Οι "Δέκα Εντολές"! (Ε’ - Δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι θεομπαίχτες απ' τους Χριστιανούς!)

Μάλλον καταντάει κουραστικό ν' ασχολούμαστε με κάθε "Θεία Εντολή" χωριστά, οπότε θα "τσουβαλιάσω τις υπόλοιπες σε μια ανάρτηση.

Όλοι έχουμε ακούσει την εντολή πως δεν πρέπει να πιάνουμε στο στόμα μας το όνομα του Θεού επί ματαίω.

Φυσικά οι Χριστιανοί της έδωσαν και κατάλαβε κι αυτής της εντολής.

Στις ΗΠΑ, π.χ., τόλμησαν να γράψουν οι αθεόφοβοι πάνω στο δολάριο τη φράση "έχουμε εμπιστοσύνη στο Θεό"!

Η ρώσικη Εκκλησία ευλογεί τα πυρηνικά όπλα της χώρας ενώ η ελληνική δίνει μάχη να μην καταργηθεί ο θρησκευτικός όρκος ούτε στα δικαστήρια που είναι ο ναός της ψευδομαρτυρίας!

Η επόμενη Εντολή επιβάλει την αυστηρή τήρηση της αργίας του Σαββάτου. 

Αλλά η χριστιανική Εκκλησία εντελώς αυθαίρετα και ετσιθελικά παραβίασε τη θεία εντολή και καθιέρωσε την αργία της Κυριακής! Μιλάμε για τη μεγαλύτερη ίσως θεομπαιξία όλων των εποχών!

Άλλη μια Εντολή απαγορεύει το φόνο.

Εδώ υπάρχει κατ' αρχήν μια μεγάλη εσωτερική αντίφαση της εβραϊκής Βίβλου. Δεν μπορεί απ' τη μια μεριά να θεωρείς τη ζωή ύψιστο αγαθό κι απ' την άλλη να επιβάλλεις τη θανατική ποινή για εκατοντάδες παραβάσεις του Νόμου, οι περισσότερες των οποίων μπορούν να θεωρηθούν ασήμαντες.

Δεν μπορεί ο Θεός απ' τη μια να ζητά να σεβόμαστε τη ζωή των άλλων κι απ' την άλλη να δίνει εντολή στον εκλεκτό του λαό να κατασφάξει όλους τους Χαναναίους...

Την εβραϊκή υποκρισία κληρονόμησαν κι οι Χριστιανοί. Θεωρούν επιτρεπτή τη χρήση στρατιωτικής βίας, ευλογούν τα όπλα των στρατών τους, κηρύσσουν θρησκευτικούς πολέμους και σταυροφορίες. Κι ενώ δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να αιματοκυλίσουν ολόκληρη την ανθρωπότητα, δεν θέλουν ν' ακούν για ευθανασία ή για άμβλωση...

Κάτι ανάλογο ισχύει και με το "ου κλέψεις". Οι Εβραίοι λαφυραγωγούσαν αδιάντροπα τους ηττημένους λαούς. 

Το ίδιο έκαναν κι οι Χριστιανοί κονκισταδόρες στην Αμερική και οι ομόλογοί τους αποικιοκράτες σε Αφρική και Ασία. Πάντα, εννοείται, με την ευλογία παπών και πατριαρχών...

Η Βίβλος μας υποχρεώνει να μην επιθυμούμε όχι μόνο τη γυναίκα και το σπίτι του πλησίον μας αλλά ούτε και τον δούλο του. Με άλλα λόγια νομιμοποιεί τη δουλεία. 

Και μη μου πείτε πως ο Χριστιανισμός το άλλαξε αυτό. 

Γιατί θα σας θυμίσω πως μέχρι τον 19ο αιώνα η δουλεία ήταν νόμιμη σε μεγάλο μέρος του χριστιανικού κόσμου. Και η Εκκλησία, κυρίως η δυτική, ανακάλυπτε χίλιους δυο θεολογικούς λόγους για να εμφανίσει τη δουλεία σύμφωνη με το φυσικό και θείο νόμο.

Οι "Δέκα Εντολές"! (Δ’ - Μην πιάσεις το όνομα του Θεού για μάταιες υποθέσεις / Τήρησε την αργία του Σαββάτου)

Άλλες δυο εντολές που οι Χριστιανοί κι η Εκκλησία τους καταπατούν ασύστολα και ξετσίπωτα!

Και δεν αναφερόμαστε μόνο στους Αμερικάνους που έχουν το θράσος να αναγράφουν στο δολάριό τους την περίφημη φράση πως εμπιστεύονται μόνο το Θεό.

Δεν χρειάζεται να περάσουμε τον Ατλαντικό (ούτε καν τα σύνορά μας) για να διαπιστώσουμε τις καταχρήσεις του θεϊκού ονόματος. 

Η Εκκλησία δίνει αγώνα ζωής και θανάτου μην τυχόν και καταργηθεί ο θρησκευτικός όρκος, ακόμα και στα Δικαστήρια, τον "παράδεισο της ψευδομαρτυρίας".

Και τι δεν έχουμε δει... Από ποδοσφαιριστές να σταυροκοπιούνται πριν εκτελέσουν πέναλτι, μέχρι παπάδες να ραντίζουν με αγιάσματα ρόδες αυτοκινήτων ή να ευλογούν τα όπλα του στρατού...

Όσο για την αργία του Σαββάτου, μια απ’ τις πλέον αυστηρές και απόλυτες εντολές του Θεού, η Χριστιανική Εκκλησία με το "έτσι θέλω" την κατάργησε και την αντικατέστησε με την Κυριακή. Μιλάμε για αυθαιρεσία και θεομπαιξία τεραστίων διαστάσεων.

Εδώ την πάτησε και το Ισλάμ. Θέλοντας να διαφοροποιηθεί απ’ τα "ξαδελφάκια" του, όρισε ως αργία την προηγούμενη ημέρα του Σαββάτου, δηλαδή την Παρασκευή!

Έλεος πια μ’ αυτές τις μονοθεϊστικές θρησκείες που υποτίθεται πως λατρεύουν τον ίδιο θεό, τον Γιαχβέ.

Προσωπικά ονειρεύομαι να ζήσω σε μια χώρα με τρεις επίσημες θρησκείες: Ιουδαϊσμό-Χριστιανισμό-Μωαμεθανισμό. Θα έχουμε τρεις αργίες εβδομαδιαίως...

Οι "Δέκα Εντολές"! (Γ’ - Να μην κατασκευάζεις είδωλα ούτε να εικονίζεις τίποτα απολύτως)

Η εντολή είναι απόλυτα σαφής: επιβάλλει μια πλήρως ανεικονική θρησκεία. Προφανώς για να αποφευχθεί η ειδωλολατρία και η δεισιδαιμονία. 

Ο ιουδαϊσμός και το Ισλάμ σεβάστηκαν τη συγκεκριμένη εντολή. Αντίθετα, οι Χριστιανοί δεν ξεπάστρεψαν. Της έδωσαν και κατάλαβε. 

Δεν άφησαν ούτε σπιθαμή των ναών τους που να μην το σκεπάσουν με κάθε κακόγουστη φυσιογνωμία ή σχέδιο. Μετέτρεψαν τους χώρους λατρείας τους σε ... Αφιόν Καρακιτσάρ!

Οι λεγόμενοι "Γνωστικοί" ήταν οι πρώτοι χριστιανοί που χρησιμοποίησαν εικόνες. Συχνά τοποθετούσαν την εικόνα του Ιησού δίπλα σ’ εκείνες του Πυθαγόρα, του Πλάτωνα ή του Αριστοτέλη και τις τιμούσαν με ποικίλους τρόπους.

Στους πρώτους αιώνες ο Ιησούς απεικονίζεται με απολλώνια ή ορφική μορφή: νέος, ωραίος, με κοντά μαλλιά, χωρίς γένια, ίσως και λίγο κουνιστός. 

Από τον 4ο αιώνα μεταμορφώνεται ριζικά. Γίνεται πιο αρρενωπός, παίρνει τη γενειοφόρο και αυστηρή μορφή του Δία ή του Ποσειδώνα...

Ο Χριστιανισμός μετατρέπεται σταδιακά σε θρησκεία σκοταδιστική και ειδωλολατρική. Αλλά τον 8ο αιώνα ξεσπά μια τιτανομαχία που έμεινε γνωστή ως "Εικονομαχία". 

Οι Ανατολίτες αυτοκράτορες, Ίσαυροι, Αρμένιοι, Καππαδόκες, κάνουν στροφή στην ανεικονικότητα. Ταυτόχρονα προσπαθούν να περιορίσουν τα στίφη των καλογέρων που μετατράπηκαν σε κράτος εν κράτη. 

Η Δύση θα υποστηρίξει με πάθος τις Εικόνες. Ο διχασμός της αυτοκρατορίας είναι γεγονός. Τελικά επικρατεί ο σκοταδισμός, αλλά η αυτοκρατορία έχασε την ψυχή και την ενότητά της. 

Τους επόμενους αιώνες η εσωτερική σύγκρουση Ανατολής-Δύσης θα πάρει διάφορες μορφές: Ησυχαστές-Βαρλαμήτες, Ενωτικοί-Ανθενωτικοί, Κολλυβάδες-Διαφωτιστές, Νεοημερολογίτες-παλαιοημερολογήτες, Ευρωπαίοι-αντιευρωπαίοι...

Οι Εικονομάχοι του 8ου αιώνα χρησιμοποιούσαν μόνο ένα σύμβολο: το γυμνό σταυρό. Όμως οι πρώτοι χριστιανοί ούτε αυτό χρησιμοποιούσαν.

Προτιμούσαν το ψάρι (ΙΧΘΥΣ). Κι όχι μόνο για τα αρχικά Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ. 

Την εποχή εκείνη ο ιχθύς ήταν ένα ειδωλολατρικό σύμβολο με τεράστια απήχηση. Συνδεόταν στενά με τη λατρεία του Απόλλωνα και της Αφροδίτης, αλλά γινόταν ευρεία χρήση του κι απ’ τους Πυθαγόρειους.

Ίσως οι πρώτοι Χριστιανοί επέλεξαν να συμβολίσουν τον Ιησού με τον Ιχθύ γιατί η γέννησή του συμπίπτει αστρολογικά με την εποχή των Ιχθύων, δηλαδή την δισχιλιετή περίοδο που ο Ήλιος ανατέλλει στον αστερισμό των Ιχθύων κατά τη διάρκεια της χειμερινής ισημερίας.

Σήμερα έχει παρέλθει αυτή η εποχή κι έχουμε εισέλθει στην Εποχή του Υδροχόου...

Οι "Δέκα Εντολές"! (Α’ - Ο Μωυσής αντέγραφε από "σκονάκι")

Μπορεί στη συνέχεια ν’ ασχοληθούμε ειδικά με τις δέκα εντολές, αλλά πρέπει, εισαγωγικά, να τονίσουμε πως η Εβραϊκή Βίβλος ("Παλαιά Διαθήκη") είναι ένας ιδιαίτερα πολύπλοκος και εξειδικευμένος ηθικός κώδικας.

Οι επαναλήψεις κι οι αντιφάσεις "βγάζουν μάτι", καθώς κι ο πρωτόγονος χαρακτήρας των περισσότερων επιταγών της.

Απορώ πώς είναι δυνατόν να συμβιβαστεί η αγάπη στον πλησίον με την τόσο συχνή πρόβλεψη της θανατικής καταδίκης. 

Επίσης, δεν μπορώ να μην γελάσω όταν διαβάζω πως ο Θεός υποτίθεται δίνει την εντολή, σε περίπτωση κτηνοβασίας, να μην θανατώνεται μόνο ο δράστης αλλά και το άμοιρο ζώο. Αμ βιασμένο αμ πεθαμένο...

Οι ηθικές επιταγές και απαγορεύσεις της Βίβλου υπολογίζονται στις 613. Αριθμός υπεραρκετός να σε στείλει στο τρελάδικο. 

Οι περισσότερες είναι ανόητες, πληκτικές και αντιεπιστημονικές. Π.χ. απαγορεύει να τρώγονται μηρυκαστικά όπως ο λαγός. Μόνο που το συμπαθές ζωάκι δεν είναι μηρυκαστικό! Επίσης αποκαλεί τη νυχτερίδα "πτηνό" κι όχι θηλαστικό...

Ένας απ’ τους βασικότερους κανόνες της Βίβλου είναι το γνωστό "οφθαλμός αντί οφθαλμού". Δηλαδή ο νόμος της ανταπόδοσης ή του αντιποίνου. 

Ο κανόνας αυτός δεν είναι εβραϊκή εφεύρεση. Περιλαμβάνεται στον Κώδικα του Χαμουραμπί του 1800 π.Χ. 

Μοιάζει μ’ αυτό που σήμερα η νομική επιστήμη ονομάζει "αρχή της αναλογικότητας". Δηλαδή, η ποινή πρέπει να είναι ανάλογη με το έγκλημα. Συνεπώς δεν επιτρέπεται να σκοτώσεις έναν κλέφτη ούτε να κάνεις προληπτικό πόλεμο.

Βέβαια, ο Μαχάτμα Γκάντι σχολιάζοντας τη βιβλική αυτή εντολή σωστά επεσήμανε πως αν εφαρμοστεί πιστά θα δημιουργήσουμε έναν κόσμο γεμάτο τυφλούς και ξεδοντιάρηδες!

Όσο για τις λεγόμενες "δέκα εντολές", σήμερα γνωρίζουμε πως δεν αποτελούν ούτε εβραϊκή ανακάλυψη ούτε θεϊκή αποκάλυψη στο Μωυσή. Απλά, ο τελευταίος αντέγραψε απ’ το γνωστό σ’ αυτόν αιγυπτιακό "Βιβλίο των Νεκρών".

Το βιβλίο αυτό θάβονταν μαζί με τον πεθαμένο. Τον συνοδεύει ενώπιον του κριτή θεού Όσιρη. 

Εκεί ο νεκρός αρνείται κάθε ενοχή και αμάρτημά του λέγοντας πως "δεν φόνευσα, δεν έκλεψα, δεν ψευδομαρτύρησα, δεν βλαστήμησα, δεν μοίχευσα, έδωσα ψωμί στους πεινασμένους" κ.λπ.

Με άλλα λόγια... κι εδώ πιάνονται να αντιγράφουν οι ιουδαιο-χριστιανοί!

Οι "Δέκα Εντολές"! (Β’ - Μην έχεις άλλους Θεούς πλην εμού)

Εκ πρώτης, ακούγεται σαν μια ομολογία πίστεως στο μονοθεϊσμό. Σαν απαγόρευση της πολυθεΐας, ειδωλολατρίας, αθεΐας και του αγνωστικισμού.

Εμβαθύνοντας όμως στη μελέτη της Βίβλου διαπιστώνω πως πρόκειται περισσότερο για εντολή "μονολατρίας" παρά "μονοθεΐας". 

Είναι εμφανής στη Βίβλο η ύπαρξη και άλλων Θεών. Που απλώς είναι πιο ανίσχυροι του Γιαχβέ.

Π.χ. στο βιβλίο της Εξόδου, λίγο πριν τη δέκατη πληγή του Φαραώ, ο Γιαχβέ υπόσχεται πως θα "ταπεινώσει και θα εκδικηθεί όλους τους Θεούς της Αιγύπτου". 

Κι οι Εβραίοι, μετά το πέρασμα της Ερυθράς, ψάλλουν το "Κανείς μεταξύ των Θεών δεν είναι σαν κι εσέ Κύριε". 

Άρα, υπάρχουν και παραϋπάρχουν πολλοί Θεοί!

Άλλωστε, ο Θεός των Εβραίων μπορεί να είναι ζηλότυπος και να μην ανέχεται τη λατρεία άλλων θεών, αλλά "μοναδικός" δεν είναι! Άσε που το όνομα του Γιαχβέ, όπως λέγαμε τις προάλλες, είναι σε πληθυντικό αριθμό και, κατά κυριολεξία, ερμηνεύεται ως "Θεοί"...

Οι Χριστιανοί ακολούθησαν το παράδειγμα των Εβραίων και ο δικός τους Θεός είναι κι αυτός πολλαπλός! Τριαδικός. 

Εδώ βέβαια μπαίνουν στο παιχνίδι και πολλές επιδράσεις του ελληνορωμαϊκού κόσμου (π.χ. η "ιερή τριάς") αλλά και του Ινδουισμού. 

Με τη χριστιανική λογική κι ο θεός των ινδουιστών είναι ένας και τριαδικός. Που εμφανίζεται με τα τρία πρόσωπα του Μπράχμαν-Βισνού-Σίλβα που αντιστοιχούν στις τρεις θείες ιδιότητες του Δημιουργού-Προστάτη-Τιμωρού...

Με την ίδια λογική, "μονοθεϊστική" θρησκεία θα μπορούσε να θεωρηθεί και η ελληνική. Όπου ο υπερ-Θεός Απόλλων, με τα αναρίθμητα επίθετα, είναι η σύνοψις του δωδεκάθεου.

Άλλωστε, ο ίδιος ο Πλούταρχος (ιερέας του Απόλλωνα) γράφει στα Ηθικά του πως "Απόλλων" σημαίνει "όχι πολλοί", δηλαδή "ένας"...

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης απομυθοποιεί τη Χριστιανική «αγάπη»... (απ’ το ιστολόγιο Ο ΥΠΝΟΒΑΤΗΣ - http://hypnovatis.blogspot.de/)

Στην ελληνική αντίληψη φιλία μόνο μεταξύ ίσων μπορεί να υπάρχει.

Υποθέστε τώρα, ότι η θεμελιώδης ηθική προτροπή σε μια κοινότητα είναι η αγάπη, όχι η ανοχή ή η λύπηση, αλλά η αγάπη των πάντων ανεξάρτητα από το τι είναι ο καθένας, επιπλέον δε, ότι πρέπει η αγάπη αυτή να επιδεικνύεται ακόμη περισσότερο, όταν το άτομο δεν αξίζει ηθικά. Σε αυτό ακριβώς έγκειται, όπως ξέρουμε, το περιεχόμενο της χριστιανικής προτροπής σε ό,τι αφορά τις ατομικές σχέσεις. 

Ο πραγματικός χριστιανικός ήρωας είναι αυτός, που μπορεί να φιλήσει τις πληγές των λεπρών ή ο Χριστός της παραβολής του Dostoevsky, ο οποίος φιλά στο στόμα τον Μέγα Ιεροεξεταστή, που μόλις του εξήγησε τις ορθολογικές φρικαλεότητες, που γνωρίζετε.

Φυσικά, δεν υπάρχει τίποτα παρόμοιο στον ελληνικό κόσμο. Η φιλία απευθύνεται στον άλλο στο βαθμό που ενσαρκώνει μια αξία, στο μέτρο που είναι καλός καγαθός, δηλαδή ένα ον «καλό και ωραίο». Όσο για τον έλεον, απευθύνεται σε όλο τον κόσμο, αλλά δεν πρόκειται για αγάπη. Είναι το γεγονός, ότι ο άλλος λαμβάνεται υπ’ όψη, η δυστυχία του μετρά και υπαγορεύει την ανάλογη δράση. Μπορεί να δείξει κανείς έλεον σε ένα λεπρό και να τον βοηθήσει χωρίς να τον αγαπά ούτε να αισθάνεται υποχρεωμένος να φιλήσει τις πληγές του.

Είναι αλήθεια, ότι βρίσκουμε στον ελληνικό πνευματικό κόσμο κάτι που σηματοδοτεί ταυτόχρονα ένα όριο και μια αλλαγή, και για το οποίο ελέχθη -κακώς- ότι προανήγγειλε το χριστιανισμό. Πρόκειται βεβαίως για τη θέση, που αποδίδει ο Πλάτων στον Σωκράτη, που προέρχεται πιθανότατα από τον Σωκράτη ως ιστορικό πρόσωπο και συνίσταται στην προτροπή του να μην απαντάς στο κακό με το κακό. Είναι προτιμότερο να υφίστασαι την αδικία παρά να τη διαπράττεις. 

Είναι όμως διαφορετικό να πεις: μην απαντάς στο κακό με το κακό, πράγμα που αφορά στη συμπεριφορά μας και εξαρτάται από εμάς, είναι, όπως λέει ο Αριστοτέλης, «εφ’ ημίν». Και είναι άλλο να λες: να αγαπάς αυτόν που σου κάνει κακό. 

Αυτή η προτροπή δεν αφορά στη συμπεριφορά, αλλά στο συναίσθημα και είναι καθ’ αυτή παράλογη, διότι κανείς δεν μπορεί να κυριαρχήσει στα συναισθήματά του. Δεν συζητώ καν για το αν πρέπει ή όχι να αγαπάμε αυτούς που κάνουν κακό. Αν θεωρήσουμε όμως τι συνεπάγεται αυτό, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα, ότι όσο περισσότερο ο τάδε έχει βασανίσει στο Άουσβιτς, τόσο περισσότερο θα πρέπει να αγαπηθεί! Πρόταση απολύτως απορριπτέα.

Εδώ έγκειται η διπλοπροσωπία ή η θεμελιώδης υποκρισία του χριστιανισμού. Υποκρισία όχι με την τρέχουσα, αλλά με την οντολογική έννοια. Αυτό που προτείνεται εδώ είναι ένα είδος ψευδούς απολύτου, δεδομένου ότι πρόκειται για κάτι απολύτως μη πραγματοποιήσιμο και επομένως ανύπαρκτο. 

Και ζούμε κάτω ακριβώς από την τερατώδη κυριαρχία αυτής της αδύνατης ηθικής εδώ και σχεδόν δεκαεπτά αιώνες, πράγμα που φέρνει, φυσικά, καταστροφικά αποτελέσματα, όπως ο ουσιώδης διχασμός στον εσωτερικό κόσμο των ατόμων, που ο Ηegel είχε πολύ καθαρά δει. Όταν μιλά για τη δυστυχή συνείδηση, αναφέρεται κατά μία έννοια στο χριστιανισμό, που επιβάλλει στο άτομο έναν κανόνα, στον οποίο δεν μπορεί ποτέ να υπακούσει.

Η χριστιανική ηθική καταλήγει να μεταμορφώσει το άτομο σε αιώνιο ένοχο, που παραμένει πάντοτε ανεπαρκές απέναντι στον κανόνα. Είναι ως εκ τούτου καταδικασμένο να συμβιβάζεται διαρκώς με αυτό τον κανόνα, να ζει μέσα στον κομφορμισμό και στη διπλοπροσωπία.

Όσο για το κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, ο χριστιανισμός ξεκινά αγνοώντας το αναφανδόν: δεν μας αφορά, λένε τα ευαγγέλια, πάσα εξουσία εκ θεού, τα του Καίσαρος τω Καίσαρι (είναι η Προς Ρωμαίους Επιστολή) κ.λπ.. Έτσι καταλήγουμε αναγκαστικά σε μια σχάση, σε μια διάσπαση. Από τη μια ένας δημόσιος χώρος, θεσμισμένος, όπου ο Καίσαρ κάνει ό,τι έχει να κάνει και όπου, παρ’ όλες τις συζητήσεις περί αυτού, δεν βλέπουμε με ποιο τρόπο θα μπορούσαν να εφαρμοστούν οι κανόνες της ηθικής: ο εξομολογητής του βασιλιά μπορεί βεβαίως να του επιβάλλει μια μετάνοια επειδή διέταξε τη σφαγή μερικών χιλιάδων υπηκόων του, όμως αυτό δεν αλλάζει σε τίποτα τη νομιμότητα του βασιλιά. 

Από την άλλη, ένας ιδιωτικός χώρος, όπου ισχύει αυτή η μη πραγματοποιήσιμη προτροπή του να αγαπάς τον πλησίον σου, όποιος κι αν είναι αυτός, περισσότερο από τον εαυτό σου. Ασφαλώς, μετά τη θέσμισή του, ο χριστιανισμός απέκτησε εξαιρετική πνευματική ευρύτητα, οικειοποιούμενος μεγάλο τμήμα της αρχαίας φιλοσοφίας και των μεθόδων της, οπότε τα προβλήματα εμφανίζονται πιο επεξεργασμένα, συμπεριλαμβανομένων και των πολιτικών και ενεργοποιείται μια ολόκληρη σοφιστεία.

Όποιος αγαπά όλο τον κόσμο φυσικά δεν αγαπά κανένα. Και όποιος αγαπά αυτό που μισεί δεν μισεί τίποτα – αλλά όποιος δεν μισεί τίποτα δεν επενδύει τίποτα συναισθηματικά. Πράγμα, που οριακά είναι δυνατό, αλλά αποτελεί εξ ορισμού αποκλειστικότητα ορισμένων ατόμων, χριστιανών αναχωρητών στην έρημο ή οπαδών του βουδισμού. 

Και η ύπαρξη αυτών των περιθωριακών ατόμων, ερημιτών ή αγίων επιτρέπει ταυτόχρονα στην κοινωνία να δικαιολογείται και να ενοχοποιείται δίνοντας στον εαυτό της την απατηλή απόδειξη της δυνατότητας να πραγματωθεί το διακηρυσσόμενο ιδεώδες. Ο άγιος τάδε το καταφέρνει, άρα η ηθική μας δεν είναι παράλογη· εμείς όμως δεν έχουμε το απαιτούμενο ανάστημα, πρέπει επομένως να εξιλασθούμε, να γονυπετήσουμε, να συνεισφέρουμε στους εράνους για την ανοικοδόμηση του ιερού ναού κ.λπ. – και ταυτόχρονα, αναμφίβολα, να μάθουμε να εξαπατάμε.

Ίσως υπήρξε κάποια στιγμή στην ιστορία του χριστιανισμού, που αυτή η διπλοπροσωπία δεν είχε ακόμη εμφανιστεί: Αναφέρομαι στους δύο πρώτους αιώνες της εξάπλωσής του (τον 2ο και τον 3ο μ.Χ. αιώνα) περίοδο, για την οποία έχει κανείς την εντύπωση σε μεγάλο βαθμό, ότι αυτοί οι χριστιανοί είχαν πράγματι παραιτηθεί από την εγκόσμια ζωή και περίμεναν ανά πάσα στιγμή τη Δευτέρα Παρουσία, την επιστροφή του Χριστού επί της γης. Ως εκ τούτου, η επίγεια ζωή -συμπεριλαμβανομένης βεβαίως και της ζωής των πολιτικών θεσμών- έχανε κάθε σημασία, αφού ο Μεσσίας θα εμφανιζόταν από τη μια στιγμή στην άλλη.

Υπό αυτές τις συνθήκες, όταν τα άτομα ζουν μια ζωή, που μόνο κατ’ όνομα είναι ζωή, σε απόλυτη ετοιμότητα και με τις αποσκευές ανά χείρας για το ταξίδι στον άλλο κόσμο, είναι δυνατό να φανταστούμε εφαρμογή της χριστιανικής ηθικής που να μην αποτελεί διαρκή διπλοπροσωπία. 

Από τη στιγμή όμως που οι χριστιανοί εγκαθίστανται μόνιμα στη ζωή της κοινωνίας, και επομένως από τη στιγμή, όπου ο χριστιανισμός αναγνωρίζεται (το 313 μ.Χ., επί Κωνσταντίνου) και στη συνέχεια γίνεται η υποχρεωτική θρησκεία για όλους τους κατοίκους της Αυτοκρατορίας επί ποινή διώξεων (384, ψήφισμα του Θεοδόσιου), η διπλοπροσωπία βρίσκεται στην καρδιά της χριστιανικής θέσμισης της κοινωνίας και η κατάσταση αυτή προεκτείνεται μέχρι τις μέρες μας με τη διάσταση ανάμεσα σε ένα δικαιολογητικό λόγο και στην πραγματικότητα.

Είναι ο Χριστιανισμός "καταστροφική θρησκεία"?

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που μας επιτρέπουν να χαρακτηρίσουμε το Χριστιανισμό "καταστροφική θρησκεία".

Κατ' αρχήν καλλιεργεί στον άνθρωπο την πεποίθηση πως είναι ένα απόλυτα αδύναμο και πλήρως εξαρτημένο απ' το Θεό ον. 

Μια τέτοια νοοτροπία οδηγεί σε μια παθητική στάση ζωής. Μετατρέπει τον άνθρωπο σε "θύμα", σ' ένα είδος "κατοικίδιου" και άβουλου πλάσματος...

Ο Χριστιανισμός βρίσκεται εκτός κάθε πραγματικότητας! 

Μας αναγκάζει να συνθλιβόμαστε ανάμεσα σε φανταστικά "αίτια" και "αποτελέσματα". 

Μας αποπροσανατολίζει τροφοδοτώντας μας συνεχώς με αντιφατικά μηνύματα. Όπως, π.χ., πως ο Θεός είναι ταυτόχρονα στοργικός πατέρας και τρομερός κριτής, η απόλυτη αγάπη που συγχωρεί και η κορύφωση της δικαιοσύνης που τιμωρεί...

Κάθε αμαρτία θεωρείται προσβολή της υπόστασης του Θεού! Κι αυτός το παίρνει προσωπικά, το "φυλάει μανιάτικο", "αργεί αλλά δεν λησμονεί" κι απολαμβάνει να εκδικείται τους ανυπάκουους. 

Απαιτεί απ' τον αμαρτωλό να ταπεινωθεί, να εξευτελιστεί, να συρθεί στο χώμα προκειμένου να τον συγχωρήσει. Ο Θεός του Χριστιανισμού απολαμβάνει την εκδίκηση. Που, ως γνωστόν, είν' ένα πιάτο που τρώγεται κρύο...

Ο Χριστιανισμός αποκηρύσσει την ανθρώπινη φύση. Θεωρεί το σώμα μας "πηγή αμαρτίας", τις φυσικές ορμές "επικίνδυνους πειρασμούς", τις αμφιβολίες και τα διλήμματα του καθημερινού βίου "σκανδαλισμούς"!

 Όλες οι εκφράσεις των φυσικών ενστίκτων μας, οι βιολογικές και ψυχολογικές μας ανάγκες τίθενται υπό διωγμόν.  

Μας υποχρεώνει να διαμορφώσουμε μια ταπεινωτική εικόνα του εαυτού μας. Και το χειρότερο: προκαλεί μια συνεχή εσωτερική πάλη, έναν διαρκή πόλεμο με τα ένστικτά μας, που όποιος επιμείνει στα σοβαρά θα καταλήξει στο τρελάδικο!

Η αδυναμίας μας ν' αλλάξουμε την ανθρώπινη φύση θεωρείται απ' το Χριστιανισμό "αποτυχία"! Η ίδια η Εκκλησία μάς τσακίζει κάθε ίχνος αυτοεκτίμησης και μετά έρχεται να μας "θεραπεύσει" δήθεν απ' το πρόβλημα που η ίδια μας δημιούργησε!

Ακόμα κι η περιβόητη χριστιανική αγάπη προς τον πλησίον είναι ένα κενό σύνθημα, ένα άδειο πουκάμισο. 

Είναι απλά ένα μέσο να βελτιώσουμε την αυτοεκτίμησή μας χρησιμοποιώντας τους άλλους. Προβάλλει μια δήθεν αδιάκριτη κι επιφανειακή καλοσύνη προς όλους για να κρύψει την πλήρη αδιαφορία μας προς τον συγκεκριμένο πάσχοντα συνάνθρωπο.

Η "χριστιανική αγάπη" συχνά μετατρέπεται σε μια ψυχαναγκαστική νεύρωση, σε μια υποκριτική συμφεροντολογία ("δίνεις λίγα στην παρούσα ζωή για ν' απολαύσεις εκατονταπλάσια στη μέλλουσα"), σε μια αυτοδικαιωτική εξαπάτηση του εαυτού μας και της κοινωνίας ("δείτε πόσο ενάρετος και φιλάνθρωπος είμαι!").

Για το πώς αντιμετωπίζει την "αγάπη" η Εκκλησία, δείτε τον τρόπο που η ίδια προβάλλει το "φιλανθρωπικό" της έργο. 

Αφού παίρνει τα δικά μας χρήματα που εμείς της εμπιστευόμαστε, οικειοποιείται προκλητικά το όποιο έργο και το επικαλείται έναντι του Κράτους προκειμένου να εξασφαλίσει προνόμια, φοροαπαλλαγές, μερίδιο εξουσίας...