Η "Τρίτη Διαθήκη"!

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο μεγαλύτερος εχθρός κάθε θρησκείας ήταν και είναι η επιστήμη. Αυτό τονίσθηκε ιδιαίτερα σε παλιότερες εποχές και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες αρκετών εκπροσώπων τόσο της θρησκείας όσο και της επιστήμης, δεν έπαψε να αποτελεί μια πραγματικότητα. Μπορεί το όλο ζήτημα να αποσύρθηκε στο «υποσυνείδητο» της κοινωνίας αλλά ήταν βέβαιο πως, αργά ή γρήγορα, θα επέστρεφε στην επιφάνεια ορμητικότερο και «αγριότερο»…
Πράγματι, οι καταπληκτικοί πρόοδοι της επιστήμης, και ιδίως της βιοϊατρικής, επαναφέρουν στο προσκήνιο την όλη προβληματική των σχέσεων θρησκείας και επιστήμης με τρόπο που αναγκάζει ορισμένους διανοητές να βλέπουν το «τέλος της θρησκείας» τουλάχιστον με τη σημερινή της μορφή!
Η σύγχρονη βιοϊατρική είναι πλέον σε θέση να επεμβαίνει στα άδυτα των γενετικών μυστικών και ουσιαστικά να προσδιορίζει τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου, εσωτερικά και εξωτερικά. Οι δυνατότητες ευγονικών παρεμβάσεων συνεχώς διευρύνονται, κληρονομικές ασθένειες μπορούν να εξαφανιστούν, η ιατρική μετατρέπεται περισσότερο σε προληπτική παρά θεραπευτική, το φύλλο μπορεί πλέον να επιλέγεται, η ζωή του ανθρώπου να παραταθεί και ίσως κάποτε φθάσουμε και στην αθανασία…
Ο καθένας αντιλαμβάνεται πως όλ’ αυτά κλονίζουν συθέμελα τις αρχές, τις αξίες και τα δεδομένα των θρησκειών, που θα ανατραπούν σίγουρα μόλις τα νεότερα επιστημονικά επιτεύγματα αρχίσουν να γίνονται κτήμα της μεγάλης λαϊκής μάζας.

Είναι βέβαιο πως ο απλοϊκός άνθρωπος (δηλ. το βασικό κύτταρο κάθε θρησκείας) κατά βάθος μισεί αφάνταστα το Θεό που «λατρεύει»! Όπως ακριβώς μισεί υποσυνείδητα ο ευεργετημένος τον ευεργέτη του … Και όλο το συσσωρευμένο μίσος θα βγει στην επιφάνεια μόλις ο απλοϊκός αυτός άνθρωπος βεβαιωθεί ότι δεν έχει ανάγκη πλέον τον Θεό του… Μόλις συνειδητοποιήσει ότι για την παιδοποιία του, την υγεία, την ευτυχία και την ζωή του μπορεί να εμπιστευτεί απόλυτα την ανθρώπινη επιστήμη και μάλιστα χωρίς … στερήσεις, θυσίες, εντολές κλπ. Περισσότερο, όμως, μόλις αντιληφθεί ότι στη θέση μιας νεφελώδους θείας «αθανασίας» μπορεί να μπει η αθανασία της ανθρώπινης επιστήμης, χωρίς εισαγωγικά και μελλοντολογίες («ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι»)…

Η επιστήμη τείνει να γίνει ο Θεός του «εδώ και τώρα»! Είναι πλέον σαφές ότι ο άνθρωπος με την βιοϊατρική όχι μόνο γίνεται συνδημιουργός του Θεού αλλά, ακόμη περισσότερο, τον αμφισβητεί και τον ανατρέπει! Ο «κόσμος του Θεού» απομυθοποιείται και αποδεικνύεται σε όλο του το μεγαλείο ατελής και προβληματικός! Κι έρχεται πλέον ο άνθρωπος να τον συμμορφώσει, να τον διορθώσει και να τον τελειοποιήσει!

Το «τυχαίο», που είναι η βασική ρίζα της δυστυχίας και κακοδαιμονίας του ανθρώπου, αντικαθίσταται απ’ το «επιλεγμένο» χαρακτηριστικό. Και τα ανθρώπινα ελαττώματα που οι θρησκείες αρέσκονται να αποδίδουν σε … διαβόλους και τριβόλους, ερμηνεύονται με βάση το γονιδίωμα και θα μπορούν στο μέλλον να αντιμετωπιστούν ανώδυνα και αποτελεσματικά! Χωρίς, φυσικά, να απαιτούνται εγκλεισμοί σε μοναστήρια, νηστείες, προσευχές, ασκήσεις και … νήψεις!
Οι εκπρόσωποι των θρησκειών, και κυρίως του Χριστιανισμού, που πρώτος θα «γευθεί» τις συνέπειες της βιοϊατρικής, βρίσκονται σε «αναμμένα κάρβουνα». Όσο για τόσο έχουν την ευφυΐα να αντιλαμβάνονται το μέγεθος του κινδύνου. Για φαντασθείτε μια Καινή Διαθήκη που τα τόσα της θαύματα (θεραπείες ασθενειών και δαιμονισμένων, αναστάσεις νεκρών, θροφή πεινασμένων κλπ) δεν θα λένε πια τίποτε στους ανθρώπους… Οι θρησκευτικοί μας ηγέτες καλά τα κατάφεραν ως τώρα με αντιπάλους όπως … η άθεη ιντελιγκέτσια … ο κομμουνισμός κλπ. Να δούμε όμως πώς θα τα βγάλουν πέρα με το … γονιδίωμα! Ήδη έχουν αρχίσει πανικόβλητοι να μιλούν για «βαβελική αλαζονεία», «αυθάδεια έναντι του Θεού», «ασέλγεια στη φύση», «ψευδαίσθηση αυτάρκειας» κλπ. Μερικοί έχουν το θράσος να ισχυρίζονται πως «το μεγαλείο του ανθρώπου έγκειται στις διαφορές»! Μιλούν αυτοί που επί αιώνες επιχειρούν να μετατρέψουν τους πιστούς τους σε ομοιόμορφα και αμίλητα μολυβένια στρατιωτάκια… Ένας, μάλιστα, υψηλόβαθμος Έλληνας κληρικός αναρωτήθηκε: «δηλαδή θα μπορούν οι επιστήμονες παρεμβαίνοντας στα γονίδια να κάνουν τους ανθρώπους αθέους;». Προσωπικά θα του έλεγα: «αυτό πάτερ μου είναι αρκετά δύσκολο, αλλά σίγουρα είναι εφικτό να κάνει τους ανθρώπους να μην δίνουν τυχερά στους παπάδες»! «Το ίδιο κάνει…» θα μου απαντούσε εκείνος…
Είναι βέβαιο πως οι τελευταίες επιστημονικές εξελίξεις, και κυρίως οι αμέσως επόμενες, θα αλλάξουν τα πάντα στη ζωή των ανθρώπων. Και φυσικά θα βάλλουν ένα τέρμα στα «παραμύθια» των θρησκειών που επενδύουν αποκλειστικά στον έμφυτο φόβο των ανθρώπων απέναντι στην αρρώστια, στη δυστυχία και στο θάνατο. Οι ιστορικές συνθήκες έχουν πλέον ωριμάσει για μια «Τρίτη Διαθήκη»…

Οι αφεντάδες ...

Να βρούμε ψάχνουμε κάποιον Χριστό

μια Βηθλεέμ, εν άστρο φωτεινό

κάποιον να μοιάζει οδηγητής, έναν Θεό

και λίγους μάρτυρες για κάποιον διωγμό!

Δυο τρία θαύματα, πεντ' έξι μαθητάδες

έναν Ιούδα και μια Μαγδαληνή

κι εμείς οι έξυπνοι, του κόσμου οι αφεντάδες

ας παραστήσουμε πως είμαστε φτωχοί.

Τελώνη έχουμε, μας λείπει ο Φαρισαίος

μύριοι Πιλάτοι, μα δεν έχουμε φωνιά!

Τριάντα τάληρα για κάποιο Ναζωραίο

κι έναν που δέχεται να υποδυθεί το Βαραβά.

Φρούδες ελπίδες να σκορπίσουμε στον όχλο

πως κάπου θά βρει τη Γεσθημανή

κι έτσι θαυμάσια ας πορεύουμε τον κόσμο

με της θρησκείας μας ετούτη την αρχή...

Φύση θεολογική ...

Ικετευτικά με παρακαλούσε

Γιώργο να τον ονομάζω στο εξής

κι όχι άλλο Αγκίμ.

Αγκίμης, λέει, πάει, πέθανε

στης Αλβανίας τις άνυδρες οροσειρές.

Τώρα εδώ

για πάντα Γιώργος έγινε.

Εγώ, για λόγους όποιους,

επέμενα στο αντίθετο, και τού 'λεγα:

δεν πειράζει, άστο το Γιώργος

καλά είναι και Αγκίμ.

Εκείνος, πάλι, φοβισμένος

όλο με σταύρωνε και μου ζητούσε

Γιώργο να τον φωνάζω.

Οπότε, για να εξηγηθώ

στη μόνη γλώσσα που θα καταλάβαινε του λέω:

εγώ σε λέω Αγκίμ

γιατί ο Θεός έτσι το θέλησε.

Ήταν απόγευμα κι ο ήλιος έγερνε

μονάχοι μας είχαμε βρεθεί

χωρίς κανέναν μάρτυρα

σ’ ένα άγριο χωράφι

κι η φύση στεκόταν ανάμεσά μας τελετουργική.

Αχ, για μια ακόμη φορά

η φύση ήταν ατέλειωτα ωραία...

εννοώ ότι η φύση ήταν μια φύση θεολογική....

Ο σύγχρονος αθεϊσμός ...

... περισσότερο καταφέρεται πλέον κατά των θρησκειών παρά ασχολείται με την ύπαρξη ή όχι του Θεού!
Ο Γάλλος αθεϊστής Μισέλ Ονφρέ ομολογεί πως ο Θεός δεν μπορεί να πεθάνει αφού οι άνθρωποι τον αναζητούν διαρκώς! Οι θρησκείες, όμως, καλό θα ήταν να εξαφανιστούν γιατί η ουσία τους δεν είναι η αγάπη αλλά το μίσος και η στήριξη των ισχυρών …

Παρθένος ... Αθηνά!

Όταν η ζάλη της πρώτης μέθης πέρασε

απ’ το βαρύ κρασί του Ναζωραίου

στον γελαστό ξαναγυρίσαμε Διόνυσο

τον εκλαμπρότατο Απόλλωνα

και στο τραγούδι το γλυκό των Πιερίδων.

Βλέπεις, εμείς οι Έλληνες, από σταυρούς,

ουράνιες γεννήσεις και μέθες νηφάλιες

δεν πολυχαμπαριάζαμε....

Οι Θεοί μας από σάρκα ήτανε,

ωραίοι και μπερμπάντηδες

κατ’ εικόνα και ομοίωσή μας.

Και παρά το φθόνο τον κρυφό που είχαμε γι’ αυτούς

κάπου βαθιά τους νιώθαμε δικούς μας

σχεδόν τους αγαπούσαμε...

Τα ονειροπόλα μάτια και στοχαστικά του Ναζωραίου

που μέσα τους καθρέφτιζαν κινδύνους

και ομορφιές αλλόκοτες

μας φόβιζαν.

Διόλου εμπιστοσύνη δεν του είχαμε ετούτου του Εβραίου.

Σ’ εκείνο ιδιαίτερα σκοντάφταμε

το «αναστήσας αυτόν εκ των νεκρών»

που ο Παύλος στον Άρειο Πάγο αμόλυσε ένα βράδυ

μιλώντας στους φιλοσόφους μας μπροστά...

Κι όταν ο Θεοδόσιος το λάθος έκανε το μέγα

τη νέα θρησκεία με νόμο να επιβάλει

και τους παλιούς Θεούς μας να εξορίσει

δεν μείναμε με χέρια σταυρωμένα.

Σ’ αντίσταση παθητική το ρίξαμε

και κάτω από καινούργια ονόματα

με ζέση μεγαλύτερη από πριν

στη λατρεία των παλιών Θεών επιδοθήκαμε!

Στο κάτω-κάτω Έλληνες ήσαν....

"Ελληνοχριστιανικά ιδεώδη"!

Το δέντρο που φυτέψαμε

για να στολίζει την αυλή μας

μάς έχει κλείσει το παράθυρο,

μάς έκοψε το φως...

Περαστικοί το βλέπουν απ’ το δρόμο

και το χαίρονται.

Την όμορφη θαυμάζουν φυλλωσιά του

και τη βαθιά σκιά του νοσταλγούν το καλοκαίρι.

Πολλοί γι’ αυτό μας επαινούν

κι άλλοι πολλοί ζηλεύουν.

Αλλά εμείς...

στερούμαστε το φως και το παράθυρο!

(Να κόψουμε το δέντρο που φυτέψαμε

δεν είναι μπορετό.

Είναι πολύ αργά τον κήπο στην αυλή

να ξαναφτιάξουμε.)

Το μάθημα των θρησκευτικών ...

… είναι μια μικρή παρωδία
σε μια μεγάλη παρωδία
που λέγεται σχολείο και παιδεία!
Για την υποβάθμισή του
δεν είναι άμοιροι
και οι θεολόγοι που το διδάσκουν!
Είναι, συχνά, οι πιο τυποποιημένοι
και άκαμπτοι δάσκαλοι!
Προκαλούν περισσότερο την πλήξη
παρά την έκπληξη!