Φως στα πρώτα βήματα του Χριστιανισμού (ΣΤ’ - Πώς η εισβολή των Γότθων ευνόησε τον Χριστιανισμό!)

 

Υπάρχει αρχαιολογικό υλικό που πιστοποιεί την ειρηνική διείσδυση του Χριστιανισμού στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στους τρεις πρώτες αιώνες της ιστορίας του. Στις κατακόμβες της Ρώμης βλέπουμε τοιχογραφίες που συνθέτουν αρμονικά χρηστιανικές και εθνικές σκηνές. Και στην Αλεξάνδρεια σώζονται μούμιες χριστιανών, κι ας απαγόρευε τη μουμιοποίηση η τότε νέα θρησκεία.

Στα μεγάλα αστικά κέντρα της αυτοκρατορίας, από τον δεύτερο αιώνα συναντάμε στις τάξεις των χριστιανών ολοένα και περισσότερους πλούσιους, ευγενείς και μορφωμένους. Πολλές αριστοκρατικές οικογένειες ιππέων, ακόμα και συγκλητικών, μεταστρέφονται στον χριστιανισμό. 

Η μεταστροφή αυτή δεν είχε τότε τη μορφή της ριζικής απόρριψης του πολιτιστικού και θρησκευτικού παρελθόντος. Αρχικά είχε τη μορφή μιας διστακτικής υιοθέτησης του μονοθεϊσμού και των αυστηρών ηθών. Και στη συνέχεια έχουμε μια σταδιακή συγχώνευση θρησκευτικών συμβόλων και τελετών. Οι ανώτερες τάξεις είναι συνήθως συντηρητικές. Δεν κάνουν άλματα στο κενό. Αφομοιώνουν με τον δικό τους ρυθμό τα νέα δεδομένα.

Αρχικά, το μεγαλύτερο εμπόδιο της μεταστρτοφής της ελίτ στον χριστιανισμό ήταν το "αντιφιλοσοφικό" πνεύμα της νέας θρησκείας. Αλλά αυτό άρχισε να ξεπερνιέται καθώς απ’ τον δεύτερο αιώνα όλο και περισσότεροι φιλόσοφοι ασπάζονται τον χριστιανισμό και ανατρέπουν το στερεότυπου του αμόρφωτου και αγροίκου χριστιανού. 

Σιγά-σιγά ο χριστιανισμός μετατρέπεται σε ένα συγκροτημένο φιλοσοφικό-θεολογικό σύστημα και έτσι γίνεται περισσότερο ελκυστικός στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις. Τώρα πλέον η ελίτ δεν καλείται να απαρνηθεί την πνευματική της ταυτότητα. Απλά προσχωρεί σε ένα νέο φιλοσοφικό κίνημα με πολλά κοινά σημεία με το αντίστοιχο των στωικών, πυθαγόρειων, κυνικών και νεοπλατωνικών.

Ειδικά μετά την εισβολή των Γότθων, κυρίως στη Δύση, και τον άμεσο κίνδυνο του πολιτισμικού αφανισμού της ρωμαϊκής παράδοσης, πολλά μέλη της ανώτερης τάξης άρχισαν να συνειδητοποιούν πως απ’ το απόλυτο κακό ήταν προτιμότερο το λιγότερο κακό. 

Και στη συγκεκριμένη περίπτωση το "λιγότερο κακό" ήταν ο Χριστιανισμός. Γιατί η επικράτηση των Γότθων σήμαινε απόλυτη ανατροπή του παρελθόντος και πλήρη εκβαρβαρισμό. Ενώ μέσω του χριστιανισμού θα μπορούσε να διασωθεί ένα μέρος της ελληνορωμαϊκής παράδοσης.

Ο φτωχός κι ο αγάμητος δεν πρόκειται ποτέ να γίνει πραγματικός άγιος!

 

Ας είμαστε ειλικρινείς. Η θρησκεία είναι μια μεγάλη επένδυση. Για κάποιους συναισθηματική, για άλλους οικονομική. 

Οι λεγόμενοι θρησκευτικοί ηγέτες σίγουρα δεν μπορούν να θεωρηθούν αξιόπιστοι κι ανιδιοτελείς. Αν δεν ήταν αρχομανείς, πλουτομανείς και δοξομανείς, δεν θα είχαν κανέναν λόγο να επιδιώξουν να γίνουν "ηγέτες". Τόσο απλά...

Οι θρησκευτικές ηγεσίες έχουν μια τεράστια ικανότητα και εμπειρία να εκμεταλλεύονται τους αφελείς πιστούς τους. Ποντάρουν στη δεισιδαιμονία, στην αμάθεια, στην ευήθεια, αλλά κυρίως στον εσωτερικό διχασμό του κάθε πιστού. 

Ξέρουν πολύ καλά πως αν μας αφήσουν απόλυτα φυσικούς και ελεύθερους, όπως ακριβώς γεννηθήκαμε, τότε δεν μπορούν να μας σκλαβώσουν. Γι' αυτό προσπαθούν να μας χώσουν όσο πιο γρήγορα και βαθειά γίνεται στο μαντρί τους. Ή δυνατόν κι απ' το βυζί της μάνας μας. 

Η προπαγάνδα τους είναι ύπουλη και καταστροφική. Προσπαθούν να μας γεννήσουν κάθε είδους ενοχές και τύψεις. Να μας κάνουν να πιστέψουμε πως δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας. Και κυρίως πως δεν πρέπει να απολαμβάνουμε τη ζωή μας. Θέλουν να μας πείσουν πως παντού γύρω μας, και κυρίως μέσα μας, συγκρούεται το "καλό" και το "κακό". Όπου "καλό" είναι αυτό που υποστηρίζουν οι θρησκείες και "κακό" είναι η ίδια η ζωή, με τις χαρές, τις απολαύσεις και τις όποιες ηδονές της. 

Δεν μας θέλουν ως ενιαίο σύνολο, αλλά τεμαχισμένους σε σώμα και ψύχη. Όπου το ένα πολεμάει ενελέητα το άλλο. Μέχρι που στο τέλος μένουμε τελείως απαρηγόρητοι, βρισκόμαστε στον προθάλαμου του τρελάδικου, για να έρθουν εκείνοι, οι θρησκευτικοί ηγέτες, να μας "λυτρώσουν". Από τι? Απ' την αρρώστια που αυτοί μας προκάλεσαν.

Κι έτσι τους παραδίδουμε τα κλειδιά του εαυτού μας. Τους επιτρέπουμε να ελέγχουν το κρεβάτι μας, το στομάχι μας, το τι θα φοράμε, το αν-πώς-πού-και με ποιους θα διασκεδάζουμε...

Κλείνω με μια εμπειρική διαπίστωση. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει "πνευματικός" αν πρώτα δεν κλείσει τους λογαριασμούς του με τα φλέγοντα θέματα της ζωής. Δηλαδή αν πρώτα δεν γευτεί και κορεστεί απ' αυτές που ονομάζουμε "υλικές απολαύσεις". Είναι σαν να πηγαίνεις κατευθείαν στο πανεπιστήμιο χωρίς να περάσεις από δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο. 

Πάρτε παράδειγμα τον Βούδα. Σχεδόν μέχρι τα τριάντα του ήταν ένα καλομαθημένο βασιλόπουλο. Είχε στο πιάτο του τα ωραιότερα κορίτσια της χώρας του, παντρεύτηκε και δημιούργησε οικογένεια, έζησε μέσα στους χορούς, τις μουσικές και τις διασκεδάσεις. Απολάμβανε τα εκλεκτότερα γεύματα, κοιμόταν σε πουλουλένια κρεβάτια, ζούσε σε υπέρλαμπρα παλάτια, με εξαιρετικούς κήπους κ.λπ. 

Αφού γεύτηκε κάθε εξωτερική χαρά άρχισε να βαριέται. να σκέφτεται πως πρέπει να υπάρχει και κάτι άλλο πέρα απ' όλα αυτά που είχε απολαύσει και χορτάσει. Ήταν πλέον ώριμος και έτοιμος να "φωτιστεί"...

Διαθρησκευτικό ανέκδοτο...

ω

Κάποτε, σ’ ένα πανδοχείο της Ανατολής, αντάμωσαν ένας χριστιανός ιερέας, ένας Ινδός γιόγκι κι ο Νασρεντίν Χότζας, που ως γνωστόν ήταν δερβίσης. Ο καθένας πήγαινε να προσκυνήσει στον ιερό τόπο της θρησκείας του, αλλά συμφώνησαν να βαδίσουν μαζί μέχρι το σημείο που θα χώριζαν οι δρόμοι τους.

Την άλλη μέρα βρέθηκαν σ’ ένα χωριό και οι καημένοι πείνασαν. Για να μην τα πολυλογώ, συμφώνησαν να βγει στη γύρα για ελεημοσύνη ο Χότζας κι οι άλλοι δύο θα προσεύχονταν για λογαριασμό του. 

Με τα πολλά και τα λίγα, ο Χότζας κατάφερε να μαζέψει κάτι ψιλούλια και αγόρασε ένα μεγάλο κομμάτι χαλβά. Όταν επέστρεψε στην ιερή παρέα, ο καθένας είχε την απαίτηση να απολαύσει μεγαλύτερη μερίδα απ’ το ένα τρίτο που του αναλογούσε. Και φυσικά όλοι είχαν ένα γερό επιχείρημα.

"Εγώ είμαι ιερέας του μόνου αληθινού Θεού", είπε ο Χριστιανός, "άρα δικαιούμαι τη μερίδα του λέοντος"!

"Εγώ τρώω κάθε τρεις μέρες", είπε ο γιόγκι, "άρα πρέπει να φάω περισσότερο από σας που τρώτε καθημερινά!".

"Μα εγώ κουράστηκα να βρω τα λεφτά και να τον αγοράσω", έλεγε ο καημένος ο Χότζας, "συνεπώς εγώ δικαιούμαι το μεγαλύτερο κομμάτι"!

Τελικά, αποφάσισαν να κοιμηθούν νυστικοί και το επόμενο πρωί αυτός που θα διηγούταν το καλύτερο όνειρο θα έτρωγε και τον περισσότερο χαλβά.

Όταν ξύπνησαν λέει πρώτος ο Χριστιανός: "Είδα τον ιδρυτή της θρησκείας μου να με ευλγεί απ’ τον ουρανό και να μου προσφέρει στο πιάτο όλον τον χαλβά".

"Εγώ", είπε ο γιόγκι, "έφτασα στη νιρβάνα και απορροφήθηκα ολοκληρωτικά μέσα στον χαλβά".

Ο Χότζας δεν έλεγε τίποτα, αλλά έδειχνε βαρυστομαχιασμένος. Αφού τον πίεσαν οι άλλοι δυο, αποφάσισε να πει κι αυτός το όνειρό του: "Ήρθε στον ύπνο μου ο πνευματικός μου πατέρας, ο σεϊχης Κιντρ, και μου έδωσε εντολή να φάω όλον τον χαλβά! Και, φυσικά, δεν μπορούσα να μην κάνω υπακοή!"...

Να τα λέμε κι αυτά...

 

Ο Ιησούς γεννήθηκε ως Εβραίος, έζησε ως Εβραίος και πέθανε ως Εβραίος.

Δεν είχε ακούσει ποτέ τη λέξη... Χριστιανός!

Καλό Πάσχα!

 

Εξάρχεια-Αγιονόρος: ένα τσιγάρο δρόμος...

 

Ο «Μπάμπης ο Φλου» δεν ζει πλέον στα Εξάρχεια. Σπίτι του, είναι ένα κελί και σύντροφοί του λίγοι μοναχοί στην Αθωνική Πολιτεία, κοντά στην περιοχή Καψάλα.

Τα τελευταία 30 χρόνια ο πασίγνωστος και …. πολυτραγουδισμένος «Μπάμπης ο Φλου» έχει απαρνηθεί τα εγκόσμια και μονάζει στο Άγιο Όρος. Ο Μοναχός του οποίου το κοσμικό όνομα ήταν Χαράλαμπος, συγκινείται ακόμα όταν αναφέρεται στο φίλο του Παύλο Σιδηρόπουλο και στα όσα έζησαν εκείνη την εποχή…

Δείτε το βίντεο με τον Μοναχό Προκόπιο ή  τον άλλοτε «Μπάμπη τον Φλου»:

 

Άρχισε κι η "Σαρακοστή" των Μουσουλμάνων....

 

Στις 12 Απρίλη άρχισε το Ραμαζάνι. Ο ιερός μήνας τον Μουσουλμάνων. Και τελειώνει στις 12 Μαϊου. Είναι κάτι αντίστοιχο με τη χριστιανική Σαρακοστή. Γιορτάζεται η παράδοση του Κορανίου ως οδηγός των ανθρώπων. Ραμαντάν στα αράπικα και Ραμαζάν στα τούρκικα σημαίνει "παράδοση". Κάτι σαν την χριστιανική Αποκάλυψη.

Το Ραμαζάνι είναι περίοδος εξιλασμού και πλήρους υποταγής στο θέλημα του Αλλάχ. Γι’ αυτό οι πιστοί μουσουλμάνοι, κατά τη διάρκεια της ημέρας, απέχουν από τα πάντα. Απ’ την ανατολή ως τη δύση του ήλιου δεν τρώνε, δεν πίνουν, δεν καπνίζουν και φυσικά δεν κάνουν σεξ. Ταυτόχρονα πρέπει να αποφεύγουν τη συκοφαντία, την πλεονεξία, τη ζηλφθονία, το ψέμα και γενικά όλα τα αμαρτήματα που ουσιαστικά είναι τα ίδια με εκείνα των χριστιανών.

Μετά τη δύση του ήλιου επιτρέπονται μεν τα πάντα, αλλά όχι υπερβολές. Οι πιστοί δικαιούνται ένα γεύμα, ενώ πολλοί αγρυπνούν ως την ανατολή προσευχόμενοι. Το Ραμαζάνι τελειώνει με τριήμερη γιορτή που ονομάζεται "διακοπή της νηστείας" που στα τούρκικα λέγεται Μπαϊράμ.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/788?fbclid=IwAR1L3acqNjbSsnyk4QMmZN9PGv_j0qx0r642MGK5Ag4B9cF2MeSsn2plf-E

© SanSimera.gr

Το Ραμαζάνι είναι ο ένατος μήνας του ισλαμικού έτους, κατά τον οποίο, σύμφωνα με την παράδοση, «παραδόθηκε το Κοράνι ως οδηγός των ανθρώπων» («Ραμαντάν» στα αραβικά, «Ραμαζάν» στα τουρκικά). Ο μήνας αυτός είναι ιερός για τους Μουσουλμάνους, καθώς επιβάλλεται να τηρούνται ορισμένοι κανόνες, που έχουν χαρακτήρα εξιλασμού και υπακοή στις εντολές του Θεού (Αλάχ). Το 2021 το Ραμαζάνι αρχίζει στις 12 Απριλίου και τελειώνει στις 12 Μαίου. Θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, τη χριστιανική Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Ο μήνας του Ραμαζανιού είναι το διάστημα, κατά το οποίο οι Μουσουλμάνοι απέχουν από τα... πάντα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Από το πρωί έως τη δύση του ηλίου, δεν τρώνε, δεν πίνουν, δεν καπνίζουν και δεν κάνουν σεξ, ώστε να πετύχουν πλήρη σωματική και πνευματική κάθαρση. Δεν φθάνει μόνο η απόλυτη νηστεία κατά τη διάρκεια της ημέρας για να εκτελέσει ο πιστός το καθήκον του απέναντι στον Θεό. Θα πρέπει να μην υποπέσει και σε ορισμένα αμαρτήματα, όπως το ψέμα, η συκοφαντία, η ζηλοφθονία, η πλεονεξία και η ψευδομαρτυρία.

Το Ραμαζάνι είναι περίοδος αναγέννησης κι ένα από τα πέντε κύρια καθήκοντα του καλού μουσουλμάνου. Μετά τη Δύση επιτρέπονται τα πάντα, αφού οι πιστοί προσευχηθούν και καθίσουν στο τραπέζι για το δείπνο, που ονομάζεται «ιφτάρ». Στη συνέχεια επισκέπτονται φίλους και γνωστούς, ενώ πολλοί μουσουλμάνοι ξαγρυπνούν προσευχόμενοι έως την επόμενη αυγή. Από τα μεσάνυχτα ως την ανατολή του ηλίου προβλέπεται ένα γεύμα, το «σαχούρ», για να αντιμετωπίσουν οι πιστοί την παρατεταμένη νηστεία της ημέρας.

Το Ραμαζάνι τελειώνει με τριήμερη γιορτή χαράς, η οποία ονομάζεται «ιντ αλ-φιτρ» («διακοπή της νηστείας», «Σεκέρ Μπαϊράμ» στα τουρκικά) ή «ιντ αλ-σαρχίρ» («μικρή γιορτή»).

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/788?fbclid=IwAR1L3acqNjbSsnyk4QMmZN9PGv_j0qx0r642MGK5Ag4B9cF2MeSsn2plf-E

© SanSimera.gr

Το Ραμαζάνι είναι ο ένατος μήνας του ισλαμικού έτους, κατά τον οποίο, σύμφωνα με την παράδοση, «παραδόθηκε το Κοράνι ως οδηγός των ανθρώπων» («Ραμαντάν» στα αραβικά, «Ραμαζάν» στα τουρκικά). Ο μήνας αυτός είναι ιερός για τους Μουσουλμάνους, καθώς επιβάλλεται να τηρούνται ορισμένοι κανόνες, που έχουν χαρακτήρα εξιλασμού και υπακοή στις εντολές του Θεού (Αλάχ). Το 2021 το Ραμαζάνι αρχίζει στις 12 Απριλίου και τελειώνει στις 12 Μαίου. Θυμίζει, τηρουμένων των αναλογιών, τη χριστιανική Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Ο μήνας του Ραμαζανιού είναι το διάστημα, κατά το οποίο οι Μουσουλμάνοι απέχουν από τα... πάντα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Από το πρωί έως τη δύση του ηλίου, δεν τρώνε, δεν πίνουν, δεν καπνίζουν και δεν κάνουν σεξ, ώστε να πετύχουν πλήρη σωματική και πνευματική κάθαρση. Δεν φθάνει μόνο η απόλυτη νηστεία κατά τη διάρκεια της ημέρας για να εκτελέσει ο πιστός το καθήκον του απέναντι στον Θεό. Θα πρέπει να μην υποπέσει και σε ορισμένα αμαρτήματα, όπως το ψέμα, η συκοφαντία, η ζηλοφθονία, η πλεονεξία και η ψευδομαρτυρία.

Το Ραμαζάνι είναι περίοδος αναγέννησης κι ένα από τα πέντε κύρια καθήκοντα του καλού μουσουλμάνου. Μετά τη Δύση επιτρέπονται τα πάντα, αφού οι πιστοί προσευχηθούν και καθίσουν στο τραπέζι για το δείπνο, που ονομάζεται «ιφτάρ». Στη συνέχεια επισκέπτονται φίλους και γνωστούς, ενώ πολλοί μουσουλμάνοι ξαγρυπνούν προσευχόμενοι έως την επόμενη αυγή. Από τα μεσάνυχτα ως την ανατολή του ηλίου προβλέπεται ένα γεύμα, το «σαχούρ», για να αντιμετωπίσουν οι πιστοί την παρατεταμένη νηστεία της ημέρας.

Το Ραμαζάνι τελειώνει με τριήμερη γιορτή χαράς, η οποία ονομάζεται «ιντ αλ-φιτρ» («διακοπή της νηστείας», «Σεκέρ Μπαϊράμ» στα τουρκικά) ή «ιντ αλ-σαρχίρ» («μικρή γιορτή»).

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/788?fbclid=IwAR1L3acqNjbSsnyk4QMmZN9PGv_j0qx0r642MGK5Ag4B9cF2MeSsn2plf-E

© SanSimera.gr