Η διήγηση για τα Εισόδια της Θεοτόκου περιλαμβάνονται στο Απόκρυφο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου.
Εκεί περιγράφεται πως οι γονείς της Μαρίας, σε ηλικία τριών ετών, την αφιέρωσαν στο ναό του Σολόμωντα, όπου παρέμεινε για 12 χρόνια κλεισμένη σε ένα σκοτεινό χώρο, τα Άγια των Αγίων, τρεφόμενη από Άγγελο.
Η περιγραφή αυτή είναι εξωφρενική!
Κατ' αρχήν, τα Άγια των Αγίων ήταν ο πλέον ιερός χώρος των Ιουδαίων. Μόνο ένα πρόσωπο, ο Μέγας Αρχιερεύς, μπορούσε να εισέλθει σε αυτόν και μόνο μια φορά το χρόνο...
Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε πως η ιουδαϊκή θρησκεία ήταν αρκετά μισογυνική. Είναι σίγουρο πως ουδέποτε θα επέτρεπαν έστω και σε ένα μικρό κοριτσάκι να εισέλθει στον φοβερό τόπο της παρουσίας του Θεού!
Ειλικρινά, δεν κατανοούμε για ποιο λόγο η Εκκλησία μας εξακολουθεί να εορτάζει ένα τόσο χοντροκομμένο ψέμα.
Ο Θεός δεν έχει ανάγκη από θρύλους και μυθεύματα.
Ούτε το συγκεκριμένο γεγονός φαίνεται να προσθέτει κάτι στην ιερότητα του προσώπου της Παναγίας. Και μόνο που επελέγη να κυοφορήσει τον Χριστό, φτάνει και περισσεύει...
Ένα απ' τα κλασικά επιχειρήματα του ιερατείου μας είναι πως "η Παναγία μπήκε στα Άγια των Αγίων για να καλλιεργηθεί και να ωριμάσει πνευματικά"!
Το βρίσκουμε, τουλάχιστον, αφελές. Το Άγιο Πνεύμα μπορεί να κάνει τη δουλειά του παντού!
Άλλωστε, στα Άγια των Αγίων ούτε ο ίδιος ο Ιησούς δεν μπήκε...
Κλείνουμε με μια μικρή ιστορική υπενθύμιση: τη συγκεκριμένη εορτή καθιέρωσε η Εκκλησίας μας πολύ καθυστερημένα, και συγκεκριμένα τον 8ο αιώνα!
Αυτό και μόνο λέει πολλά...
Από την περίοδο, ήδη, της οθωμανικής κυριαρχίας στους Αγίους Τόπους άρχισε να αμφισβητείται ο ελληνορωμαίικος χαρακτήρας του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.
Τις τελευταίες δεκαετίες το πρόβλημα έγινε οξύτερο καθώς η πλειονότητα της Αγιοταφικής Αδελφότητας είναι ελληνικής καταγωγής, το ποίμνιο, όμως, είναι στην συντριπτική του πλειοψηφία Παλαιστίνιοι και Ιορδανοί.
Έτσι, με κάθε ευκαιρία, μπαίνει το ζήτημα της "αραβοποίησης" του Πατριαρχείου.
Το πρόβλημα περιπλέκεται περισσότερο λόγω της σύνδεσής του με το ευρύτερο "μεσανατολικό ζήτημα".
Η διοίκηση του Πατριαρχείου λειτουργεί με βάση τον ιορδανικό νόμο του 1958 αλλά βρίσκεται στη ντε φάκτο ισραηλινή κυριαρχία.
Οι πατριάρχες πρέπει να προστατεύουν τα δίκαια του αραβόφωνου ποιμνίου τους και, ταυτόχρονα, να μην έρχονται σε σύγκρουση με τα ισραηλινά συμφέροντα...
Η ιδανική και πλέον ορθόδοξη λύση θα ήταν οι ελληνόφωνοι και αραβόφωνοι ορθόδοξοι χριστιανοί να αποτελούν ένα ενιαίο ποίμνιο, και οι καταλληλότεροι απ' αυτούς, χωρίς καμία φυλετική διάκριση, να γίνονται κληρικοί, επίσκοποι και Πατριάρχες.
Κάτω, όμως, απ' τις επικρατούσες γεωπολιτικές συνθήκες φαίνεται πως η καλύτερη λύση είναι η εξής:
Να διατηρηθεί ο ελληνοορθόδοξος χαρακτήρας του Πατριαρχείου με την ταυτόχρονη δημιουργία αυτοκέφαλων ορθόδοξων εκκλησιών στην Παλαιστίνη και στην Ιορδανία που θα ποιμένονται από Άραβες κληρικούς και επισκόπους, κάτω από την υψηλή εποπτεία του Πατριαρχείου.
Το Φεβρουάριο του 648 μ.Χ. ο Πατριάρχης Σωφρόνιος υπογράφει στο Όρος των Ελαιών συνθηκολόγηση, και η Ιερουσαλήμ περνάει στα χέρια των Αράβων.
Παρά την περιβόητη "αχτιναμέ" του Ομάρ, που εγγυήθηκε την ασφάλεια και τον σεβασμό των ιερών τόπων, οι χριστιανοί της πόλης γνώρισαν περιόδους μεγάλων θλίψεων και διωγμών...
Το 1007, ο παράφρων χαλίφης Χάκεμ εξαπέλυσε σφοδρό διωγμό των χριστιανών που έληξε με τη θανάτωσή του από τον ίδιο του τον αδελφό...
Το 1099 οι δυτικοί Σταυροφόροι μπαίνουν στα Ιεροσόλυμα, διορίζουν Λατίνο Πατριάρχη και εκδιώκουν τους ελληνοορθόδοξους μοναχούς απ' τα προσκυνήματα, τα μοναστήρια και τους ναούς.
Το 1187 οι Μαμελούκοι του Σαλαδίνου (τουρκικής και κιρκάσιας καταγωγής) εκδιώκουν τους λατίνους και επαναφέρουν τους ορθόδοξους Πατριάρχες.
Αξίζει να αναφέρουμε πως οι Άραβες, στις καθημερινές τους πεοσευχές, παρακαλούν το Θεό να τους στείλει έναν δεύτερο Σαλαδίνο για να εκδιώξει τους "άπιστους" απ' τα εδάφη τους!
Το 1517 η Παλαιστίνη περνά στα χέρια των Οθωμανών και ο Σουλτάνος Σελήμ, με φιρμάνι, διασφαλίζει τα προνόμια των ελληνοορθόδοξων.
Οι διάδοχοί του, όμως, παραχώρησαν ανάλογα προνόμια και σε Λατίνους και Αρμένιους, που με κάθε τρόπο προσπαθούσαν να οικειοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότερα προσκυνήματα
Μετά τη λήξη του Α' Παγκόσμιου Πολέμου ανέκυψε το λεγόμενο "αραβικό ζήτημα".
Με την υποκίνηση και των Ρώσων, οι αραβόφωνοι ορθόδοξοι της Συρίας και της Παλαιστίνης προσπάθησαν να δώσουν αραβικό χαρακτήρα στο Πατριαρχείο.
Η διένεξη λήγει προσωρινά το 1958, όταν ο Βασιλιάς της Ιορδανίας Χουσεϊν εξέδωσε νόμο που διασφάλιζε τον ελληνικό χαρακτήρα του Πατριαρχείου...
Το 529 μ.Χ., με αυτοκρατορικό διάταγμα, κλείνει η Ακαδημία Πλάτωνος στην Αθήνα, και όλες οι φιλοσοφικές σχολές της πόλης.
Την ίδια χρονιά ιδρύεται το Τάγμα των Βενεδικτίνων. Ήταν το μεγαλύτερο μοναχικό τάγμα του Μεσαίωνα.
Έτσι, μπορούμε να πούμε, πως το έτος 529 ήταν το τέλος της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και η αρχή της εκκλησιαστικής κυριαρχίας.
Από τότε, τα μοναστήρια είχαν το μονοπώλιο της μόρφωσης, της σκέψης και του διαλογισμού...
Όλοι ξέρουμε πως στους τοίχους των ευαγγελικών εκκλησιών δεν κρέμονται εικόνες αγίων, και πολύ περισσότερο πολιτικά σύμβολα.
Όμως, την 1η Μαΐου 1935 έγινε η μεγάλη ανατροπή. Η ναζιστική οργάνωση γυναικών στη γερμανική πόλη Ρότενμπουργκ ανάρτησε στον τοπικό γοτθικό ναό μια θηριώδη σβάστικα 8 τετραγωνικών μέτρων!
Στις λωρίδες της σβάστικας απεικονίζονταν αγήματα των SA (Σώματα Ασφαλείας), της Γερμανικής Νεολαίας και της Γερμανικής Ομοσπονδίας Νεανίδων.
"Η εκκλησία έλαβε την απόφαση και οι γυναίκες της προσέδωσαν νόημα", τόνισε ο ηγέτης του τοπικού ναζιστικού κόμματος.
Το "νόημα", προφανώς, ήταν η εθελούσια μετάταξη των χριστιανών γυναικών στη "χιτλερική θρησκεία"...
Πρώτος Επίσκοπος της χριστιανικής εκκλησίας των Ιεροσολύμων υπήρξε ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος.
Σημαντική ήταν η συμβολή του, ως προεδρεύοντα, στην Αποστολική Σύνοδο του 50/51 μ.Χ. στην οποία ήρθαν αντιμέτωποι οι δυο πρωτοκορυφαίοι, ο Πέτρος και ο Παύλος, με τελική επικράτηση του δεύτερου. Έκτοτε, ο χριστιανισμός αποδεσμεύεται οριστικά απ' τον ιουδαϊσμό και ανοίγεται στον "εθνικό κόσμο".
Η Σύνοδος αυτή καταρρίπτει και τα επιχειρήματα της Δυτικής Εκκλησίας περί παπικού "πρωτείου" και "αλάθητου". Γιατί ο Πέτρος ούτε προήδρευσε στη Σύνοδο αυτή ούτε οι απόψεις του επικράτησαν...
Ο Ιάκωβος Αδελφόθεος βρήκε τραγικό θάνατο το 62 μ.Χ. Μετά τη δημόσια ομολογία του πως πιστεύει στο Χριστό, οι συμπατριώτες του Ιουδαίοι τον ανέβασαν στο ψηλότερο σημείο του Ναού και τον γκρεμοτσάκησαν.
Ταυτόχρονα ξεκινά και ο διωγμός των χριστιανών στα Ιεροσόλυμα, που τους αναγκάζει να καταφύγουν στην Πέλλα της Περαίας, στην ανατολική όχθη του Ιορδάνη. Η φυγή αυτή τους έσωσε, καθώς 8 χρόνια αργότερα (70 μ.Χ.) οι ρωμαϊκές λεγεώνες του Τίτο ισοπέδωσαν τα Ιεροσόλυμα και πήραν για δούλους όσους κατοίκους δεν θανατώθηκαν.
Το 135 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Αδριανός ίδρυσε στα ερείπια της πόλης τη Αιλία Καπιτωλίνα, οπότε οι χριστιανοί της Πέλλας μπόρεσαν να επιστρέψουν στην κοιτίδα τους.
Απ' τον 4ο αιώνα η πόλη ξαναβρίσκει την παλιά της αίγλη. Η Ελένη, μητέρα του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, ισχυρίζεται πως ανακάλυψε τον Τίμιο Σταυρό και οικοδομεί πολυάριθμους μεγαλοπρεπείς ναούς σε όλα τα σημεία της περιοχής που συνδέονται με τη ζωή, τα πάθη και την Ανάσταση του Χριστού.
Το 451 μ.Χ. η Δ' Οικουμενική Σύνοδος αναβαθμίζει την Επισκοπή Ιεροσολύμων σε Πατριαρχείο.
Τον 6ο αιώνα ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός ενισχύει το Πατριαρχείο με ειδικά νομοθετικά μέτρα και τεράστια χρηματικά ποσά. Επί των ημερών του χτίστηκε ο ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου, που έναν αιώνα αργότερα μετέτρεψαν οι Άραβες στο τέμενος του Αλ Άκσα (= το αγιότατο).
Η τελευταία βυζαντινή αναλαμπή στους Αγίους Τόπους ήταν επί αυτοκράτορα Ηράκλειου, που εξεδίωξε τους Πέρσες, ελευθέρωσε τον αιχμάλωτο Πατριάρχη Ζαχαρία, και την Κυριακή των Βαΐων του 630 μ.Χ. ύψωσε στον Γολγοθά τον Τίμιο Σταυρό.
Τον περασμένο μήνα, με την έναρξη του νέου σχολικού έτους, είδαμε πάλι να επαναλαμβάνονται αυτές οι βαρετές και ανούσιες τελετές των αγιασμών.
Ευτυχώς, που ένας ιεράρχης, ο Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος, είχε το θάρρος να πει μερικές αλήθειες. Ας δούμε μερικά αποσπάσματα:
"Μόλις πριν από λίγο ολοκληρώθηκε ο αγιασμός. Ήλθε ο ιερέας, ιδιόμορφα ντυμένος, διάβασε μερικά λόγια που λίγοι τα κατάλαβαν, έκανε κάποιες κινήσεις στους περισσότερους ακατανόητες και τέλειωσε.
Όλο αυτό μοιάζει με κατάλοιπο άλλων παλαιότερων εποχών. Οι πολιτικοί μας διστάζουν να το καταργήσουν. Εσάς δεν σας ενδιαφέρει γιατί σε λίγο θα τελειώσει και του χρόνου πάλι.
Κανείς δεν το καταλαβαίνει, όπως γίνεται. Ούτε και η Εκκλησία. Απλά, αυτή το δέχεται ως κεκτημένο δικαίωμά της, που δεν θα ήθελε να το χάσει.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος να συντηρούμε, στην ουσία να εξευτελίζουμε κάτι ιερό... Σκέφτηκα, έτσι που καταντήσαμε τον αγιασμό, φέτος να μην τον κάνουμε. Να πω στους ιερείς να καθήσουν στους Ι. Ναούς κι από κει να προσευχηθούν για σας. Υποχώρησα γιατί κάποιοι δεν είναι έτοιμοι να το δεχτούν και δεν θέλησα ως Επίσκοπος να τους λυπήσω...
Αξιώστε Εκκλησία όχι με αδικαιολόγητους συντηρητισμούς, νεκρούς συμβολισμούς και πομπώδεις τελετουργίες. Όχι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, με δικαιώματα, περιουσίες και διεκδικήσεις. Αλλά Εκκλησία με πονεμένο προφητικό λόγο, με αυθεντική πίστη, θυσιαστική μαρτυρία και άγια ζωή..."
Η διήγηση για τα Εισόδια της Θεοτόκου περιλαμβάνονται στο Απόκρυφο Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου.
