πολιτικο-θρησκευτικός ηγέτης της κοινότητας, φορέας του θείου φωτός, φίλος του Θεού και έχει επιλεγεί από αυτόν ως εκπρόσωπος της θεότητας και οδηγός προς τη σωτηρία.

Η πλειοψηφία των σηιτών δέχονται την ύπαρξη 12 ιμάμηδων, ενώ μια μικρότερη ομάδα αποδέχεται μόνο 7. Ο δωδέκατος ιμάμης, ο Αλ-Μαχντί, δεν πέθανε αλλά εξαφανίσθηκε το  878 μ.Χ. και θα επανέλθει για να ανακαινίσει το Ισλάμ και να εγκαθιδρύσει παγκόσμια βασιλεία. Πρόκειται για τη σηιτική εκδοχή του Μεσσία...

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018

Σκέψεις πάνω στην "Αποκάλυψη"... (Α‘)

1) Κατ’ αρχήν, το βιβλίο μου φάνηκε πολύ ... γραφειοκρατικό. Το περιεχόμενό του, μας λέει ο συγγραφέας, το έδωσε ο Θεός στον Ιησού Χριστό, εκείνος στον άγγελο κι ο άγγελος στον Ιωάννη. Έτσι ακριβώς! Για να τηρείται μάλλον η ιεραρχία...
2) Ποιος να ήταν ο συγγραφέας της Αποκάλυψης; Η Εκκλησία επιμένει πως ήταν ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Ο συγγραφέας αυτοαποκαλείται "προφήτης". Ήταν άραγε και προφήτης ο Ευαγγελιστής; Στα μέσα του 3ου αιώνα υπήρχαν έντονες αμφισβητήσεις για τη γνησιότητα του έργου. Ο επίσκοπος Αλεξανδρείας Διονύσιος (265 μ.Χ.) υποστήριξε πως το βιβλίο έγραψε κάποιος άλλος, κι όχι ο Ευαγγελιστής. Στήριξε την άποψή του στο γεγονός πως η Αποκάλυψη έχει πολλές ασυνταξίες σε σχέση με το γλωσσικά άρτιο Ευαγγέλιο του Ιωάννη...
3) Ως χρόνο συγγραφής η Εκκλησία θέτει το έτος 94-95 μ.Χ. Αλλά απ’ το περιεχόμενο του βιβλίου προκύπτει ένα πρωιμότερο χρονολογικό πλαίσιο, λίγο μετά την ανατροπή του Νέρωνα, δηλαδή γύρω στα 70 μ.Χ.
4) Σύμφωνα με το κείμενο, το έργο γράφτηκε όσο ο συγγραφέας ήταν εξόριστος στην Πάτμο. Αν δεχθούμε ως έτος συγγραφής το 95 μ.Χ., τότε μιλάμε για την εποχή του Ρωμαίου αυτοκράτορα Δομιτιανού, που σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας "διέταξε μεγάλο διωγμό κατά των Χριστιανών". Όμως ένας τόσο "μεγάλος" διωγμός δεν τεκμηριώνεται ιστορικά. Αυτό προκύπτει και έμμεσα, καθώς δεν νοείται "μεγάλος" και "σκληρός" διωγμός των Χριστιανών, με τον ηγέτη τους στη Μ. Ασία Ιωάννη να εξορίζεται απλά για ένα έτος στη γειτονική Πάτμο...

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2018

Το Ντάρμα και η Παραβολή των Ταλάντων...

Δε νομίζω πως υπάρχει χριστιανός που να μην ξέρει σε γενικές γραμμές την Παραβολή των Ταλάντων. 
Αυτή που μας λέει, με λίγα λόγια, πως ο Θεός προίκισε κάθε άνθρωπο με κάποιες ιδιαίτερες ικανότητες και ταλέντα, τα οποία όμως οφείλει να τα χρησιμοποιήσει για το γενικότερο συμφέρον κι όχι μόνο για τον εαυτούλη του.
Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν πως και αυτή η Παραβολή του Ιησού είναι απλή εκδοχή-αναπαραγωγή μιας ευρύτερα διαδεδομένης στην Ανατολή σχετικής διδασκαλίας.
Η σανσκριτική λέξη "ντάρμα" σημαίνει "σκοπός της ζωής", αλλά και την αντίστοιχη "διδασκαλία". 
Σύμφωνα με το Νόμο του Ντάρμα ο καθένας μας έχει κάποια μοναδικά χαρίσματα και ταλέντα τα οποία καλείται στην παρούσα ζωή να τα ανακαλύψει, να τα καλλιεργήσει και να τα αξιοποιήσει για το κοινωνικό σύνολο κι όχι εγωκεντρικά. Μόνο τότε επιτελεί τον προορισμό του στη γη...
Σύμφωνα με το Νόμο του Ντάρμα, η σωστή ερώτηση είναι "Τι μπορώ να δώσω" κι όχι "Τι μπορώ να πάρω". 
Την ίδια διδασκαλία αναπαρήγαγαν ο Σωκράτης, ο Χριστιανισμός κι άλλες γνωστές θρησκείες και φιλοσοφικά συστήματα...

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

Γνωριμία με το Ισλάμ (ΚΔ') - Αιρέσεις του Ισλάμ

Χαριζίτες: Είναι ένα παράδοξο μείγμα πουριτανικής αυστηρότητας και φιλελεύθερου πνεύματος. Αποκλειστικός διαιτητής των ανθρωπίνων πραγμάτων είναι ο Θεός. Ακόμα και ένας νέγρος δικαιούται να εκλεγεί ηγέτης της μουσουλμανικής αδελφότητας, αρκεί να έχει τα αναγκαία προσόντα. Ηθικώς είναι αυστηρότατοι. Δεν είναι αρκετή η προ της προσευχής νίψη του σώματος. Η καθαρότητα καταστρέφεται απ’ το ψεύδος, τη διαβολή και την κακολογία. Άπιστος θεωρείται και όποιος αρνείται να πολεμήσει άδικους κυβερνήτες. Μεγαλύτερη απήχηση είχε η αίρεση στους Βέρβερους της Β. Αφρικής.

Ουαχαμπίτες: Θεωρούνται παραφυάδα των Χαριζιτών, αλλά απομακρύνθηκαν απ’ τις φιλελεύθερες θέσεις εκείνων. Έχουν στον έλεγχό τους τη Σαουδική Αραβία και τους εκεί ιερούς τόπους του Ισλάμ. Είναι εχθροί κάθε νεωτερισμού, ζουν βίο αυστηρό και λιτό, η ενδυμασία τους είναι απέριττη, αποφεύγουν τη μουσική, το κάπνισμα, ακόμα και το σκάκι. Θεωρούν τους εαυτούς τους ως "μόνους γνήσιους μουσουλμάνους" και πρωτοστατούν στο σύγχρονο τζιχάντ.

Μουταζίλα: Είναι μια κίνηση περισσότερο φιλοσοφική. Θεωρούνται "νεωτεριστές". Δεν δέχονταν τον απόλυτο προορισμό (κισμέτ) ούτε την αιωνιότητα του Κορανίου. Γενικά απέρριπταν την παράδοση και τα αυστηρά δόγματα.

Μουρζίτες: Το όνομά τους σημαίνει "αναβάλλοντες". γιατί αποφεύγουν οποιαδήποτε κρίση εις βάρος των συνανθρώπων τους, αλλά την αναβάλλουν για την έσχατη ημέρα. Είναι επιεικείς προς κάθε κατεύθυνση, αρνούνται να μετέχουν σε πολέμους. Το μόνο ασυγχώρητο αμάρτημα είναι ο πολυθεϊσμός. όλα τα υπόλοιπα επαφίενται στην ευσπλαχνία του Θεού.

Αχμαντίγια: Είναι η νεώτερη μουσουλμανική αίρεση με αφετηρία το Παντζάμπ του σημερινού Πακιστάν. Εκεί περί το 1890 ο ιδρυτής της Αχμάντ υποστήριξε πως είναι ο Μεσσίας και αργότερα πως είναι μετενσάρκωση του Βισνού. Θεωρούν πως ο Ιησούς πέθανε όπως και οι άλλοι προφήτες και δεν αναλήφθηκε στους ουρανούς. Η περίοδος του Ιερού Πολέμου έχει παρέλθει, ο Άδης δεν είναι αιώνιος και η αποστασία δεν τιμωρείται με θάνατο. Αναπτύσσει πολύ έντονη ιεραποστολική δράση σε όλο τον κόσμο.

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Η αλήθεια για τους διωγμούς των πρώτων Χριστιανών (Ε' - Υπάρχουν αποδείξεις πως οι Χριστιανοί ήταν πολιτικοί συνωμότες?)



Σε προηγούμενη ανάρτηση γράψαμε πως οι Χριστιανοί διώχθηκαν από ορισμένους Ρωμαίους αυτοκράτορες για "εσχάτη προδοσία" και ως μέλη "μυστικής εταιρείας" που επεδίωκε τη διάλυση του κράτους.
Γεννάται όμως το εύλογο ερώτημα: μήπως το παραπάνω συμπέρασμα είναι αυθαίρετο? Από πού προκύπτει πως ο Χριστιανισμός ήταν περισσότερο μια αντιρωμαϊκή συνωμοτική οργάνωση παρά θρησκευτικό κίνημα?
Καταρχήν η Αυτοκρατορική Αστυνομία σίγουρα θα διέθετε τότε επαρκείς αποδείξεις που δυστυχώς δεν σώζονται σήμερα αφού κάποιοι φρόντισαν να τις εξαφανίσουν! (Φαντάζομαι αντιλαμβάνεστε ποιους υπονοώ).
Ο Θεός όμως αγαπάει τον κλέφτη, αγαπάει και τον νοικοκύρη. Και στην προκειμένη περίπτωση "κλέφτης" είναι οι Χριστιανοί και "νοικοκύρης" η αλήθεια. 
Οι πραγματικές προθέσεις των Χριστιανών ευτυχώς διασώζονται αυτούσιες και ανόθευτες μέσα σε ένα απ' τα Ιερά τους Βιβλία: την Αποκάλυψη! Κι ευτυχώς που οι Χριστιανοί συμπεριέλαβαν το συγκεκριμένο βιβλίο στον Κανόνα της Καινής Διαθήκης γιατί αλλιώς θα είχαν χαθεί οι πολύτιμες πληροφορίες που μας παρέχει...
Τι μας λέει με λίγα λόγια η Αποκάλυψη?
Περιγράφει έναν Πόλεμο μέχρις εσχάτων. Το αίμα ρέει ποτάμι. Απ' τη μια οι Χριστιανοί με ηγέτη τους τον Ιησού. Κι απ' την άλλη η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με ηγέτης της τον Αντίχριστο-Νέρωνα (το 666 είναι το άθροισμα των γραμμάτων της φράσης "Νέρων Καίσαρ" στα εβραϊκά).
Οι Χριστιανοί καταφέρνουν να συντρίψουν τους Ρωμαίους και εγκαθιδρύουν τη δική τους Βασιλεία. Η Ρώμη ("πόρνη Βαβυλώνα") πυρπολείται κι από πάνω άγγελος Κυρίου ρίχνει μια τεράστια μυλόπετρα για να μην μείνει τίποτα όρθιο. Τη θέση της Ρώμης παίρνει η πρωτεύουσα του Χριστιανικού Βασιλείου, η "Νέα Ιερουσαλήμ"...
Βέβαια, η μάχη που περιγράφει η Αποκάλυψη είναι φανταστική. Δεν έγινε ποτέ. Αλλά απ' την όλη διήγηση αποκαλύπτονται ξεκάθαρα το μίσος των Χριστιανών για τη Ρώμη και το πάθος τους για την καταστροφή της.
Και όλως τυχαίως ξεσπάει επί Νέρωνος (64 μ.Χ.) η μεγάλη πυρκαγιά που καταστρέφει το 1/3 της Ρώμης. Μετά από πολύμηνες ανακρίσεις η Αυτοκρατορική Αστυνομία συντάσσει πόρισμα που χαρακτηρίζει την πυρκαγιά όχι τυχαίο γεγονός αλλά συνωμοτική-τρομοκρατική ενέργεια για την ανατροπή του Νέρωνα. 
Ως ηθικούς αυτουργούς κατονομάζει συγκεκριμένους αριστοκράτες-συγκλητικούς (μεταξύ των οποίων και τον Σενέκα, δάσκαλο του Νέρωνα) και ως εκτελεστικό βραχίωνα την ομάδα των Χρστιανών που ακολουθούσε τυφλά τον Παύλο!

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2018

Γνωριμία με το Ισλάμ (ΚΓ') - Η πρώτη διάσπαση...

Το Ισλάμ μπορεί να μην παρουσιάζει την πολυδιάσπαση του χριστιανικού κόσμου, αλλά, παρά τη δογματική μονολιθικότητα και απλοϊκότητα, γνώρισε κι αυτό σημαντικά σχίσματα, έριδες και συγκρούσεις.
Οι θεολογικές έριδες στο Ισλάμ εντοπίζονται κυρίως σε τρεις τομείς:
α) Οι "θείες δυνάμεις" είναι αφηρημένες και θεωρητικές ή πραγματικές;
β) Το Κοράνι είναι "αιώνιο" ή όχι. Εκτός του αιώνιου Θεού υπάρχει και κάτι άλλο αιώνιο;
γ) Υπάρχει ή όχι "απόλυτος προορισμός"; Υφίσταται ελευθερία βούλησης του ανθρώπου ή τα πάντα εξαρτώνται απ’ τον Θεό;
Όπως και στον χριστιανικό κόσμο, έτσι και στο Ισλάμ οι πολιτικές έριδες έπαιρναν συχνά τον μανδύα της θεολογικής διαφωνίας. Ειδικά στο Ισλάμ, που δεν γίνεται διάκριση μεταξύ πολιτικής και θρησκευτικής ζωής, οι πολιτικές αντιθέσεις έλαβαν σχεδόν αμέσως θρησκευτική διάσταση. 
Δεν πέρασαν ούτε 30 χρόνια απ’ το θάνατο του Προφήτη και ξέσπασαν εμφύλιοι πόλεμοι που διέσπασαν τη μουσουλμανική κοινότητα.
Το 632 μ.Χ. διάδοχος του Μωάμεθ (δηλαδή "χαλίφης" - πολιτικός και θρησκευτικός ηγέτης) αναδείχθηκε ο φίλος του Αμπού Μπακρ. Αυτόν διαδέχθηκε μετά δύο έτη ο Ομάρ, τον οποίο δολοφόνησε και πήρε τη θέση του ο Οθμάν (644 μ.Χ.). Αυτός καταγόταν από ένδοξη οικογένεια της Μέκκα η οποία αρχικά είχε αντιταχθεί με σφοδρότητα στον Μωάμεθ. Αυτό προκάλεσε μέγα σκάνδαλο, ειδικά στους πιστούς της Μεδίνα, που οδήγησε στη δολοφονία του το 656 μ.Χ. και την άνοδο στο θρόνο του χαλίφη του Αλί, εξαδέλφου και γαμπρού του Προφήτη. 
Ο Αλί ήταν ο πρώτος εξ αίματος συγγενής-διάδοχος του Μωάμεθ. Οι τρεις πρώτοι ήταν εξ αγχιστείας. Στην εποχή του Αλί έγινε το πρώτο μεγάλο σχίσμα στο Ισλάμ, για το οποίο θα μιλήσουμε αργότερα. 
Οι περισσότεροι μουσουλμάνοι δεν ακολούθησαν τον Αλί και συγκρότησαν την πλειοψηφούσα τάση, τους Σουνίτες. Οι οπαδοί του Αλί συγκρότησαν το δικό τους "κόμμα" και ονομάστηκαν Σιίτες (Σι-ατ-Αλί=παράταξη του Αλί).
Θα συνεχίσουμε παραθέτοντας τις γνωστότερες αιρέσεις του Ισλάμ όσο πιο συνοπτικά μπορούμε...