Και είπεν Κύριος ο Θεός τω Κάιν: «ίνα τι συνέπεσεν το πρόσωπόν σου;» (δηλαδή: γιατί κρέμασες τα μούτρα σου και σκοτείνιασε το πρόσωπό σου;)

Το ερώτημα παραμένει ισχυρό και τυραννάει τη συνείδησή μας:
Πώς είναι δυνατόν να λατρεύεις το Θεό του ελέους, να προσεύχεσαι να λάβεις το δώρημα της αγάπης, και την ίδια στιγμή να σκοτώνεις τον αδελφό σου;
Και, μάλιστα, στο όνομα αυτού ακριβώς του Θεού...
Το ερώτημα το θέτει η ίδια η Βίβλος.
Στις πρώτες σελίδες της περιγράφει την αδελφοκτονία του Κάιν.
Η πρώτη λατρευτική θυσία στο Θεό συνδέεται μ’ έναν φόνο!
Πρώτη θυσία παγκοσμίως, και πρώτος φόνος παγκοσμίως...
Ο Θεός τον ρωτάει: «Πού είναι ο Άβελ, ο αδελφός σου;»
Κι ο Κάιν απαντά: «Πού θες να ξέρω; Μήπως είμαι φύλακας του αδελφού μου;».
Η απάντηση αυτή κρύβει όλη την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Εξηγεί τη βαθύτερη αιτία της κακοδαιμονίας μας!
Έχουμε πάψει να θεωρούμε τον εαυτό μας φύλακα και προστάτη του αδελφού μας!
Κι αυτό το βιώνει κανείς εντονότερα στους Αγίους Τόπους.
Η Ιερουσαλήμ μοιάζει μ’ έναν πυρακτωμένο καθρέφτη που δεν λέει ποτέ ψέματα...
Κατά τ’ άλλα, οδεύουμε προς Ναζαρέτ.
Την άλλοτε πρωτεύουσα της Γαλιλαίας.
Την πόλη της Παναγίας και του Ευαγγελισμού.
Έχω μαζί μου ένα βιβλίο του Φλωμπέρ.
Ανοίγω κάποια σελίδα και διαβάζω: «Θεέ μου, τι όμορφες γυναίκες που είχε στη Ναζαρέτ!»...

Οι "40 καλογέροι"!

Τα παλιά χρόνια στην τοποθεσία που σήμερα λέγεται "40 καλογέροι" υπήρχε ένα μοναστήρι πλούσιο, ακμαίο και με μεγάλη κοινωνική και πνευματική προσφορά.

Σ' αυτό ζούσαν 40 καλόγεροι.

Κάποιο απογευματάκι, κι ενώ τα καλογέρια κάθονταν στο προαύλιο του μοναστηριού, πέρασε ψηλά ένα κοπάδι πουλιών.

"Περιστέρια είναι!", είπε ένας.

"Στραβός είσαι;", είπε ο άλλος, "κοράκια είναι!".

"Γιατί τον λες στραβό; Αφού περιστέρια είναι", είπε τρίτος.

"Όχι, κοράκια είναι!", πετάχτηκε ο τέταρτος.

Με τον τρόπο αυτό μπήκαν στον καυγά όλοι, και χωρίστηκαν σε δύο παρατάξεις.

Ο καυγάς άναψε, οι καλόγεροι ήρθαν στα χέρια, και σκοτώθηκαν μεταξύ τους.

Μόνο δύο γλύτωσαν, κι αυτοί εγκατέλειψαν το μοναστήρι που 'γινε το φονικό και πήγαν σε διαφορετικά μοναστήρια ο καθένας.

Τα χρόνια πέρασαν, κι οι καλόγεροι ανταμώθηκαν τυχαία σε μια ερημική βρύση, γεροντάκια πλέον.

Αναγνωρίστηκαν.

"Πόσο καλά περνούσαμε στο μοναστήρι μας!", είπε ο ένας.

"Ναι", είπε ο άλλος, "ας όψονται εκείνα τα παλιοπερίστερα!"

"Τι; Πιστεύεις ακόμα πως ήταν περιστέρια; Κοράκια ήταν!", είπε ο άλλος.

Στη διαφωνία τους πιάστηκαν στα χέρια κι αλληλοσκοτώθηκαν κι αυτοί...

Ποιος θα κρατάει τα κλειδιά της «Χριστιανικής Ντίσνεϋλαντ»;

Κάθε άνθρωπος που συναντάς στους Αγίους Τόπους είναι κι ένα μυθιστόρημα!
Την Ιερουσαλήμ τη διεκδικούν πεισματικά και οι τρεις Μονοθεϊσμοί.
Τελικά, έχω την εντύπωση πως το διεκδικούμενο είναι η ... αιωνιότητα...
Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι έχουν ταξιδέψει μέχρι εδώ, κάτω απ’ τις πιο αντίξοες συνθήκες.
Κι όχι μόνο ως προσκυνητές. Αλλά και ως πολεμιστές! Για να σκοτώσουν και να σκοτωθούν...
Αλήθεια, πώς φτάσαμε απ’ την Επί του Όρους Ομιλία, στους Χριστιανούς του Λιβάνου με τα Καλάσνικοφ;
Απ’ τον φιλόξενο Αβραάμ στον Εβραίο έποικο που πυροβολάει τον Άραβα γείτονά του;
Κι απ΄τον πολεμισταρά τον Μωάμεθ, στους «ανθρώπους-βόμβες», που σκοτώνουν αδιάκριτα περαστικούς και γυναικόπαιδα;
Σ’ αυτά τα χώματα συναντάς ζωντανή όλη την ιστορία του Χριστιανισμού: ορθοδόξους, καθολικούς, Αρμένιους, κόπτες, μονοφυσίτες, νεστοριανούς, Ασσύριους, Χαλδαίους του Ιράκ, ουνίτες, Μαρωνίτες, Μελκίτες, Συροϊακωβίτες...
Κι όμως, σε λίγες δεκαετίες, ελάχιστοι Χριστιανοί θα ’χουν απομείνει στα μέρη που έζησε ο Χριστός!
Κι αυτοί θα είναι συντηρητές μνημείων, λείψανα του παρελθόντος, αξιοπερίεργα υπολείμματα. Οι Άγιοι Τόποι θα έχουν γίνει μια ... χριστιανική ντίσνεϋλαντ!
Απ’ το 1517 που οι Τούρκοι κατέλαβαν τους Αγίους Τόπους, η ιστορία των εκεί χριστιανικών εκκλησιών ταυτίζεται με τον αγώνα τους για έλεγχο των προσκυνημάτων.
Και κυρίως για το Ναό της Αναστάσεως! Έχει χυθεί μπόλικο αίμα για το ποιος θα κρατάει τις αρμαθιές των κλειδιών απ΄τις πόρτες του Ναού...
Γι΄αυτό και ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, απ’ το 1526, όρισε με φιρμάνι πως τα κλειδιά θα τα έχει, κληρωνομικώ δικαίω, μια μουσουλμανική οικογένεια. Κι από τότε μέχρι σήμερα την πόρτα του Ναού την ανοίγει κάθε μέρα ένας μουσουλμάνος!
Είναι ο μόνος τρόπος για να μην αλληλοσφαχτούν οι Χριστιανοί...

Το μποζόνιο του Χιγκς

Η επιστήμη δεν μάχεται ούτ' αντιστρατεύεται την πίστη.

Είναι μεγέθη παράλληλα κι ασύμπτωτα. Εξυπηρετούν διαφορετικές ανάγκες, απαντούν σε διαφορετικά ερωτήματα. Είναι σαν το λάδι και το νερό: δεν αναμειγνύονται.

Οι επιστήμονες μελετούν τη φύση, προσπαθούν να κατανοήσουν τους νόμους της και να τους χρησιμοποιήσουν για το καλό (ή το κακό) του ανθρώπου.

Η πίστη αναφέρεται στην αρχική αιτία των πραγμάτων, στο λόγο και στο σκοπό της ύπαρξής τους. Είναι προσηλωμένη στα έσχατα. Τότε που η ύλη θ' αφθαρτοποιηθεί.

Ας υποθέσουμε πως οι επιστήμες αποδεικνύουν ότι όλα δημιουργήθηκαν απ' τα κβαντικά κενά.

Πολύ ωραία!

Και ποιος προκάλεσε τα κενά αυτά;

Την απάντηση στο ερώτημα αυτό δίνει μόνο η πίστη.

Η ανακάλυψη των νόμων της φύσης δεν σημαίνει αποκρυπτογράφηση της ουσίας του Θεού.

Γιατί η φύση δεν είναι Θεός.

Το σύμπαν δεν είναι ανθρωποκεντρικό.

Η φύση δεν ασχολείται με το τι κάνει ο άνθρωπος. Όσο κι αν επηρεάζεται απ' αυτόν, η ίδια συνεχίζει να επιτελεί την προγραμματισμένη της δουλειά.

Ο "προγραμματιστής" όμως, δηλαδή ο προσωπικός Θεός, ασχολείται με τον καθέναν από μας.

Είμαι 45 χρονών και κάθε μέρα ζω κι ένα θαύμα. Όπως χθες τ' απόγευμα που με βρήκε ο παπα-Γαβριήλ στη χαράδρα να τρέμω απ' την πείνα και την κούραση...

Σήμερα ξέρουμε πως η πρώτη μορφή ζωής ήταν μια αμοιβάδα. Που με τους φυσικούς νόμους της προσαρμογής και της εξέλιξης έφτασε σ' αυτή την καταπληκτική βιοποικιλλία.

Ο άνθρωπος έζησε εκατομμύρια χρόνια ως άλογο και άγριο ζώο.

Αυτόν τον "παλαιό", τον "κτηνώδη" άνθρωπο καλούμαστε να αποβάλλουμε ως μέλη της Εκκλησίας.

Αυτό είναι η "θέωση": η υπέρβαση της ενστικτώδους και ζωώδους φύσης μας.

Γιατί μόνο ένα "θεούμενο ζώο" μπορεί, π.χ., να χορταίνει βλέποντας τους άλλους να τρέφονται με το φαγητό που έφτιαξε για τον εαυτό του και με ευχαρίστηση το πρόσφερε...

Ξέρουμε, επίσης, πως το σύμπαν διαστέλλεται συνεχώς. 

Κι ενώ περιμέναμε να διαστέλλεται επιβραδυνόμενο, αυτό διαστέλλεται επιταχυνόμενο!

Λες και κάποια δύναμη τιγκάρει συνεχώς με καύσιμα τη μηχανή του.

Κι ας αρχίσουμε να προετοιμαζόμαστε ψυχολογικά ν' ανταμώσουμε τα πρώτα εξωγήινα αδελφάκια μας.

Δεν ξέρω πώς θα 'ναι, αλλά σίγουρα θα 'χουν κάτι σαν χέρια.

Για να μπορούν ν' αγκαλιάζονται.

Κι έτσι, όλοι μαζί αγκαλιασμένοι, να δοξολογήσουμε τον "Μεγάλο Μαέστρο"...

Ο Θεός είναι ... αναρχικός!

Το 'χουμε ξαναπεί: ο Χριστιανισμός είναι αναρχισμός!

Το βλέπουμε και στο Ευαγγέλιο.

"Η πίστη σου είναι τέλεια!", λέει ο Ιησούς.

Και σε ποιον το λέει;

Μήπως σε κανέναν ραββίνο, ιερέα, αρχιερέα ή, έστω, μαθητή του;

Όχι!

Το λέει σ' έναν Ρωμαίο εκατόνταρχο ειδωλολάτρη!

Και συμπληρώνει: "Σ' όλη την Ιουδαία δεν υπάρχει τόσο πιστός άνθρωπος σαν αυτόν!"...

Το διαβάζεις κι ανατριχιάζεις.

Είναι μια απ' τις επαναστατικότερες κι αναρχικότερες κουβέντες όλων των εποχών!

Γιατί αποσυνδέει την πίστη απ' τη θρησκεία.

Μπορεί να είναι κάποιος μουσουλμάνος, βουδιστής ή σαμάνος και να πιστεύει περισσότερο από μένα που βαφτίστηκα χριστιανός!

Μιλάμε για απίθανα πράγματα! Μόνο ο Θεός μπορεί να τα πει αυτά...

Ο ειδωλολάτρης Ρωμαίος είναι πιο πιστός απ' τον θεοφοβούμενο Ιουδαίο.

Ο αλλόθρησκος ή άθρησκος σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να είναι περισσότερο πιστός κι απ' τον αρχιεπίσκοπο!

Κι ο Ιησούς συνεχίζει ακάθεκτος: "Πολλοί ειδωλολάτρες θα μπουν στη Βασιλεία των Ουρανών και πολλοί γιοι του Ισραήλ θα ψηθούν στα καζάνια της κόλασης"!

Προσέξτε τα λόγια του.

Δεν λέει "πολλοί ειδωλολάτρες πρώτα θα πιστέψουν κι ύστερα θα σωθούν".

Λέει πως υπάρχουν πολλοί αλλόθρησκοι που πιστεύουν τόσο πολύ ώστε θα πάνε κατευθείαν στον Παράδεισο!

Χωρίς να χρειαστεί να γίνουν πρώτα Χριστιανοί!

Βλέπετε ο Θεός έχει τη δική του λογική.

Σας ερωτώ:

Ποιος μπήκε πρώτος στον Παράδεισο;

Ο ληστής που είπε μόνο μια φρασούλα: "Θυμίσου με Κύριε όταν έρθεις στη Βασιλεία Σου"! 

Δηλαδή ένας άνθρωπος αβάπτιστος, αλειτούργητος, αλιβάνιστος! Που δεν έκανε ποτέ του καμιά νηστεία, εγκράτεια, προσευχή!

Ποιους όρισε ο Θεός να μας καθοδηγούν πνευματικά και να μας δείχνουν το δρόμο της σωτηρίας;

Τους Τελώνες και τις Πόρνες!

Τι μας υποδεικνύει ο Θεός να κάνουμε για να είμαστε πνευματικοί πρωτοπόροι;

Να γίνουμε ταπεινοί, οι τελευταίοι των τελευταίων, να διακονούμε και να πλένουμε τα πόδια των αδελφών μας!

Αλήθεια, υπάρχει κανείς αναρχικότερος του Θεού;

Οι Καμπάνες της Κυριακής (ΚΕ') - Οι αρετές του Εκατόνταρχου.

Πρώτον: φιλανθρωπία. 

Δεν παρακάλεσε τον Ιησού για τη θεραπεία της γυναίκας του, του παιδιού του ή, έστω, ενός συγγενούς του. Αλλά ενός δούλου! Που την εποχή εκείνη θεωρούνταν "πράγμα" και κανείς δεν ενδιαφερόταν για την υγεία ή τη ζωή του.

Δεύτερον: πίστη.

"Δεν χρειάζεται καν να έρθεις σπίτι μου", είπε στον Ιησού. "Αρκεί ο λόγος σου και ο δούλος μου θα θεραπευθεί".

Τρίτον: ταπεινοφροσύνη.

"Δεν αξίζω να επισκεφτείς το σπίτι μου". 

Και, φυσικά, δεν επρόκειτο για καμιά παράγκα. Αρχοντόσπιτο ήταν, που φιλοξενούσε την αφρόκρεμα της κοινωνίας.

Τέταρτον: ευγένεια.

Δεν μίλησε με αλαζονία και έπαρση όπως θα περίμενε κανείς από έναν στρατιωτικό διοικητή του ρωμαϊκού στρατού κατοχής.

Στη Μονή Σολοβέτσκι....

Να ’μαστε και στη Λευκή Θάλασσα! Στο βορειότερο μέρος της Ρωσίας. Και στο μεγαλύτερο νησί του Αρχιπελάγους: το Σολοβέτσκι!
Εδώ ο ήλιος το κατακαλόκαιρο μόλις που θερμαίνει.
Κι αυτές οι λευκές νύχτες, που η μια μέρα διαδέχεται την άλλη, χωρίς να μεσολαβήσει σκοτάδι, κουράζουν τον οργανισμό...
Αυτό το αφιλόξενο μέρος επέλεξε ο μοναχός Σαββάτιος να ασκητέψει. Και τον ακολούθησαν ο Γερμανός, ο Ζωσιμάς κι ο Φίλιππος. Για να εξελιχθεί σιγά-σιγά σ’ ένα απ’ τα σημαντικότερα μοναστήρια της Ρωσίας. Όπου οι μοναχοί του ζούσαν φιλήσυχα, περικυκλωμένοι απ’ τους χειμερινούς πάγους, αγνοώντας τι συνέβαινε στον έξω κόσμο...
Δυστυχώς, όμως, τα καλά κρατάνε λίγο! Λόγω της θέσης του, το Μοναστήρι μετατράπηκε σε πραγματικό φρούριο. Έγινε το προς βορράν προκεχωρημένο φυλάκιο της Ρωσίας. Ο κυματοθραύστης των Σουηδικών, Δανέζικων και Αγγλικών επιθέσεων...
Επί δεκαετίες λειτούργησε ως άτυπο στρατιωτικό οχυρό! Δίπλα στα ιερά κειμήλια αποθηκεύονταν πυρομαχικά, κι έξω απ’ τα κελιά των μοναχών έστηναν τις σκηνές τους οι στρατιώτες του τσάρου. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την μοναχική πειθαρχία και την ηθική τους ακεραιότητα...
Όταν επικράτησαν οι μπολσεβίκοι, μετέτρεψαν το μοναστήρι σε φυλακή-κολαστήριο! Παρέλειψαν, όμως, να κατεβάσουν απ’ την κεντρική είσοδο την παλιά επιγραφή: «Αγία Πύλη».