Προκαλεί πράγματι εντύπωση πως κανείς ιστορικός της εποχής του Ιησού (Ρωμαίος, Έλληνας ή Ιουδαίος) δεν αναφέρει τίποτα απολύτως για τη ζωή, τη δράση και τον θάνατό του στην Παλαιστίνη! Τη στιγμή, μάλιστα, που έχουν διασωθεί πολύ πιο ασήμαντες ιστορικές λεπτομέρειες!
Σίγουρα, κανείς δεν θα έδινε ιδιαίτερη σημασία σε έναν απ' τους χιλιάδες ψευτο-προφήτες και ψευτο-μεσσίες που κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή στην Ιουδαία!
Αλλά πώς θα μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητα γεγονότα όπως οι αναστάσεις νεκρών, οι θεραπείες λεπρών, η θριαμβευτική είσοδος στα Ιεροσόλυμα;
Εδώ, δεν σώζεται ούτε καν μία αναφορά για την υποτιθέμενη σφαγή των χιλιάδων νηπίων απ' τον Ηρώδη, που αν ήταν αλήθεια θα συνιστούσε γενοκτονία και οι Ιουδαίοι θα τη διατηρούσαν στην ιστορική τους μνήμη όπως το ολοκαύτωμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου...
Να υπήρξαν, άραγε, κάποιες ιστορικές μαρτυρίες και να χάθηκαν, είτε σκόπιμα είτε τυχαία;
Να διασώζονται, μήπως, κάποιες ιστορικές πηγές και απλώς δεν τις έχουμε ακόμη ανακαλύψει;
Ή όλ' αυτά να ήταν μυθεύματα των φαντασιόπληκτων συγγραφέων της Καινής Διαθήκης;
Αλλά, πάλι, ποιος θα τολμούσε να γράψει ψέματα για τη σφαγή χιλιάδων νηπίων σε μια εποχή που ζούσαν ακόμα οι γονείς τους;
Στην επόμενη ανάρτηση θα ασχοληθούμε με την περίπτωση του σπουδαίου Ιουδαίου ιστορικού Ιώσηπου, που έζησε περίπου την ίδια εποχή με τον Χριστό.
Όπως προαναφέραμε, η μόνη σαφής και συγκεκριμένη ιστορική πηγή του 1ου αι. μ.Χ. για την ύπαρξη του Χριστού είναι τα βιβλία της Καινής Διαθήκης.Σώζονται, όμως, και κάποιες μη χριστιανικές ιστορικές μαρτυρίες που αξίζει να τις αναφέρουμε και να τις κρίνουμε με συντομία:1) Ο Θάλλος (ή Θαλλός) ήταν Σαμαρείτης, και γύρω στο 52 μ.Χ. έγραψε την "Ιστορία της Ελλάδος" απ' τον τρωικό πόλεμο μέχρι τις μέρες του. Δυστυχώς, το βιβλίο του έχει χαθεί. Σώζεται μόνο μια σχετική αναφορά σ' αυτό, απ' τον χριστιανό συγγραφέα Ιούλιο τον Αφρικανό (2ος αιώνας) που αναφέρει πως το "σκότος" που προκλήθηκε τη στιγμή του θανάτου του Χριστού, ο Θάλλος το απέδιδε σε "έκλειψη ηλίου".Σίγουρα, η αναφορά αυτή είναι πολύ ελλιπής και δεν μπορεί να αξιολογηθεί ως απόλυτα αξιόπιστη ιστορική μαρτυρία. Τη στιγμή, μάλιστα, που δεν σώζεται ολόκληρο ή, έστω, το μεγαλύτερο μέρος του έργου. Μπορεί, όμως, να θεωρηθεί ως μια έμμεση μαρτυρία της ιστορικότητας του Χριστού.2) Ο Μάρα Βαρ Σεραπίων ήταν στωικός φιλόσοφος που έζησε στη Συρία. Στο Βρεταννικό Μουσείο σώζεται ολόκληρη μια επιστολή του που γράφτηκε το 73 μ.Χ. και απευθύνεται στο γιό του. Σε αυτή, μεταξύ άλλων, αναφέρει επί λέξει:"Ποια ωφέλεια απεκόμισαν οι Αθηναίοι που σκότωσαν το Σωκράτη, παρά την ανταπόδοση με πείνα και λοιμική ασθένεια; Ή οι Σάμιοι που εξόρισαν τον Πυθαγόρα και καλύφθηκε η χώρα τους από άμμο; Ή οι Ιουδαίοι απ' την καταδίκη του σοφού βασιλιά τους, εξ αιτίας της οποίας διελύθη το βασίλειό τους;".Οι χριστιανοί υποστηρίζουν πως με τον όρο "σοφό βασιλιά των Ιουδαίων" ο επιστολογράφος εννοεί τον Χριστό και αναφέρεται στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. απ' τους Ρωμαίους.Η εξήγηση αυτή φαίνεται πολύ πιθανή, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε και απόλυτα σίγουροι, αφού δεν κατονομάζεται ο "Ιουδαίος βασιλιάς". Μελετώντας, πάντως, την εβραϊκή ιστορία δεν μπορέσαμε να εντοπίσουμε άλλη περίπτωση καταδίκης "Ιουδαίου βασιλιά" απ' τους συμπατριώτες του που να συνδέεται με εθνική καταστροφή...
Η αλήθεια είναι πως απ' τον 1ο αιώνα η μόνη σωζόμενη ιστορική μαρτυρία για την ιστορικότητα του προσώπου του Χριστού είναι αυτή των βιβλίων της Καινής Διαθήκης (Ευαγγέλια, Πράξεις Αποστόλων και Επιστολές).
Τα βιβλία αυτά θεωρείται πλέον βέβαιο πως γράφτηκαν το δεύτερο μισό του 1ου αιώνα, αν και υπέστησαν κάποιες αλλοιώσεις τον β' και γ' αιώνα, αλλά δευτερεύουσας σημασίας...
Η Καινή Διαθήκη είναι το ιερό βιβλίο των Χριστιανών και εύλογα δεν μπορεί να θεωρηθεί, από ιστορικής άποψης, απόλυτα αξιόπιστο. Φαντάζεστε τι θα συνέβαινε αν θεωρούσαμε εξίσου αξιόπιστα και τα ιερά βιβλία των άλλων θρησκειών;
Ας προσπαθήσουμε, όμως, να κρίνουμε την αξιοπιστία της Καινής Διαθήκης ως προς τη μαρτυρία της για την ιστορικότητα του προσώπου του Χριστού.
Οι συγγραφείς της ήταν:
α) οι περισσότεροι μαθητές του Χριστού
β) δίδαξαν σε ανθρώπους σύγχρονους του Χριστού
γ) ταλαιπωρήθηκαν πολύ στη ζωή τους και πέθαναν για χάρη του Χριστού
δ) αποτέλεσαν μέλη της πρώτης χριστιανικής εκκλησίας των Ιεροσολύμων.
Εύλογα γεννιούνται τα εξής ερωτήματα:
α) είναι δυνατόν όλοι αυτοί να έπαθαν ομαδική παράκρουση και να δημιούργησαν ένα μυθικό πρόσωπο στο οποίο να θυσίασαν τη ζωή τους;
β) είναι δυνατόν να μην εξεγέρθηκαν κάποιοι, φωνάζοντάς τους "Μα τι λέτε άνθρωποι; Εμείς περάσαμε όλη μας τη ζωή στα Ιεροσόλυμα και ποτέ δεν είδαμε ούτε ακούσαμε κάτι για κανέναν Ιησού Χριστό"!
Μην ξεχνάμε πως στο ακροατήριο των Αποστόλων υπήρχαν αρκετοί αυτόπτες μάρτυρες των γεγονότων της ζωής του Χριστού. Και μερικοί απ' αυτούς ήταν έξαλλοι και φανατικοί αντίπαλοί του.
Το παραμικρό ψεύδος ή ανακρίβεια στο κήρυγμα των Αποστόλων θα αποτελούσε την ιδανική ευκαιρία να τους "τινάξουν στον αέρα"...
γ) θα ήταν ποτέ δυνατόν ένας μύθος για ένα ανύπαρκτο πρόσωπο να βρει τόσο μεγάλη και γρήγορη απήχηση στην εποχή του; Και να αποτελεί μετά από 2000 χρόνια την πολυπληθέστερη θρησκεία του κόσμου;
Αν διαβάσεις τα Ευαγγέλια δεν θα βρεις καμία αναφορά στο σεξ!
Ο Χριστός δεν ήταν ηθικολόγος. Ηθικολόγοι ήταν, είναι και θα είναι μόνο οι ρασοφόροι...
Μπορεί να ισχύει κι αυτό που λέει ο παπα-Φιλόθεος Φάρος: "οι ιερείς προβάλλουν τον έρωτα ως μεγάλη αμαρτία για να μπορούν οι ίδιοι να προβάλλονται ευκολότερα ως τέλειοι. Όχι, φυσικά, γιατί οι ίδιοι είναι αναμάρτητοι, αλλά γιατί τα σαρκικά τους αμαρτήματα μπορεί να μείνουν κρυφά. Σε αντίθεση με τα πραγματικά μεγάλα αμαρτήματα, όπως ο εγωισμός, η φιλαρχία, η υποκρισία, η χλιδή...".
Βέβαια, υπάρχει και κάτι ακόμη: το ιερατείο γνωρίζει πολύ καλά πως είναι πιο εύκολο να εξουσιάζεις τους ανθρώπους όταν ελέγχεις την ερωτική τους ζωή! Δημιουργώντας ερωτικές νευρώσεις κι ενοχές κάνεις το "ποίμνιο" ευκολότερα χειραγωγήσιμο κι εκμεταλλεύσιμο...
Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως άνθρωποι σεξουαλικά ακομπλεξάριστοι και με υγιή ερωτική ζωή δεν μπαίνουν με τίποτα σε ιδεολογικές και θρησκευτικές "στρούγκες"!
Ο απόστολος Παύλος στην προς Κορινθίους επιστολή του λέει πως το "ιδανικό" θα ήταν να αποφεύγαμε εντελώς τις ερωτικές σχέσεις! Αναγνωρίζει, όμως, την ανθρώπινη αδυναμία και, προκειμένου να αποφύγουμε την πορνεία, υποχωρεί και μας "επιτρέπει" να παντρευόμαστε!
Ο άγιος Αυγουστίνος, γύρω στο 400 μ.Χ., έγραψε κάτι ακόμα πιο ακραίο: "ο Θεός, λόγω της ανυπακοής των πρωτοπλάστων, τιμώρησε τον άνθρωπο να μην τον υπακούν τα γεννητικά του όργανα"!
Διακόσια χρόνια νωρίτερα, ο Ωριγένης είχε αυτοευνουχιστεί γιατί πίστευε πως έτσι θα έμπαινε ευκολότερα στη Βασιλεία των Ουρανών! Αλλά και για να μπορεί να διδάσκει στις γυναίκες το Λόγο του Θεού απαλλαγμένος από πειρασμούς...
Με κάτι τέτοια μεγαλώνουν οι "πιστοί" και θεωρούν το σεξ "μιαρό"!
Γι' αυτό κι έχουν λυσσάξει με την αγνότητα της Θεοτόκου. Επιμένουν πως παρέμεινε παρθένα μέχρι το θάνατό της, κι ας ξέρουμε όλοι πως υπήρχαν "αδελφόθεοι"! Οι ηθικολόγοι "χριστιανοί", που φρίττουν και μόνο με την ιδέα πως η Παναγία μπορεί να έκανε σεξ, ισχυρίζονται πως τα αδέλφια του Χριστού ήταν γιοί του Ιωσήφ (με άλλη γυναίκα) κι όχι της Μαρίας!
Ο Χριστός, όμως, δεν είχε πατέρα και, συνεπώς, καμία συγγένεια με τον Ιωσήφ και τα υποτιθέμενα τέκνα του από άλλη γυναίκα! Τότε γιατί τα παιδιά του Ιωσήφ να λέγονται "αδελφόθεοι"; Άντε βρες άκρη με τους παπάδες...
Έκτοτε, άρχισε μια ολόκληρη βιομηχανία παραγωγής σεξουαλικών ενοχών.
Το σεξ απαγορευόταν ορισμένες ημέρες της εβδομάδες, στις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές, όσο οι γυναίκες ήταν έγκυες, θήλαζαν ή είχαν έμμηνο ρύση...
Όσο για τον αυνανισμό; Αυτός τιμωρούνταν ακόμη και με αφορισμό!
Ο Ιησούς ήταν μεγάλος μάγκας! Γι' αυτό κι εμείς κρατάμε μόνο δύο ευαγγελικά γεγονότα:
α) τη σωτηρία της μοιχαλίδας από βέβαιο θάνατο (δια λιθοβολισμού) και την περίφημη φράση του "ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω".
β) τον σκανδαλώδη διάλογό του με τη Σαμαρείτιδα (μετέπειτα αγία Φωτεινή), που είχε συζήσει με πέντε άντρες χωρίς να παντρευτεί ποτέ...
Πολλοί είν' αυτοί που πιστεύουν πως οι "θρησκευτικοί πόλεμοι" είναι αποκλειστικό προνόμιο των μονοθεϊστικών θρησκειών: ιουδαϊσμού-χριστιανισμού-μωαμεθανισμού.
Η ιστορία, όμως, άλλα διδάσκει.
Και πρώτ' απ' όλα πως πραγματικά αίτια των πολέμων είναι τα πολιτικά, εθνικά και οικονομικά συμφέροντα.
Και πως ο "θρησκευτικός μανδύας" των πολέμων δεν είναι τίποτ' άλλο παρά το τυράκι στη φάκα για να πέφτουν μέσα τα αμαθή και αφελή πλήθη.
Και για να μην δημιουργούνται εσφαλμένες εντυπώσεις, απλά υπενθυμίζω πως την περίοδο μεταξύ 6ου και 4ου αιώνα π.Χ. έγιναν στην αρχαία Ελλάδα τέσσερις "ιεροί πόλεμοι" για τον έλεγχο του Μαντείου των Δελφών.
Και στους πολέμους αυτούς μπλέχτηκαν η Δελφική Αμφικτιονία, οι Θεσσαλοί, το Άργος, η Αθήνα, η Σπάρτη, η Θήβα, οι Φωκαείς και στο τέλος ο Φίλιππος ο Μακεδών...
Αυξάνονται, τελευταία, αυτοί που κατηγορούν τον Αρχιεπίσκοπο πως είναι "άφωνος", "λαπάς" και "νερόβραστος"!
Τον εγκαλούν γιατί "η Εκκλησία δεν παίρνει θέση στα φλέγοντα και σύγχρονα προβλήματα της χώρας μας"...
Κι αν τους ρωτήσεις "για ποια θέματα, κατά τη γνώμη τους, θα έπρεπε να τοποθετείται δημόσια η Εκκλησία", θα σου απαντήσουν:
"Για τη Θράκη, το Μακεδονικό, το Αιγαίο, το Κυπριακό, τα Ελληνοτουρκικά, το μεταναστευτικό, το Μνημόνιο, την Τρόικα, τα σχολικά βιβλία, τον τρόπο διδασκαλίας, ποια πανεπιστημιακά τμήματα πρέπει να καταργηθούν ή όχι, ποια μαθήματα πρέπει να είναι υποχρεωτικά και ποια προαιρετικά, το ποιες μέρες της εβδομάδας θα είναι εργάσιμες, την ομοφυλοφιλία, τον παγκόσμιο σιωνισμό, την φοροκάρτα, την κάρτα του πολίτη, το 666, τις σχέσεις με το Βατικανό..." και πάει λέγοντας.
Το μόνο που δεν μας λένε οι κύριοι αυτοί είναι το πώς θα λέγεται το νέο κόμμα...
Προκαλεί πράγματι εντύπωση πως κανείς ιστορικός της εποχής του Ιησού (Ρωμαίος, Έλληνας ή Ιουδαίος) δεν αναφέρει τίποτα απολύτως για τη ζωή, τη δράση και τον θάνατό του στην Παλαιστίνη! Τη στιγμή, μάλιστα, που έχουν διασωθεί πολύ πιο ασήμαντες ιστορικές λεπτομέρειες!
