Ας το διαβάσουν κάποιοι... αυστηροί "ορθόδοξοι γεροντάδες"!

 

Βρέθηκα κάποτε για λίγες μέρες σε ένα βουδιστικό μοναστήρι. Δεν έχει σημασία πού και πότε. 

Τη δεύτερη μέρα της παραμονής μου με πλησιάζει ένας βουδιστής καλόγερος κρατώντας μια μαγκούρα από μπαμπού. Και μου λέει: "Θα σε ρωτήσω τι είναι αυτό που κρατώ. Αν μου πεις πως είναι μαγκούρα θα σε χτυπήσω δυνατά. Αν μου πεις πως δεν είναι μαγκούρα θα σε ξαναχτυπήσω. Κι αν δεν πεις τίποτα, πάλι θα σε χτυπήσω".

Κάπου σάστισα. Μέχρι να το καλοσκεφτώ, χρααααπππ, τρώω μια δυνατή. Πόνεσε πολύ αλλά το μπαμπού δεν σου κάνει ζημιά.

"Σκέψου το απόψε", μου λέει, "κι αύριο θα έρθω να σε ξαναρωτήσω".

Η αλήθεια είναι πως η στάση του καλόγερου με προβλημάτισε πολύ. Σίγουρα κάτι ήθελε να με διδάξει, αλλά τι; Όλη τη νύχτα έμεινα άγρυπνος, προσπαθώντας να βρω τη λύση του μυστηρίου. Άλλωστε δεν είχα καμιά διάθεση να ξαναφάω πρωινιάτικα μια γερή μαγκουριά.

Μήπως έπρεπε να του πως πως δεν είναι σωστό να με βάζει σε μια κατάσταση που ό,τι και να κάνω χάνω; Μπα. Δεν θα του άρεσε η απάντηση και θα μου τη σβούριζε. Λίγο πριν τα ξημερώματα νόμισα πως βρήκα τη λύση.

Ήταν προφανές πως ο καλόγερος δεν περίμενε να του πω κάτι. Αλλά να κάνω κάτι. Να αφήσω τις θεωρητικούρες και την πολυλογία και να αναλάβω δράση. Χμμμμ. Άρχιζα να ετοιμάζω το σχέδιο.

Σε λίγη ώρα, να σου ο καλόγερος με τη μαγκούρα να μου κάνει την ίδια ερώτηση. Αλλά τώρα δεν με αιφνιδίασε. Ήμουν προετοιμασμένος. Με μια γρήγορη κίνηση του αρπάζω τη μαγκούρα και την πετάω μακριά. 

Δεν του είπα τίποτα, αλλά η κίνησή μου από μόνη της έλεγε πολλά. Π.χ. του έλεγε πως δεν του αναγνωρίζω το δικαίωμα να μου υποβάλει ερωτήματα-παγίδες, δεν του επιτρέπω να μου επιβάλλει μια σχέση που βασίζεται στη βία, πως δεν είμαι κανένα γαϊδούρι να με δέρνει και πως είμαι ενήλικος και δεν έχω καμία διάθεση να το παίξω μαθητής και υποτακτικός κανενός.

Ο καλόγερος έδειξε πολύ ικανοποιημένος. Με κοίταξε γεμάτος συμπάθεια και απλά μου είπε: "Τώρα είσαι έτοιμος να φύγεις απ' το μοναστήρι"!

Να γιατί δεν εισακούγονται οι προσευχές μας!

 

Κάποια καλοκαιρινή μέρα δυο φίλοι επισκέφτηκαν μια μονή που ήταν χωμένη βαθειά στο δάσος.

Εκεί, παρέα με έναν σεβάσμιο γέροντα, διάβαζαν μεταξύ άλλων και κάποιους βίους αγίων που είχαν το χάρισμα να μην τους ενοχλούν ούτε τα άγρια θηρία. Ξεχάστηκαν όμως κι άρχισε να βραδιάζει. Οπότε πήραν γρήγορα τον δρόμο της επιστροφής διασχίζοντας το πυκνό δάσος.

Κάποια στιγμή καθώς περπατούσαν ακούστηκε ένα βαρύ γαύγισμα από τη διπλανή πλαγιά. Λίγο-λίγο το γαύγισμα γινόταν πιο έντονο, που σήμαινε πως το αγριόσκυλο τους πλησίαζε. 

Ο ένας απ' τους φίλους, επηρεασμένος απ' το κλίμα του μοναστηριού, πρότεινε να αντιμετωπίσουν το άγριο ζώο με προσευχή. Συμφώνησαν να λένε σιωπηρά τη νοερά προσευχή καθώς επιτάχυναν το βάδισμα. Όμως σε λίγη ώρα ο σκύλος φάνηκε ακριβώς πίσω τους σε απόσταση μόνο 20 μέτρων και έδειχνε σαφή διάθεση να τους επιτεθεί. Ήταν όντως γιγαντόσωμος και φαινόταν αποφασιστικός.

Οι δυο φίλοι κοιτάχτηκαν, σταμάτησαν να λένε την προσευχή κι άρχισαν να μαζεύουν πέτρες και να τις πετάν προς τον σκύλο. Το ζώο πράγματι αιφνιδιάστηκε απ' την αντίδρασή τους και ματαίωσε την επίθεση.

Οι φίλοι ξέφυγαν μεν από τον κίνδυνο, αλλά άρχισαν να έχουν συνειδησιακό πρόβλημα. 

Είχαν φανεί ολιγόπιστοι, εγκατέλειψαν την προσευχή όταν τα πράγματα έγιναν πολύ ζόρικα και, επιπλέον, χρησιμοποίησαν βία ενάντια στο ζώο, κάτι που ποτέ δεν θα έκανε π.χ. ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ.

Βέβαια, οι δυο φίλοι δεν είχαν άδικα θητεύσει τόσα χρόνια στον εκκλησιαστικό χώρο. Όπως συνέβη σε μια προηγούμενη ιστορία μας, έτσι και τώρα βρήκαν τη "σωστή" απάντηση. Αυτή που τους έβγαζε από το πνευματικό αδιέξοδο. Κατέληξαν λοιπόν στα εξής συμπεράσματα:

- Ο Θεός έκανε πολύ καλά που δεν εισάκουσε την προσευχή τους γιατί ήταν αρκετά αμαρτωλοί και πνευματικά οκνηροί.

- Ευτυχώς που η προσευχή τους δεν έγινε δεκτή γιατί ποιος ξέρει σε τι πειρασμούς οίησης και υπερηφάνειας θα έπεφταν.

- Εν πάση περιπτώσει, όταν ο Θεός σου δίνει τον τρόπο να αντιμετωπίσεις έναν κίνδυνο με άλλον τρόπο (π.χ. πετώντας πέτρες), αν εσύ δεν χρησιμοποίησες το όπλο της προσευχής δεν είναι κάτι επιλήψιμο...

Η Αγία Γραφή έχει λύσεις για κάθε πρόβλημα!

 

Κάποτε, σε ένα απομακρυσμένο μοναστήρι είχε γίνει καλόγερος ένας πρώην φοβερός και τρομερός αρχιληστής. Ο άνθρωπος αυτός είχε δείξει ειλικρινή μεταμέλεια, αλλά ο ηγούμενος επειδή δεν μπορούσε να τον εμπιστευτεί πλήρως, του έβαλε κανόνα: Θα είχε πάντα δίπλα του έναν πιο έμπειρο μοναχό και δεν θα έκανε τίποτα αν προηγουμένως δεν έπαιρνε την ευλογία-άδειά του.

Λίγο πριν μπει ο βαρύς χειμώνας, ο ηγούμενος έστειλε τον πρώην αρχιληστή με τη συνοδεία ενός γεροντότερου να πάνε με το γαϊδουράκι στο βουνό και να μαζέψουν ξύλα. 

Όλη τη μέρα υλοτομούσαν οι δυο μοναχοί αλλά το βράδυ καθώς επέστρεφαν έπεσαν σε ενέδρα ληστών που ήθελαν να τους πάρουν το φορτίο. 

Ο πρώην αρχιληστής στρέφεται στον συνοδό του και του λέει:  "Βρες γρήγορα τι λένε οι Γραφές να κάνουμε". Ο συνοδός του όμως ήταν απόλυτος. "Ο νόμος του Χριστού λέει υπομονή και αγάπη στους εχθρούς μας. Αν κάποιος μας χαστουκίσει εμείς πρέπει να γυρίσουμε και το άλλο μάγουλο!".

Μ' αυτά και μ' αυτά, οι ληστές όχι μόνο τους πήραν το φορτίο και το ζωντανό αλλά έκαναν και τα καλογέρια τουλούμι στο ξύλο!

Όταν έφτασαν στο μοναστήρι ο ηγούμενος λυπήθηκε αλλά δεν μίλησε καθόλου. Απλά τους έδωσε ένα άλλο γαϊδαράκο και την άλλη μέρα τους έστειλε πάλι για ξύλα. Συνέβη όμως το ίδιο πράγμα. Οι δυο μοναχοί ξανάπεσαν θύματα των ίδιων ληστών και επέστρεψαν πάλι δαρμένοι και με άδεια χέρια.

Ο ηγούμενος την επόμενη μέρα τους έδωσε το τελευταίο γαϊδουράκι της μονής και τους ξανάστειλε στο βουνό. Το βράδυ οι δυο μοναχοί βρέθηκαν πάλι ενώπιον των ληστών. Ο πρώην αρχιληστής ξαναρωτάει τον συνοδό του: 

"Τι λένε οι Γραφές να κάνουμε;". 

"Απολύτως τίποτα, μόνο αγάπη και υπομονή". 

"Για θυμήσου καλύτερα. Δεν υπάρχουν άλλες Γραφές να λένε κάτι άλλο;".

"Υπάρχει και στην Παλαιά Διαθήκη ο νόμος του Μωυσή που λέει οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος".

"Και δεν το έλεγες τόσες μέρες άνθρωπέ μου; Αυτός μάλιστα, είναι καλός νόμος".

Οπότε ο πρώην αρχιληστής αρχίζει στις κλωτσιές και στις ουνιές του κλέφτες και τους έκανε αγνώριστους. Τους ανάγκασε μάλιστα να φέρουν και ό,τι τους είχαν κλέψει ως τότε και να μην τολμήσουν να ξαναπηράξουν μοναχό.

Όταν γύρισαν στη Μονή και εξιστόρησαν στον ηγούμενο τα καθέκαστα, εκείνος έκανε τον σταυρό του και δοξολόγησε τον Χριστό.

Οπότε ο πρώην αρχιληστής δεν άντεξε και το είπε:

"Μη δοξάζεις τον Χριστό άγιε ηγούμενε. Τον Μωυσή δόξαζε. Με το Νόμο του Μωυσή τα φέραμε πίσω όλα τα κλεμμένα. Αν συνεχίζαμε να πηγαίνουμε με τον Νόμο του Χριστού θα γυρνάγαμε πάλι δαρμένοι  κι αδειανοί!"

Πώς να βαφτίζεις το άσπρο μάυρο!

 

Θα σας μεταφέρω την ιστορία όπως ακριβώς μου την διηγήθηκε ένας Ρώσος ιερομόναχος. Συνέβη λίγο πριν το 1980, δεν θυμόταν ακριβώς τη χρονολογία.

Ένας φίλος του, ας τον πούμε Ιβάν, μόλις πρόσφατα είχε χειροτονηθεί ιερέας, και ξημερώματα Κυριακής μπήκε με πολύ ενθουσιασμό σε κάποια απ' τα μετόχια της Μονής προκειμένου να τελέσει τη Θεία Λειτουργία.

Ξαφνικά βλέπει μέσα στην εκκλησία τρεις μεθυσμένους αλήτες. Ο ένας μάλιστα είχε το θράσος ν' ανάψει τσιγάρο απ' το καντηλάκι του ιερού. Θόλωσε το μάτι του Ιβάν, είχε και μια μοναδική σωματική διάπλαση, οπότε αρπάζει τον βέβηλο, τον μεταφέρει σηκωτό έξω απ' τον ναό και τον πετάει στον αέρα κάμποσα μέτρα μακριά.

Το σώμα του αλήτη διέγραψε μια εντυπωσιακή εναέρια τροχιά μέχρι να σκάσει στο έδαφος σαν σακί. Ακούστηκε ένας ανατριχιαστικός γδούπος και ο καημένος έμεινε κάτω ακίνητος.

Ακριβώς εκείνη τη στιγμή ο Ιβάν ήρθε στα συγκαλά του, συνειδητοποίησε τι έκανε και τον έπιασε απελπισία. Σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες όποιος χειροδικούσε σε άνθρωπο έχανε το δικαίωμα να τελεί Θείες Λειτουργίες.

Ο Ιβάν σαν τρελός έτρεξε στο κελί του ηγούμενου, έβαλε μετάνοια και γεμάτος δάκρυα του εξομολογήθηκε όσα είχαν συμβεί.

Ο έμπειρος και κωλοπετσωμένος ηγούμενος δεν ταράχτηκε καθόλου.

"Γιατί αγχώνεσαι τέκνο μου; Εσύ δεν έχεις καμία ευθύνη. Το χτύπημα δεν ήταν δικό σου αλλά του Αγγέλου!".

Οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά...

Περί εξορκισμών....

  

Αυτό που οι Έλληνες ονομάζουμε "εξορκισμό", οι Ρώσοι το λένε "καθαρμό". Είναι μια τελετή με την οποία απομακρύνονται οι δαίμονες που υποτίθεται πως έχουν εισχωρήσει στην ψυχή του ανθρώπου. 

Έχω παρευρεθεί πολλές φορές σε τέτοιες τελετές. Ακούς απελπισμένες και απόκοσμες κραυγές. Βλέπεις ανθρώπους να κακαρίζουν, να τσιρίζουν, να βελάζουν, να μουγκρίζουν. Και να βλασφημούν σαν λιμενεργάτες.

Κατά τη γνώμη μου οι περισσότερες περιπτώσεις είναι απάτη. Συχνά αφορούν υστερικές γυναίκες ή ψυχικά ασθενείς. Αλλά όχι σπάνια κάποιοι "χαρισματικοί γέροντες" στήνουν επίτηδες ένα τέτοιο σκηνικό για να υποβάλλουν τους πιστούς και να τους πείσουν για την "πνευματικότητά τους"!

Δηλαδή παίζουν κανονικό θέατρο. Βάζουν κάποιο έμπιστο άτομο να παριστάνει το δαιμονισμένο, με όλα τα σχετικά... κραυγές, ουρλιαχτά, χτυπήματα στο έδαφος. Αλλά κατόπιν της παρέμβασης του "θεόπνευστου γέροντα" ο δαιμονισμένος γίνεται αρνάκι και κάθεται ήσυχα κάτω από το πετραχήλι του...

Γνώρισα έναν τέτοιον Ρώσο εξορκιστή. Με φιλοξένησε για ένα βράδυ στο κελί του. Μου έκανε εντύπωση πως κοιμόταν με το εξώρασο. Βρήκα το θάρρος και τον ρώτησα. Και η απάντησή του ήταν αφοπλιστική. "Μπορεί να γίνει απόψε η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Είναι πρέπον ο Κύριος να συναντήσει έναν ιερέα του με τα εσώρουχα;".

Ο συγκεκριμένος ιερέας με πληροφόρησε πως πριν τη σοβιετική εποχή όταν οι γιατροί ήθελαν να διακρίνουν αν μια ασθένεια ήταν ψυχοπάθεια ή δαιμονισμός, έδιναν στον ασθενή να πιει ένα ποτήρι με αγιασμό της εκκλησίας. Αν δεν το έπινε ήταν δαιμονισμένος!

Μου έδειξε και τα αποκόμματα κάποιων εφημερίδων της δεκαετίας του '90 που έδειχναν ένα δεκάχρονο παιδί που όπου βρισκόταν τα πάντα γύρω του έπιαναν φωτιά χωρίς φυσικό αίτιο. Ψυγεία, καρέκλες, κρεβάτια, ντουλάπες, τα πάντα! Είχαν ασχοληθεί με την περίπτωσή του ακόμα και οι κρατικές μυστικές υπηρεσίες. 

Κατά τη γνώμη του ιερέα το φαινόμενο οφειλόταν στο γεγονός πως το παιδί δεν είχε βαπτιστεί με τον τυπικά άρτιο της εκκλησίας...

Πόσο ανάγκη έχουμε τον Σατανά;

 

Οι παλιότερες γενιές είχαν πραγματικό πρόβλημα με τον Διάβολο. Από μικρά παιδιά η Εκκλησία και η Κοινωνία έστηνε μπροστά στα μάτια των παιδιών την τρομερή και απειλητική μορφή και δύναμη του Δαίμονα. Ο Σατανάς δεν ήταν φάντασμα. 'Ήταν υπαρκτή και συγκεκριμένη οντότητα, με υπερεξουσίες που του παραχώρησε ο ίδιος ο Θεός. Ήταν ο εχθρός του ανθρώπου. Αυτός που προσπαθούσε να τον αποσπάσει απ' τον θεό, ο συκοφάντης, ο αντίπαλος, ο απατεώνας, ο κατήγορος κι ο πειραστής.

Ο Διάβολος προορίζεται για τον ρόλο του εισαγγελέα στο Θείο Δικαστήριο. Αυτός καταγράφει και υπενθυμίζει στον Θεό-Δικαστή κάθε ανθρώπινο παράπτωμα και αμαρτία. Και φυσικά είναι ο ίδιος που στήνει αμέτρητες παγίδες προκειμένου ο άνθρωπος να πέσει στην αμαρτία. Φαύλος κύκλος...

Η προσωποποίηση του Κακού στο πρόσωπο του Διαβόλου κάπου είναι βολική. Ο άνθρωπος αποενοχοποιείται. Το Κακό δεν πηγάζει από μέσα του αλλά από κάποιον εξωτερικό παράγοντα.  Έπαιρνε τη θέση του θύματος. Πώς να τα βάλει με μια τόσο υπέρτερη δύναμη; 

Αλλά έχει και τα κακά της. Γεμίζει τρόμο και απελπισία τους ανθρώπους. Απόλυτη ανασφάλεια και αγωνία. Είναι σχεδόν αδύνατο να μην πέσουμε στα δίχτυα του Σατανά. 

Το έχουμε ξαναπεί. Η Εκκλησία δεν μπορούσε να διαχειριστεί την έντονη παρουσία του Κακού στον κόσμο. Η διδασκαλία της για έναν Καλό Θεό που έφτιαξε τα πάντα τέλεια δεν μπορούσε εύκολα να σταθεί. Στην προσπάθειά της να έχει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο έπεσε, όπως ήταν φυσικό, σε αντιφάσεις. 

Κατασκεύασε την εικόνα του Διαβόλου, βάζοντας έτσι απ' την πίσω πόρτα τον διθεϊσμό: την ύπαρξη του Καλού και Κακού Θεού. Ο Καλός Θεός έπλασε τον κόσμο για να τον παραχωρήσει στον Εωσφόρο; Και άφησε το τελειότερο δημιούργημά του έρμαιο στα νύχια και στις παγίδες του Διαβόλου; 

Όμως στο Ευαγγέλιο διαβάζουμε πως οι κακές σκέψεις και πράξεις μας προέρχονται από μέσα μας. Άρα δεν είναι αποτέλεσμα εξωτερικών και πειρασμικών επιδράσεων. 

Σε αυτό το σημείο πρέπει να εστιάσει μια σύγχρονη χριστιανική Εκκλησία. Να σταματήσει να δημιουργεί αφελή και τρομαγμένα ανθρωπάκια. Να υποδείξει έναν εσωτερικό κόσμο ευγενέστερο. Να αναλάβει πρωτοβουλίες εξυψωτικές κι όχι οπισθοδρομικές...

Βρε μπας κι ο ίδιος ο Θεός έφτιαξε το Κακό;

 

Συνεχίζοντας την προηγούμενη ανάρτηση, ας αναφερθούμε και λίγο στον έτερο "ένοχο" του Κακού, δηλαδή τον Εωσφόρο (ο άλλος "ένοχος" είναι ο άνθρωπος, αυτό ποτέ δεν μας αφήνει να το ξεχάσουμε η θρησκεία μας!).

Σύμφωνα με τη βιβλική περιγραφή ο Εωσφόρος θέλησε να ανέβει στο επίπεδο του Θεού. Κι αυτό, εντελώς αυθαίρετα κατά τη γνώμη μου, χαρακτηρίστηκε "Κακό"! Για μια στιγμή, δεν κατάλαβα; Ο γέροντας Παΐσιος δεν μας δίδασκε να κάνουμε "δεξιούς λογισμούς"; Δηλαδή να σκεφτόμαστε πάντοτε καλοπροαίρετα και να υιοθετούμε την καλή εκδοχή των πραγμάτων;

Γιατί ο Θεός δεν έκανε "δεξιό λογισμό" στην περίπτωση του Εωσφόρου; Θα μπορούσε, π.χ., να θεωρήσει την πράξη του "Αγαθή"! Ως ένδειξη της υπερβολικής του αγάπης προς τον Πλάστη, εξ ου και η επιθυμία του να "θεωθεί". Να μεταλάβει έστω και δοκιμαστικά τη θεότητα. Να την κρίνει ως μια απλή περιέργεια με γνωστικά κίνητρα, βρε αδελφέ. 

Ο Θεός όμως τη χαρακτήρισε Κακή Πράξη! Πώς γίνεται αυτό αφού ως τότε ο Θεός δεν είχε καμία θεωρητική και πρακτική εμπειρία του Κακού; Μήπως, λοιπόν, ο Θεός έθεσε την απαρχή της ιδέας του Κακού;

Μια ανάλογη απορία αφορά και την Κόλαση; Με βάση ποιο πρότυπο ο Θεός τη δημιούργησε για να κλείσει εκεί μέσα τον Αρχιδιάβολο; Οι διάφορες φρικιαστικές περιγραφές αποδεικνύουν μια τέλεια εμπειρία του πράγματος. 

Αλήθεια, είχε μέσα του ο Θεός τόσο σαδισμό και τον έκρυβε. Και ήρθε η πτώση του Εωσφόρου και τον έβγαλε όλον στην επιφάνεια;