Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009

Ένα μπάρκο που το λένε 'Αθω...

Η γνωριμιά με τ' Αγιονόρος αφήνει μιαν αύρα που κολλά και γίνεται ρούχο πάνω σου και μικρόβιο μέσα σου...
Εδώ αναπτύσσεις μιαν ιδιαίτερη σχέση με τ' ανήμερο στοιχειό του Χρόνου, που, όπως πάντα, τρέχει ασταμάτητα και στο πέρασμά του σωριάζει ερείπια κι αφήνει πίσω του ερημιές. Στο διάβα του αλλάζουν οι καιροί, αλλάζουν οι ανθρώποι, δοκιμάζεται κι αυτή ακόμα η πίστη που χτίζει και γκρεμίζει, υπακούοντας συχνά σε συμφέροντα, ανταγωνισμούς κι άνομες επιδιώξεις...
Τι να την κάνεις την αποχή απ' το κρέας όταν κατασπαράζεις τον αδελφό σου;
Η βουνοπλαγιά σκύβει νάρκισσα και καθρεφτίζεται φιλάρεσκα στα γαλανά νερά της θαλάσσης. Στα ριζά της ο γερο-βράχος στήνει αμάχη με τ' άγρια κύματα που σαν κακομαθημένα παιδιά μαλλιοτραβιούνται, πέφτουν, κυλιούνται και ξανασηκώνονται. Και δεν λέει να τους περάσει η μανία μέχρι να κουραστούν και ν' αποκάμουν...
Οι παλιοί ναυτικοί λέγαν πως τα κύματα είναι τα πάθια της θάλασσας! Εκείνοι ξέραν καλύτερα το παιχνίδι του νερού με τους βράχους, μα πιότερο με τις λαμαρίνες των σκαριών. Φιλιά και δαγκώματα, γλειψίματα, χτυπήματα και καλοπιάσματα...
Μπόδιο και φραγμός το καράβι κι ο βράχος στην απεραντοσύνη του πελάγου. Και πρέπει να παραμεριστεί! Αγώνας ασίγαστος κι ανελέητος... Θεός να σε φυλάει να μη σταθείς μάρτυρας την ώρα που κορυφώνεται. Μαυρίζει ο τόπος σαν αγριεύει η θάλασσα και το μουγκρητό της φέρνει σύγκρυο σ' όλο σου το κορμί...
Τα καλογέρια κι οι ναυτικοί μαθητεύουν καθημερινά στη σοφία των βράχων και των σκαριών που στέκουν ολομόναχα στην απεραντοσύνη της θάλασσας. Γι' αυτό και δεν παραπονιούνται για τη μοναξιά και την ερημιά τους. Εκτός κι αν τη σέρνουν μέσα τους...

Δεν υπάρχουν σχόλια: