Δυο παρατηρήσεις για κάθε είδους "ζηλωτές", "αντιοικουμενιστές" κ.λπ.

Α) Όποιος στερείται της εσωτερικής του ειρήνης, χρειάζεται εξωτερικούς μπελάδες για να ξεγελάει τον εαυτό του και τη συνείδησή του! Το 666, π.χ., είναι μια ιδανική περίπτωση για αυταπάτες...
β) Αυτοί που φωνάζουν περισσότερο, συνήθως είναι αυτοί που αρνούνται και πρώτοι...

Μια άποψη περί ... αγιότητας:

"Άγιος σημαίνει αυτός που έπαψε πλέον ν' ασχολείται με τον εαυτό του και η μοναδική του μέριμνα είναι η ανακούφιση των πονεμένων ανθρώπων.
Άγιος είναι αυτός που θέλει τον εαυτό του εξιλαστήριο θύμα μπροστά στο Θεό. Του αρκεί μόνο να πάρει και να σκορπίσει στους ανθρώπους τη χάρη του Θεού.
Τη χάρη που κάνει τους ανθρώπους άνετους και χαρούμενους χωρίς να ξέρουν το γιατί.
Γιατί γνωρίζουν καλά πως όταν η χάρη του Θεού λείπει απ' τη ζωή, οι άνθρωποι τρώγονται με τα ρούχα τους και δυστυχούν χωρίς να μπορούν να καταλάβουν και να εξηγήσουν το γιατί..."

Διάλογος με την άθεη διανόηση (Α)

Στα βιβλία τους οι Onfrey και Hitchens αντιμετωπίζουν τη θρησκεία ως μια αυταπάτη, αν όχι ως απάτη!
Οι ιερείς, οι ιμάμηδες, οι ραβίνοι, οι σαμάνοι κ.λπ. είναι απαταιώνες που εκμεταλλεύονται την αφέλεια και την άγνοια των απλών ανθρώπων.
Επικεντρώνουν την προσοχή τους αποκλειστικά στις δυσλειτουργίες, στις αρνητικές επιπτώσεις της θρησκείας, στις βαρβαρότητες των Σταυροφόρων, στον απάνθρωπο θεσμό της Ιεράς Εξέτασης, στους θρησκευτικούς πολέμους της Ευρώπης...
Είναι μια προσέγγιση μονοσήμαντη-ασπρόμαυρη. Υπάρχει μεν η σκοτεινή πλευρά της θρησκείας, αλλά υπάρχει και η φωτεινή. Υπάρχει η βαρβαρότητα αλλά και ο πολιτισμός, το μίσος αλλά και η καθολική αγάπη, η κτηνωδία αλλά και η αγιοσύνη!
Η θρησκεία, όπως και όλοι οι θεσμοί -κράτος, οικογένεια κ.λπ.-, έχουν θετικές και αρνητικές πλευρές. Όσο παράλογο είναι να προτείνουμε την κατάργηση του κράτους εξαιτίας των δυσλειτουργιών του, άλλο τόσο και να προτείνουμε την κατάργηση της θρησκείας...
Οι Dawkins και Dennet είναι πιο συγκρατημένοι. Βρίσκουν στη θρησκεία και θετικές πλευρές. Οι οποίες, όμως, δεν αποδεικνύουν και την ύπαρξη του θεού. Άλλο η ωφελιμότητα της θρησκείας και άλλο η ύπαρξη του Θεού.
Η άποψη αυτή είναι σωστή. Αλλά ισχύει και το αντίστροφο: οι δυσλειτουργίες της θρησκείας δεν αποδεικνύουν την ανυπαρξία του Θεού.

Μπορεί να συνυπάρξει ο Θεάνθρωπος με τη σημερινή Εκκλησία "του";

Εκείνο που κάνει τον χριστιανισμό την πιο ριζοσπαστική θρησκεία είναι ότι ο θεός του δεν ήρθε στη γη εν δόξη, με τιμές και μεγαλοπρέπεια, δεν κάθισε σε θρόνους ούτε έζησε σαν άρχοντας.
Ο Χριστός γεννήθηκε σε στάνη, έζησε ως φτωχός μεταξύ φτωχών, γνώρισε τη μοναξιά, την προδοσία, τη χλεύη και το θάνατο...
Γεννήθηκε προλετάριος, έζησε σαν αμφισβητίας και πέθανε για χάρη του πλησίον.
Γι' αυτό ο χριστιανισμός θεμελιώνεται πρώτα ως κοινωνικό κίνημα κι ύστερα ως θρησκεία.
Γι' αυτό και ο θεάνθρωπος δεν μπορεί να συμβιώσει με τη σημερινή εκκλησία "του"...

Ισλάμ: η θρησκεία της ερήμου!

Η αφετηρία του Ισλάμ βρίσκεται στην έρημο. Κι από κει πηγάζουν όλα τα βασικά χαρακτηριστικά του:
α) Οι κοινωνίες της ερήμου ήταν νομαδικές. Ο ηγέτης ήταν ο εγγυητής της ύπαρξης και ανάπτυξης της νομάδας. Η μορφή και ο ρόλος του ηγέτη απέκτησε ζωτική σημασία για τις κοινωνίες αυτές. Το γεγονός αυτό βοηθά στην υιοθέτηση ενός αυστηρού μονοθεϊσμού. Η τριαδικότητα είναι ακατανόητη, όπως και η συλλογική ηγεσία στις νομαδικές φυλές! Σε ένα
τεράστιο στρογγυλό πανό στο τέμενος του Ομάρ στην Ιερουσαλήμ αναγράφεται το σύνθημα "ο Θεός δεν έχει υιόν"!
β) Στις νομαδικές κοινωνίες όλοι υποτάσσονται απόλυτα και απροβλημάτιστα στον ηγέτη. Η έννοια της απόλυτης υποταγής πέρασε και στη νέα θρησκεία. "Ισλάμ" σημαίνει "υποταγή".
γ) Οι νομάδες της ερήμου ήταν αναγκασμένες να μετακινούνται συνεχώς και να δίνουν καθημερινά μάχες, αμυντικές και επιθετικές. Η δια του ξίφους αιματηρή επιθετικότητα και αμυντικότητα πέρασαν και στη νέα θρησκεία του ισλαμισμού.

Αγιοποιήσεις του ποδαριού...

Η Εκκλησία της Σερβίας αποφάσισε πριν λίγες μέρες την αγιοποίηση του αρχιμανδρίτη Ιουστίνου Πόποβιτς (1894-1979).
Δύο είναι οι ενστάσεις μας:
Πρώτη: στους λόγους της αγιοποίησής του αναφέρεται πως λειτουργούσε καθημερινώς, νήστευε πλήρως όλες τις Παρασκευές του έτους ως και την Α' εβδομάδα των νηστειών και την εβδομάδα των Παθών ενώ έκανε και άλλες νηστείες πέραν των διατεταγμένων από την Εκκλησία, τελούσε όλες τις ακολουθίες του, τηρούσε πιστά το μακραίωνο μοναστικό τυπικό, εντρυφούσε στα έργα των Πατέρων της Εκκλησίας και είχε πλούσιο συγγραφικό θεολογικό έργο.
Αν εξαιρέσουμε το τελευταίο, στο οποίο πράγματι διακρίθηκε, όλα τα άλλα αποτελούν στοιχειώδες και αυτονόητο καθήκον κάθε μοναχού! Προς τι, λοιπόν, η αγιοποίησή του;
Δεύτερη: ο Ιουστίνος ήταν γνωστός για τις αντι-παπικές του απόψεις. Χωρίς να θεωρούμε πως οι θέσεις του ήταν εσφαλμένες, η αγιοποίησή του θα αποτελέσει ένα ακόμη εμπόδιο στην προσπάθεια ένωσης των Εκκλησιών. Ήδη οι σύγχρονοι "ανθενωτικοί" πανηγυρίζουν και θεωρούν την αγιοποίησή του δικαίωση των ακραίων και φανατικών αντιλήψεών τους...

Τοκογλύφοι και ... συνείσακτες!

Ως γνωστόν, η Α' Οικουμενική Σύνοδος έγινε το 325 μ.Χ. στη Νίκαια.
Μέχρι πριν ένα χρόνο, το 324 μ.Χ., ο συναυτοκράτορας Λικίνιος επιδιδόταν σε διωγμούς των χριστιανών της Ανατολής.
Διαβάζοντας κανείς τις αποφάσεις της Συνόδου, εκπλήσσεται απ' τη διαφθορά που επικρατούσε στον κλήρο, ακόμη και σε κείνη την "ηρωική" περίοδο!
Ας δούμε μερικές απ' τις αποφάσεις αυτές, που αποτελούν και ακλόνητες ιστορικές μαρτυρίες για το εκκλησιαστικό κλίμα της εποχής:
α) Ο 2ος κανόνας απαγορεύει τη χειροτονία των "νεοφύτων". Πρόκειται για άτομα που προέρχονταν απ' τον ειδωλολατρικό χώρο και, χωρίς να υπάρχει επείγουσα ανάγκη, αμέσως μετά τη βάπτισή τους χειροτονούνταν πρεσβύτεροι, ακόμα και επίσκοποι! Πίσω απ' αυτή την πρακτική κρύβεται ο χρηματισμός των χειροτονούντων! Στην περίπτωση αυτή πιο χαρακτηριστικός είναι ο 10ος κανόνας της Συνόδου της Σαρδικής που κάνει λόγο για "πλούσιους", δηλ. δικηγόρους και εμπόρους, που εγωιστικά απαιτούσαν (και προφανώς "λάδωναν") για να χειροτονούνται με συνοπτικές διαδικασίες επίσκοποι...
β) Στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες επικρατούσε η συνήθεια άγαμοι κληρικοί να συγκατοικούν με γυναίκες, ακόμη και νεαρής ηλικίας, υποτίθεται για την κοινή τους "πνευματική προαγωγή". Τις γυναίκες αυτές ονόμαζαν "συνείσακτες"! Το γεγονός αυτό είχε προκαλέσει τεράστια ηθικά σκάνδαλα στην Εκκλησία. Χαρακτηριστική η περίπτωση του επισκόπου (δηλ. Πατριάρχη, σήμερα) Αντιοχείας, Παύλου Σαμοσατέα που συγκατοικούσε με δύο "μανεκέν", κατασκανδαλίζοντας κι αυτή ακόμα την διεφθαρμένη κοινωνία της Αντιόχειας... Κι αυτή την πρακτική καταδίκασε η Μεγάλη Σύνοδος με τον 3ο κανόνα της.
γ) Σήμερα, θεωρούμε τοκογλύφους αυτούς που θέλουν να δανείσουν τη χώρα μας με ποσοστό 6%! Όμως, το 325 μ.Χ., ήταν συνηθισμένο φαινόμενο κληρικοί να δανείζουν φτωχούς και απελπισμένους συμπολίτες τους με ποσοστό ακόμη και 100%. Αυτή τη συμπεριφορά καταδικάζει η Α' Οικουμενική με τον 17ο κανόνας της!
Το διανοείστε; Αυτοί οι άνθρωποι ήταν πριν ένα χρόνο με το κεφάλι τους μέσα στο στόμα του λιονταριού, και μόλις έζησαν λίγη ελευθερία το έριξαν στην ακολασία, στην εξαγορά αξιωμάτων και στην τοκογλυφία...