Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

Γνωριμία με τους πρώτους Χριστιανούς (Α’ - "Θωμιστές")

Έχουμε ξαναπεί πως τους τρεις πρώτους αιώνες δεν υπήρχε ένας αλλά εκατοντάδες "χριστιανισμοί". Και πως κάθε κοινότητα-εκκλησία είχε τη δική της πίστη και το δικό της Ευαγγέλιο.
Μια απ’ αυτές τις κοινότητες ήταν και οι "Θωμιστές". 
Εδώ πρέπει να κάνουμε μια αναγκαία διάκριση: "Θωμική" λέγεται κι η χριστιανική εκκλησία της Ινδίας, που θεωρεί πως την ίδρυσε ο ίδιος ο Απόστολος Θωμάς τον 1ο αιώνα.
Εμείς θ' ασχοληθούμε με τους "γνωστικούς Θωμιστές", που ονομάστηκαν έτσι απ’ το Ευαγγέλιο που χρησιμοποιούσαν, το "Κατά Θωμάν".
Το Ευαγγέλιο αυτό, όπως και όλα τα "μη αναγνωρισμένα", η επίσημη Εκκλησία έδωσε μακραίωνο αγώνα να το εξαφανίσει από προσώπου γης, για να μπορεί να περνάει ευκολότερα η προπαγάνδα της υπέρ των τεσσάρων δήθεν "κανονικών" Ευαγγελιών.
Ο Θεός όμως αγαπάει τον κλέφτη (την επίσημη Εκκλησία) αλλά αγαπάει και τον νοικοκύρη (τις πρώτες αυθεντικές χριστιανικές κοινότητες)!
Κι έτσι, το 1945, σε μια περιοχή της Αιγύπτου, κοντά στο Σουδάν, Ναγκ Χαμαντί λέγεται, ανακαλύφθηκε το περιβόητο "Κατά Θωμάν" Ευαγγέλιο της εξαφανισμένης-διωγμένης κοινότητας των Θωμιστών.
Το Ευαγγέλιο αυτό γράφτηκε γύρω στο 50 μ.Χ., δηλαδή τουλάχιστον 100 χρόνια νωρίτερα απ’ τα επίσημα Ευαγγέλια. 
Γι’ αυτό έχει και τη μορφή των αρχικών Ευαγγελίων. Περιλαμβάνει μόνο 114 λόγια του Ιησού, ενώ απουσιάζει κάθε αφηγηματική και βιογραφική αναφορά. 
Τα λόγια του Ιησού υποτίθεται πως κατέγραψε και διέσωσε ο μαθητής του Θωμάς, αλλά δεν αποδίδουν μια συγκεκριμένη και σαφή εικόνα του Ιησού.
Εντύπωση προκαλεί η έλλειψη οποιασδήποτε αναφοράς στην εκ παρθένου γέννηση του Ιησού, στη δημόσια δράση, στα θαύματα, στο μυστικό δείπνο, στο πάθος και στην Ανάστασή του. Δεν αναφέρεται η λέξη "Χριστός", λείπει κάθε υπαινιγμός στη θεότητά του, και εμφανίζεται αποκλειστικά ως μεγάλος διδάσκαλος. Είναι προφανής η εικόνα σύγχυσης που επικρατούσε στον πρωτοχριστιανικό κόσμο για το πρόσωπο του Ιησού.
Γενικά, μπορούμε να πούμε πως τα λόγια που φέρεται να είπε ο Ιησούς είναι σκοτεινά και ανεξήγητα αν δεν χρησιμοποιήσουμε το ερμηνευτικό κλειδί του γνωστικού μύθου περί ουράνιας καταγωγής του ανθρώπου, πτώσης του στον υλικό κόσμο, της λήθης ως συνέπεια αυτής της πτώσης, αλλά και της δυνατότητας επιστροφής και επανένωσης με τη θεία σφαίρα μέσω της λυτρωτικής Γνώσης...

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Γνωριμία με τους Σούφι (Β’ - Δόξα τω Θεώ, ο Θεός δεν χρειάζεται δοξολογίες!)

Δεν είναι καθόλου εύκολο να δόσεις έναν ορισμό του Σουφισμού. Γιατί είναι κάτι απροσδιόριστο, αποτέλεσμα του ανατολίτικου συγκρητισμού, με έντονες επιρροές από βουδισμό, ινδουισμό, χριστιανισμό, ιουδαϊσμό και νεοπλατωνισμό. 
Οι Σούφι είναι μάλλον επιφανειακοί μουσουλμάνοι. Δεν πιστεύουν σε κανόνες και δόγματα. Γι’ αυτούς υπάρχει ένας διαφορετικός δρόμος για κάθε άνθρωπο που οδηγεί στο Θεό! Κάποιος σεΐχης τους έδωσε έναν ωραίο ορισμό του σουφισμού: "Απομακρύνεις ό,τι έχεις στο κεφάλι σου, χαρίζεις ό,τι έχεις στο χέρι σου, δεν αποφεύγεις ό,τι σου συμβαίνει"!
Μ’ αρέσει να διαβάζω τις διδακτικές ιστοριούλες των Σούφι. Παραμυθάκια είναι, μοιάζουν με τις "παραβολές" των χριστιανικών ευαγγελίων, αλλά τις βρίσκω πολύ διδακτικές. 
Ένας σεΐχης Σούφι προσπαθούσε κάποτε απεγνωσμένα να πείσει τους μαθητές του πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να δοξολογούν τον Θεό. 
"Επειδή οι άνθρωποι γουστάρουν δόξες και τιμές", τους έλεγε, "δεν σημαίνει πως κι ο Θεός έχει την ίδια αυτή ταπεινή ανάγκη". Κι οι μαθητές του ανέκραξαν: "Απόλυτο δίκιο έχεις διδάσκαλε, δόξα τω Θεώ"!
Οι Σούφι απορρίπτουν τις θρησκευτικές τελετουργίες και τους χώρους λατρείας. Ο Θεός είναι παντού, είναι μέσα στις ψυχές μας. Ο Ρουμί έγραψε σχετικά ένα υπέροχο ποίημα:
Τον έψαξα πάνω στον χριστιανικό σταυρό
αλλά δεν ήταν εκεί.
Πήγα σε ινδουιστικούς ναούς και ιερά,
τίποτα!
Επισκέφτηκα την Κάαμπα στη Μέκκα,
δεν τον βρήκα ούτε εκεί.
Ρώτησα μορφωμένους λόγιους,
ούτε κι αυτοί ήξεραν.
Τελικά, όταν κοίταξα μέσα στην καρδιά μου, 
είδα ότι εκεί, και πουθενά αλλού, ήταν το σπίτι του...

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Μεγάλη μούφα η "πρωτοκαθεδρία" του Πέτρου!

Ο Πέτρος φαίνεται πως έπαιξε κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση της χριστιανικής θρησκείας.
Γύρω απ’ το πρόσωπό του οι πληροφορίες που μας δίνει η Χριστιανική Βίβλος είναι αντιφατικές και δυσερμήνευτες.
Κάποια στιγμή ο Ιησούς υποτίθεται πως δήλωσε στον Πέτρο ότι θα του δώσει τα κλειδιά της Ουράνιας Βασιλείας. Τι ήθελε να πει ο ποιητής; 
Αν υποθέσουμε πως "Ουράνια βασιλεία" είναι η ίδια η Εκκλησία, από πού κι ως πού το κλειδί της θ’ ανήκει αποκλειστικά σ’ ένα άτομο; Δεν φτάνει που θεμέλιο της Εκκλησίας είναι ο ίδιος ο Ιησούς; Γιατί πρέπει να υπάρχει και "κλειδοκράτορας";
Αν πάλι υποθέσουμε πως εννοεί τον Παράδεισο, ακούγεται πολύ γελοίο να κρατάει τα κλειδιά του ένας άνθρωπος, εξ ου και τα χιλιάδες ανέκδοτα με τον Πέτρο που υποδέχεται στην πόρτα του παραδείσου και τον κουτσή Μαρία..
Βέβαια, οι Επίσκοποι της Ρώμης δεν άφησαν να πάει χαμένη την ευκαιρία. Ερμήνευσαν κατά γράμμα τη δήλωση του Ιησού, οπότε αυτός που ελέγχει τους Ουρανούς, ελέγχει και το περιεχόμενό τους, άρα και τη Γη ολόκληρη, οπότε ο εκάστοτε διάδοχος του Πέτρου, δηλαδή ο Πάπας, είναι ο κυρίαρχος του πλανήτη μας!
Κάπου αλλού ο Ιησούς φέρεται να λέει στον Πέτρο πως ό,τι αυτός θα δένει στη γη, θα δένεται και στον Ουρανό. Η ιδέα αυτή δεν είναι καθόλου πρωτότυπη. 
Κατ’ αρχήν η έννοια του "δεσίματος" θυμίζει πολύ την μαγεία. Και η αντιστοιχία ουρανού-γης θυμίζει την πλατωνική θεωρία των ιδεών! Όπου ό,τι υπάρχει στη γη είναι αντανάκλαση του ουρανού, άρα όταν κάτι "δένεται" στη γη "δένεται" και το ουράνιο πρωτότυπό του! 
Αλλά κι εδώ οι θεολόγοι της Δύσης έκαναν τη ματσαράγκα τους. Θεώρησαν πως ο Ιησούς έδωσε στον Πέτρο, και συνεπώς σε όλους του Πάπες Ρώμης, την εξουσία να δεσμεύουν και να αποδεσμεύουν τους λαούς απ’ τον όρκο πίστη τους στον εκάστοτε κοσμικό βασιλιά! Οπότε, καταλαβαίνετε που καταλήγει η ιστορία...
Σε άλλο σημείο ο Ιησούς δηλώνει κατηγορηματικά πως ο Πέτρος θα είναι η πέτρα στην οποία θα οικοδομηθεί η Εκκλησία. Πρόκειται για μια δήλωση απόλυτα αντιφατική με το υπόλοιπο περιεχόμενο της Χριστιανικής Βίβλου. 
Υποτίθεται πως η Εκκλησία είναι θεοϊδρυτη και πως θεμέλιο και ακρογωνιαίος λίθος της είναι ο ίδιος ο Θεάνθρωπος. Προσωπικά θεωρώ αδιανόητο ο Θεός να έκανε ένα τόσο χοντροκομμένο λογοπαίγνιο-ευφυολόγημα. 
Φυσικά, κι αυτή τη δήλωση του Ιησού εκμεταλλεύτηκαν οι Πάπες Ρώμης για να εδραιώσουν τη δική τους θρησκευτική και πολιτική εξουσία.
Αν όλα τα παραπάνω τα συνδυάσουμε και με το μύθο της δήθεν επισκέψεως του Πέτρου στη Ρώμη καθώς και το προφανές ψεύδος πως ο Πέτρος ήταν πρώτος επίσκοπος Ρώμης (σε μια εποχή που ακόμα δεν υπήρχαν "Επίσκοποι") αντιλαμβάνεστε τι παίχτηκε!
Είναι προφανές πως όλα τα εδάφια της Γραφής που παραχωρούν την πρωτοκαθεδρία στον Πέτρο είναι μεταγενέστερη κοπτορραπτική της Εκκλησίας της Ρώμης. Δηλαδή μούφα!

Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Προσωπικά δεν σταύρωσα κανέναν Θεό!

Η "ενοχοποίηση" είναι μία απ’ τις αγαπημένες έννοιες της ψυχανάλυσης.
Είναι η αποτελεσματικότερη μέθοδος χειραγώγησης του άλλου.
Είναι μια διαδικασία που μας τη "διδάσκουν" από μικρά παιδιά.
Οι μανάδες μας δεν σταματούν να μας πιπιλάν το μυαλό με φράσεις όπως "θυσιάστηκα για σένα", "εσύ θα με πεθάνεις", "για να σε μεγαλώσω παράτησα τις σπουδές μου κι άφησα τη δουλειά μου" κ.λπ.
Βέβαια, η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Κανένας δεν τις υποχρέωσε να μας γεννήσουν, ούτε να θυσιάσουν τίποτα για μας. Ήταν αποκλειστικά δική τους επιλογή και το έκαναν γιατί εκείνες γούσταραν και το είχαν ανάγκη. 
Όσο για τις σπουδές και δουλειές που παράτησαν... καλύτερα μην το σχολιάσω. Γιατί αν αναλύσω την τεμπελιά και την ανικανότητα που τις δέρνει θα με πείτε "κακό"...
Φυσικά, στο χορό της "ενοχοποίησης" μπαίνει γερά κι η Εκκλησία. Αυτή πια κι αν έχει κάνει την ισοπέδωση και χειραγώγησή μας επιστήμη!
Δεν ξέρω πώς την έχουν δει οι χριστιανοί, αλλά αυτή η νεύρωση να μας ρίχνουν βαριές ευθύνες απ’ το τίποτα, αρχίζει να μου τη δίνει!
Κατ’ αρχήν βαφτίζουν "τελειότητα" την άρνηση της ζωής, την αποφυγή οποιασδήποτε απόλαυσης και ηδονής. 
Επειδή κάποιοι καλόγεροι είχαν και έχουν βυθιστεί στην καταθλιψάρα, ονομάζουν εντελώς αυθαίρετα "αρετή" την άρνηση κάθε απόλαυσης και ηδονής, και προσπαθούν να γεμίσουν με ενοχές και φόβους τιμωρίας όσους παραμένουμε στοιχειωδώς ισορροπημένοι.
Πλησιάζει το Πάσχα, κι όλο και πιο συχνά ακούμε γελοίες απόψεις όπως ότι "ο Θεός σταυρώθηκε για τις αμαρτίες του ανθρώπου", "θυσιάστηκε για να μας σώσει", "ήρθε στη γη για μας κι εμείς τον σταυρώσαμε" κ.λπ.
Δεν ξέρω για σας, αλλά προσωπικά εγώ δεν αισθάνομαι να έκανα καμία "αμαρτία". 
Δε νιώθω καμιά απολύτως ενοχή επειδή ο ανύπαρκτος πρόγονός μας, ο Αδάμ, παράκουσε μια ανόητη εντολή κάποιου ανύπαρκτου Θεού. 
Δεν ζήτησα από κανέναν να με "σώσει", και, κυρίως, δεν σταύρωσα κανέναν άνθρωπο, πολύ περισσότερο κανέναν Θεό...

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Η παράνοια των "θαυμάτων"!

Όταν λέμε "θαύμα" εννοούμε την παραβίαση των αιώνιων και αναλλοίωτων φυσικών νόμων. Συνεπώς, ο ίδιος ο ορισμός του "θαύματος" περιέχει μια τεράστια αντίφαση: πώς μπορεί ένας νόμος να είναι "αιώνιος" και "αναλλοίωτος" αν δεν ισχύσει έστω και μία φορά;
Εννοείται πως δεν υπάρχει θρησκεία που να μην επικαλείται κάποια "θαύματα"! Αλλά όταν έρχεται η στιγμή να τα θεμελιώσουν "θεολογικά" αρχίζει το ρετάρισμα!
"Για ποιο λόγο ο Θεός να παραβιάσει τους νόμους που ο ίδιος δημιούργησε;", τους ρωτάς. 
"Προς όφελος των ανθρώπων", σου λένε. 
"Άρα οι νόμοι που έφτιαξε βλάπτουν τους ανθρώπους;", τους ξαναρωτάς. 
"Άγνωσται αι βουλαί", σου ξαναπαντούν.
"Βρε αδελφέ, με ποια λογική ο Θεός με τα θαύματά του ωφελεί έναν μικρό αριθμό ανθρώπων κι όχι όλους; Γιατί, π.χ., θεραπεύει έναν στους χίλιους κι όχι όλους; Αλλά ας υποθέσουμε πως για τους δικούς του λόγους επέλεξε λίγους κι εκλεκτούς να ευνοήσει. Γιατί θα έπρεπε να ανατρέπει τους δικούς του νόμους για το λόγο αυτό; Θα μπορούσε, π.χ., να μην επιτρέψει σε κάποιον ν’ αρρωστήσει ή να πεθάνει αντί να έρχεται εκ των υστέρων και να τον γιατρεύει ή να τον ανασταίνει θαυματουργικώς!".
"Το κάνει για να πιστέψουμε!", σου απαντούν οι θρησκόληπτοι.
Έλα μου όμως που αντί ν’ αυξάνεται η πίστη των ανθρώπων, αυτή μειώνεται! 
Άρα απέτυχε κι εδώ το σχέδιο του Θεού; Μήπως για να πιστέψουμε θα πρέπει ν’ αυξήσει τα θαύματά του? Να μας θεραπεύει όλους ανεξαιρέτως, να μην ξαναεπιτρέψει να πέσει αεροπλάνο, να εμποδίζει όλα τα τροχαία ατυχήματα; 
Φαύλος κύκλος...
Διαβάζω σε κάποια συναξάρια πως έναν μάρτυρα τον έριξαν στη φωτιά αλλά άγγελος Κυρίου μετέτρεψε την πύρινη φλόγα σε δροσερό αεράκι. Αμέσως μετά ο δήμιος παίρνει το τσεκούρι και κόβει το κεφάλι του μάρτυρα. 
Τα χάνω! Εδώ γιατί δεν επενέβη ο άγγελος να μετατρέψει τη λεπίδα του τσεκουριού σε μαλακό βουτυράκι; Με ποια λογική πριν μερικά δευτερόλεπτα έσωσε κάποιον απ’ τη φωτιά και αμέσως μετά επέτρεψε τον αποκεφαλισμό του; 
Και κλείνω με μια διασκεδαστική ιστορία από ένα "γεροντικό". Ήταν, λέει, ένα καλογεράκι που είχε συνήθεια να κάνει θαύματα. Ο γέροντάς του φοβήθηκε μην πλανηθεί και του απαγόρευσε να θαυματουργεί. Κάνει υπακοή ο νεανίας, αλλά έλα που έρχεται ο μεγάλος πειρασμός! 
Κάποια μέρα βλέπει έναν οικοδόμο να πέφτει από την σκαλωσιά. Τι να κάνει τώρα το καλογέρι; Αν θαυματουργούσε θα παράκουε τον γέροντά του. Αν έκανε υπακοή θα σκοτωνόταν ο άνθρωπος. Οπότε βρήκε τη λύση. Διέταξε τον χτίστη να μείνει στον αέρα μετέωρος μέχρι νεοτέρας. 
Στο μεταξύ τρέχει στον γέροντά του, εξομολογείται την αμαρτία του, που ξεκίνησε ένα θαύμα χωρίς ευλογία, εκείνος τον συγχωρεί και του επιτρέπει να ολοκληρώσει το θαύμα και... ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

Γνωριμία με τους Σούφι (Α’ - Τα "μυστικά του σύμπαντος")

Ο Τζελαλεντίν Ρουμί γεννήθηκε στις αρχές του 13ου αιώνα στη βόρεια Περσία. 
Η απειλή των μογγολικών ορδών, που τότε σάρωναν την κεντρική Ασία, ανάγκασε την οικογένειά του να ξεριζωθεί. Αρχικά στη Συρία και μετά στο Ικόνιο, την πρωτεύουσα των Σελτζούκων.
Ο πατέρας του ήταν φημισμένος διδάσκαλος του Κορανίου. Κι ο Ρουμί τον διαδέχθηκε στη σπουδαία Θεολογική Σχολής της πόλης.
Γνώρισε όλες τις αρχαίες θεωρίες και τις θρησκείες του κόσμου. Και με τη βοήθεια ενός παράξενου δασκάλου απ’ την Ταυρίδα έμαθε, κατά πως λένε, όλα τα μυστικά του σύμπαντος, ανακάλυψε τους ωκεανούς της Αγάπης και βούτηξε μέσα της για πάντα...
Ο Ρουμί ίδρυσε το ξακουστό σουφικό τάγμα των Μεβλεβί, των γνωστών σε μας "δερβίσηδων". 
Οι πιστοί του με τη συνοδεία του νέι (καλαμένιου αυλού) εκστασιάζονται περιστρεφόμενοι γύρω από τον εαυτό τους αλλά και έναν νοητό άξονα, μιμούμενοι την κίνηση των πλανητών...
Ο Σουφισμός είναι στην ουσία μια πανθρησκεία που συνδυάζει στοιχεία του ινδουισμού, βουδισμού, ζωροαστρισμού, γνωστικισμού, νεοπλατωνισμού, ιουδαϊσμού, χριστιανισμού και ισλαμισμού!
Στόχος των Σούφι είναι η ένωσή τους με τον Θεό (τον "Αγαπημένο") και πόθος τους να τον υπηρετούν από ευγνωμοσύνη και αγάπη κι όχι από φόβο ή συμφέρον...
Ο Ρούμι ήταν και μεγάλος ποιητής:
Από πού έρχομαι;
Τι πρέπει να κάνω;
Τι είναι ψυχή;
Ιδέα δεν έχω!
Γιατί ρωτάω;
Δεν ήρθα στον κόσμο με τη δική μου θέληση.
Κι ούτε μπορώ να φύγω.
Αυτός που με έφερε εδώ
πρέπει και να με γυρίσει...
Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία οι Σούφι-Μεβλεβί απέκτησαν μεγάλη δύναμη και επιρροή.  Ο εκάστοτε αρχηγός τους περιέζωνε με το ξίφος του Μωάμεθ τον εκάστοτε νέο Σουλτάνο κατά την τελετή της ενθρόνισής του.
Αυτοί κυρίως αναλάμβαναν και τον προσηλυτισμό των Χριστιανών στο Ισλάμ. Στο πρόσωπο των δερβίσηδων οι πιστοί χριστιανοί έβλεπαν ένα "δικό τους" σεβάσμιο ασκητή!
Τα πράγματα άλλαξαν με την επικράτηση του Κεμάλ. Το 1925 απαγορεύτηκε η λειτουργία των σουφικών ταγμάτων στη νεοσύστατη Τουρκία κι οι τεκέδες τους έκλεισαν.
Σήμερα λειτουργεί μόνο ένας στην Κωνσταντινούπολη αλλά μόνο ως τουριστική ατραξιόν...

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Κρύβει η Οδύσσεια μυστικιστικές αλληγορίες;

Μυστικισμός είναι η ψυχολογική γέφυρα μεταξύ ανθρώπου και θεότητας. Η ένωση του ανθρώπινου πνεύματος με τη θεμελιώδη αρχή της ύπαρξης. 
Μια ένωση που επιτυγχάνεται μέσω της έκστασης. Δηλαδή μιας κατάστασης εξόδου απ’ τον υλικό εαυτό μας που συνήθως επιτυγχάνεται με αυθυποβολή, υπνωτισμό, χρήση παραισθησιογόνων ουσιών, ομφαλοσκόπηση, μουσική και χορό, ασκήσεις αναπνοής κ.λπ.
Ασφαλώς πρόκειται για φαινόμενο ψευδαίσθησης, υστερίας, παραφροσύνης. Αλλά αποτελεί κλασική ένδειξη της θρησκευτικής παθολογίας. Ο μυστικισμός είναι ενδημικός σε κάθε εκδήλωση του θρησκευτικού φαινομένου.
Θεωρώ πως ο μυστικισμός είναι δίδυμο αδελφάκι της ανέχειας, της εξαθλίωσης, της αμορφωσιάς. Ένας κόσμος χρεοκοπημένος υλικά, πτωχευμένος σε πολιτιστικό και ιδεολογικό επίπεδο, γεμάτος φόβο, μίσος και ανασφάλεια, είναι φυσικό να ακολουθήσει όποιο μονοπάτι του υπόσχεται έξοδο απ’ την φριχτή πραγματικότητα.
Κάπως έτσι, σε κάθε ιστορική φάση παρακμής, η θρησκεία γίνεται κέντρο της ζωής μας, η αναζήτηση του Θεού ρίχνει τη βαριά σκιά της σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα.
Χοντρικώς διακρίνω τέσσερις κλασικές περιόδους πολιτικής και κοινωνικής αναταραχής που οι άνθρωποι κατέφευγαν μαζικά στο μυστικισμό, έτοιμοι ν’ ακολουθήσουν τυφλά ημιπαράφρονες ή απατεώνες "μύστες": α) τον 6ο αιώνα π.Χ με τον Πυθαγόρα και τους Ορφικούς, β) την περίοδο του Πελοποννησιακού Πολέμου με τον Πλάτωνα, γ) τον 1ο αιώνα π.Χ. με τους νεοπυθαγόρειους και δ) τον 3ο αιώνα μ.Χ. με τον Πλωτίνο και την άνοδο του Χριστιανισμού...
Ειδικά ο Πλωτίνος είναι μόνος του μια ολόκληρη κατηγορία. Κάτι που λίγοι γνωρίζουν είναι η προσπάθειά του να ερμηνεύσει αλληγορικά-μυστικιστικά την Οδύσσεια. Έτσι, π.χ., βλέπει την φυγή του Οδυσσέα απ’ την Κίρκη και την Καλυψώ ως διαφυγή της ψυχής απ’ την ομορφιά και σαγήνη των αισθήσεων. 
Αντίστοιχο είναι και το θέμα μιας εντυπωσιακής γνωστικής-χριστιανικής τοιχογραφίας που βρέθηκε σε έναν τάφο του 3ου αιώνα κοντά στη Ρώμη. Παρουσιάζει την προσπάθεια επιστροφής του Οδυσσέα στην Ιθάκη ως την επιστροφή της ψυχής στη "δική της χώρα", που είναι προφανώς το θεϊκό στοιχείο...

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Είναι η θρησκεία το "όπιο του λαού";

Η κριτική του Μαρξ στη θρησκεία με βρίσκει σε γενικές γραμμές σύμφωνο. 
Η θρησκεία είναι η κατάσταση του ανθρώπου που δεν έχει βρει ακόμα τον εαυτό του ή τον έχει χάσει. 
Ο έρωτας για το "μετά" και η περιφρόνηση του "τώρα", η "άρνηση της ζωής", όπως θα έλεγε κι ο Νίτσε, είναι η "μαστούρα" του λαού, μια ψευδαίσθηση, μια αυταπάτη. Που αφήνει ανοιχτό το πεδίο στους κάθε είδους εκμεταλλευτές να οργιάσουν. Αλλά αυτούς, όπως λένε κι οι παπάδες, "θα τους τιμωρήσει ο Θεός στη μέλλουσα ζωή"...
Αν ακόμα και σήμερα η θρησκεία στις δυτικές κοινωνίες παίζει κάποιο ρόλο, στην εποχή του Μαρξ τα πράγματα ήταν πολύ χειρότερα. Γι’ αυτό και ο φιλόσοφός μας θεωρούσε την κριτική της θρησκείας ως προϋπόθεση κάθε κριτικής. 
Γιατί οι θρησκείες είναι η κορύφωση της απάτης, της παράνοιας, της εθελοδουλίας. Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική και πολιτική απελευθέρωση χωρίς υπέρβαση της θρησκευτικής αποβλάκωσης, χωρίς να σπάσουμε τα "δεσμά του Προμηθέα", που τόσο εύστοχα βροντοφώναξε απ’ τον Καύκασο: "Μισώ όλους τους Θεούς". Γιατί οι θεοί είναι δημιουργήματα του ανθρώπου που προβάλλει σε αυτούς όλα τα απαίσια και μισάνθρωπα ένστικτά του...
Από δω και πέρα αρχίζουν και οι επιφυλάξεις-διαφωνίες μου με την μαρξιστική θεώρηση των θρησκειών. 
Διαφωνώ με την άποψη του Μαρξ πως η θρησκεία εκφράζει την απομάκρυνση του ανθρώπου απ’ τον άνθρωπο, πως είναι ένα απλό στοιχείο του "υλικού εποικοδομήματος", πως εκφράζει το πνεύμα της αστικής κοινωνίας.
Οι θρησκείες είναι ένα πανάρχαιο φαινόμενο, που το συναντάμε πριν καν εμφανιστούν οι παραγωγικές σχέσεις και δυνάμεις. Είναι κάτι πολύ συνθετότερο και, φυσικά, δεν πρόκειται να εξαφανιστούν όταν "οι συνθήκες της πρακτικής καθημερινής ζωής των ανθρώπων αλλάξουν ώστε να αποκατασταθούν οι σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους και με τη φύση". Θεωρώ το σκεπτικό αυτό πολύ παιδαριώδες...
Χοντροκομμένη (και αντιφατική) θεωρώ και την άποψη του Μαρξ πως οι θρησκείες πρέπει να καταργηθούν ολοκληρωτικά. Αναθέτει δε στο προλεταριάτο τον ιστορικό ρόλο της πραγμάτωσης του αθεϊσμού. 
Η θεωρία αυτή δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική. Αφού οι θρησκείες θα εξαφανιστούν με την αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων προς τι ο μαχητικός τρόπος κατάργησής τους; 
Και από πού ως πού θα αναλάβει αυτό το ρόλο το προλεταριάτο, δηλαδή το πιο καθυστερημένο και θρησκόληπτο κομμάτι της κοινωνίας;  Αν έλεγε "η προοδευτική διανόηση" θα το καταλάβαινα περισσότερο...
Στο ζήτημα αυτό διαφώνησε κάθετα η σοσιαλδημοκρατία. Που θεώρησε τη θρησκεία "προσωπική υπόθεση" των ανθρώπων και διακήρυξε σεβασμό στην ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης. 
Αλλά οι μαρξιστές θεωρούν "πολύ αστική" τη σοσιαλδημοκρατική άποψη...

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Ψυχολογικοί παράγοντες που ευνόησαν τον Χριστιανισμό

1) Σήμερα ο φανατισμός, η αδιαλλαξία, ο δογματισμός, η απαίτηση της αποκλειστικότητας θεωρούνται αρνητικά και αντικοινωνικά χαρακτηριστικά. Δεν ίσχυε όμως το ίδιο το 2ο και κυρίως τον 3ο μ.Χ. αιώνα. 
Η ελληνορωμαϊκή παράδοση ήταν φιλελεύθερη σε θρησκευτικά και φιλοσοφικά ζητήματα. Υπήρχαν πάρα πολλές λατρείες, μυστήρια και φιλοσοφίες ζωής που το επίσημο κράτος είτε τις ενίσχυε είτε απλώς τις ανεχόταν αρκεί να μην παραβίαζαν τη νομιμότητα. 
Το σύστημα αυτό δούλεψε αποτελεσματικά όσο επικρατούσε ασφάλεια και σχετική ευημερία. Όταν όμως άρχισαν οι "σκοτεινοί χρόνοι", όπου κάθε βεβαιότητα ανατρεπόταν, το κράτος αδυνατούσε να προστατέψει τους πολίτες του απ’ τις αλλεπάλληλες βαρβαρικές επιδρομές κ.λπ., ο πλουραλισμός δεν ήταν πλέον η δύναμη αλλά η αδυναμία του Συστήματος. 
Οι αμαθείς όχλοι, που κυρίως πλήττονταν απ’ τις εξελίξεις, ένιωθαν την απόλυτη ανάγκη να αισθανθούν σιγουριά και ασφάλεια, δηλαδή να αποδεχτούν μια "ολοκληρωτική" πίστη που θα έδινε "σωστές" και "απόλυτες" απαντήσεις σε κάθε ερώτημα, χωρίς αμφιταλαντεύσεις και σκεπτικισμούς. 
Οι άνθρωποι ήταν πρόθυμοι να θυσιάσουν την ελευθερία τους αρκεί κάποιος να τους έδειχνε τον "έναν" και "μοναδικό" δρόμο της λύτρωσης. Οι πολλές επιλογές τούς έβαζαν δύσκολα και τους μπέρδευαν...
2) Ο Χριστιανισμός ήταν ένα κίνημα από τα κάτω. Θυμάστε το ευαγγέλιο της προπερασμένης Κυριακής; Ουσιαστικά παραθέτει το πρώτο του ακροατήριο: πεινασμένοι, διψασμένοι, πρόσφυγες, φυλακισμένοι, δούλοι. 
Η πρώτη Εκκλησία ήταν ένας "στρατός απόκληρων". Ψάρευε εύκολα οπαδούς όχι μόνο απ’ τους εξαθλιωμένους αλλά κι απ’ την παρακμάζουσα μικρομεσαία τάξη. Και καθώς δεν απαιτούσε "κοσμική" μόρφωση, ήταν το κατάλληλο καταφύγιο όλων των απαίδευτων και "χυδαίων" ανθρώπων. Δηλαδή της συντριπτικής πλειοψηφία των κατοίκων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. 
Προσέλκυε μάλιστα και κάθε μωροφιλόδοξο που θα μπορούσε να σταδιοδρομήσει άνετα ως ιερέας αρκεί να εκπαιδευόταν λίγο στις προφητείες και στις γλωσσολαλιές. Υπάρχουν πληροφορίες πως απ’ το 200 μ.Χ. η χριστιανική ιεροσύνη ήταν μια καλή επαγγελματική σταδιοδρομία σε μια εποχή τεράστιας ανεργίας και φτώχειας...
3) Όπως είπαμε, τον 3ο αιώνα η επίγεια ζωή έχανε την αξία της. Όποιος υποσχόταν μια "μέλλουσα, καλύτερη και αιώνια" ζωή είχε εξασφαλισμένο ακροατήριο. 
Η αδιάλλακτη χριστιανική ηγεσία έφτιαξε μια θρησκεία του απόλυτου φόβου αλλά και της μεγαλύτερης ελπίδας. Έπαιξε σκληρά με την ψυχολογία των δυστυχισμένων. Που μη έχοντας καμία ελπίδα να απολαύσουν τίποτα στη ζωή τους, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να απαρνηθούν κάθε χαρά της και να τη δαιμονοποιήσουν ως "αμάρτημα". 
Κι εγώ, αν δεν γυρίζει καμία γυναίκα να με κοιτάξει, γιατί να μην το παίξω και λίγο άγιος καταδικάζοντας και αποφεύγοντας κάθε "σαρκικό παράπτωμα";
Εδώ κολλάει και ο ενθουσιασμός που έδειχναν οι χριστιανοί μπροστά στο μαρτύριο. Ακριβώς όπως οι σημερινοί τζιχαντιστές που ζώνονται τα εκρηκτικά και δίνουν ραντεβού σε φανταστικούς παραδείσους...
4) Την εποχή εκείνη το να είσαι χριστιανός δεν σήμαινε μόνο ελπίδα μιας ευτυχισμένης μέλλουσας ζωής. Είχε και άμεσες υλικές συνέπειες. Τα μέλη της Κοινότητας δεν συνδέονταν μόνο με κοινές τελετουργίες αλλά και με έναν οργανωμένο και κοινό τρόπο ζωής, κάτι σαν τα σημερινά μοναστήρια. Ξέρετε κανέναν καλόγερο να πεινάει, να είναι γυμνός ή να του λείπουν τα στοιχειώδη; 
Έτσι και τότε. Μέσα στη γενική εξαθλίωση, οι χριστιανοί κατόρθωναν να επιβιώσουν αξιοπρεπώς χάρη στην εκτεταμένη αλληλοβοήθειά τους. 
Είχαν κι οι Εθνικοί κάποια φιλανθρωπικά ιδρύματα αλλά οι χριστιανοί το τελειοποίησαν. Δεν υπήρχε μέλος της ομάδας που να μείνει άνεργος, να φυλακιστεί, να διωχθεί κ.λπ. και να μην έχει την αμέριστη υλική και ψυχολογική βοήθεια των υπολοίπων. Κάτι σαν τις σημερινές ισλαμικές οργανώσεις της Χαμάς και Χεζμπολά...

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Παρέα με τους πυρολάτρες της Περσίας...

Απόψε είχα την τύχη ν' ανταμώσω έναν Πέρση ιερέα του Ζωροαστρισμού. Τον παρακάλεσα να μου δείξει την "ιερή φλόγα" τους. Μου αρνήθηκε ευγενικά. Τρέμουν τη βεβήλωσή της.

Προσφέρεται όμως να μου πει τα πάντα για τα "ιερά βιβλία" τους. Αυτά που ο Θεός είχε την καλοσύνη να τους στείλει για την ανθρώπινη σωτηρία. 

Τα "θεόσταλτα" βιβλία δόθηκαν κατά επτάδες. Η πρώτη επτάδα περιείχε τους "Νόμους", κάτι σαν την εβραϊκή πεντάτευχο. Η δεύτερη εφτάδα βιβλίων περιείχε την ερμηνεία όλων των ανθρώπινων ονείρων. Η τρίτη και τελευταία περιείχε όλα τα μυστικά της ιατρικής.

Τα βιβλία αυτά είχαν άσχημη τύχη. Όταν ο Αλέξανδρος κατέκτησε την Περσία, την πρώτη επτάδα την κατέστρεψε απ' τη ζήλια του γιατί ήταν γραμμένη σε μια γλώσσα που καταλάβαιναν μόνο οι άγγελοι! Τις άλλες δύο σειρές τις πήρε μαζί του θεωρώντας τες "μεγάλο θησαυρό". Αλλά κάπου τις έχασε. Ο Θεός για να τον τιμωρήσει του πήρε πρόωρα τη ζωή.

Όμως κάποιοι Πέρσες ιερείς και γιατροί που είχαν καταφύγει στα βουνά για να γλιτώσουν απ' τους Μακεδόνες έγραψαν ένα νέο βιβλίο με βάση τα όσα θυμόντουσαν απ' τα παλιά βιβλία. 

Κι αυτό το βιβλίο ο ιερέας αρνήθηκε να μου το δείξει. Όπως μου είπε, ακόμη κι ο ίδιος όταν το διαβάζει τοποθετεί στο στόμα του ένα μαντίλι για να μην μολυνθούν τα ιερά γράμματα.

Έμαθα πολλές ακόμα απ' τις συνήθειες και δεισιδαιμονίες των Περσών πυρολατρών.

Οι άντρες δικαιούνται να έχουν μέχρι πέντε γυναίκες, αρκεί να μπορούν να τις συντηρήσουν. Κι επιτρέπεται να τις διώξουν μόνο αν γίνουν μοιχαλίδες ή μουσουλμάνες.

Απ' τις πέντε γυναίκες μόνο μία είναι επίσημη σύζυγος. Με αυτή είναι υποχρεωμένος να κοιμάται τις νύχτες της Παρασκευής και του Σαββάτου.

Οι γυναίκες, όταν τους έρχεται περίοδος, φεύγουν γρήγορα απ' το σπίτι και μένουν μόνες στην ύπαιθρο, σε μια καλύβα. 

Γενικά, με την γυναικεία περίοδο έχουν κάποιο προβληματάκι οι άνθρωποι. Π.χ. δεν τρώνε λαγούς γιατί το θηλυκό τους έχει την ίδια συχνότητα εμμήνων με τη γυναίκα. Ούτε και μούρα τρώνε γιατί το χρώμα τους θυμίζει τη γυναικεία φύση...

Μισούν τις γάτες και τις θεωρούν "πλάσματα του διαβόλου". Το ίδιο κι ό,τι σέρνεται στη γη... φίδια, σαύρες, μυρμήγκια. Αλλά και τους βατράχους και τα ποντίκια.

Ιερό ζώο θεωρούν την αγελάδα και το βόδι. Κι όχι μόνο γιατί μ' αυτά οργώνουν τη γη και πίνουν το γάλα τους. 

Κυρίως γιατί τα ούρα τους τα θεωρούν "μέγα γιατρικό" για κάθε αρρώστια!

Ήμαρτον Θε μου...

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Στόχος των Χριστιανών ήταν και είναι η άλωση της εξουσίας!

Ο 3ος αιώνας μ.Χ. ήταν μια εποχή μεγάλης ανασφάλειας και αγωνίας. Εκεί πάνω πάτησε ο Χριστιανισμός και πέτυχε τη μεγάλη διάδοσή του.
Η διαμάχη χριστιανών-εθνικών εκδηλώθηκε σε πολλά επίπεδα: στους φιλοσοφικούς κύκλους, στις αγορές, στα συμβούλια των πόλεων, ακόμα και μέσα στα ταπεινά σπίτια. 
Ο Χριστιανισμός, που απαιτούσε απόλυτη υπακοή και αφοσίωση στην Οργάνωση, ήταν η αιτία να διαλυθούν πολλές οικογένειες. Οι χριστιανοί ιεραπόστολοι δεν δίσταζαν να μπουν και στα αρχοντόσπιτα εκμεταλλευόμενοι κάθε συγκυρία: τις χήρες πατρίκιες που η κοινωνία τις περιθωριοποιούσε, τους αριστοκράτες που έπεφταν σε δυσμένεια, τους συγκλητικούς που ήθελαν να ανατρέψουν τους αυτοκράτορες...
Ο εθνικός Κέλσος, αν και κάπου τους μπερδεύει με τους Γνωστικούς, είναι ο πρώτος που εντοπίζει και τονίζει πόσο επικίνδυνοι είναι οι Χριστιανοί για τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Τους θεωρεί "κράτος εν κράτη", που οδηγούν στον εκβαρβαρισμό της κοινωνίας...
Το εξασθενημένο ρωμαϊκό κατεστημένο προσπάθησε να αφομοιώσει τον χριστιανικό κίνδυνο, όπως είχε κάνει και με τόσες ανατολίτικες μυστηριακές θρησκείες. 
Η δυναστεία των Σεβήρων (193-235 μ.Χ.) δεν έκρυβε την συμπάθειά της στη "νέα" θρησκεία. Μάλιστα, ο Αλέξανδρος Σεβήρος διατηρούσε στον προσωπικό του ναό αγάλματα του Μωυσή, του Ορφέα, του Απολλώνιου Τυανέα και του Ιησού. Η μητέρα του Ιουλία Μαμμαία είχε καλέσει στην αυλή της και έθεσε υπό την προστασία της τον χριστιανό Ωριγένη...
Όμως οι Χριστιανοί δεν είχαν διάθεση συνδιαλλαγής. Για να μην απορροφηθούν απ’ το Σύστημα προτίμησαν την αυστηρή περιχαράκωση, δίνοντας πατήματα να χαρακτηριστούν "μισάνθρωποι", "υποχθόνιοι", "αποκρουστικοί".
Η αυτο-γκετοποίησή τους και η αυστηρή μυστικότητα που τηρούσαν έγινε αιτία να στοχοποιηθούν. Κάθε συμφορά που έβρισκε τη χώρα (λιμός, λοιμός, σεισμός, πόλεμος) αποδιδόταν στην "χριστιανική ασέβεια" που εξόργιζε τους θεούς. 
Επίσης κατηγορούνταν για "έλλειψη πατριωτισμού" αφού σε μια τόσο δύσκολη περίοδο απέφευγαν να αναλάβουν δημόσιες υπηρεσίες και να στρατευτούν. 
Γενικά, οι χριστιανοί θεωρούνταν "μη νομιμόφρονες" καθώς αρνούνταν ακόμα και να ρίξουν στη φωτιά λίγο λιβάνι για τα γενέθλια του αυτοκράτορα.
Γύρω στα 250 μ.Χ. οι Χριστιανοί είχαν σχεδόν αλώσει τον κρατικό μηχανισμό και το στράτευμα. Ήταν πολύ κοντά στην πραγματοποίηση των ονείρων τους: να εγκαθιδρύσουν μια θεοκρατική μοναρχία. 
Ο Δέκιος εξαπέλυσε διωγμό, εξολόθρευσε όλους τους ηγέτες τους και εκκαθάρισε τη διοίκηση και το στρατό απ’ την παρουσία τους. Το πλήγμα ήταν ισχυρότατο. Χρειάστηκε να περάσουν 50 χρόνια για να ξανασηκώσουν κεφάλι οι χριστιανοί.
Το έκαναν επί Διοκλητιανού και Γαλέριου, που ξαναπροσπάθησαν να τους εξολοθρεύσουν αλλά τώρα οι συνθήκες είχαν πλέον αλλάξει. Οι χριστιανοί διέθεταν τεράστια πολιτική, στρατιωτική και οικονομική δύναμη.
Ενδεικτικά αναφέρουμε πως στα μεγάλα αστικά κέντρα είχαν αγοράσει τεράστιες εκτάσεις όπου δημιούργησαν υπόγεια ιδιωτικά νεκροταφεία, τις λεγόμενες "κατακόμβες". Και είχαν ιδρύσει μεγαλοπρεπείς ναούς σχεδόν παντού. Ακόμα και απέναντι απ’ το παλάτι του Διοκλητιανού στη Νικομήδεια!

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Πώς περιγράφει τους Χριστιανούς ο Λουκιανός (2ος μ.Χ. αι.)

Όπως έχετε ήδη καταλάβει, τούτο το ιστολόγιο ασχολείται ιδιαίτερα με τις "ρίζες" του Χριστιανισμού, προσπαθώντας να κατανοήσει τι είδους άνθρωποι ήταν τελικά αυτοί οι Χριστιανοί που επί τρεις αιώνες πάλευαν να κατακτήσουν την εξουσία, να καταλύσουν το ρωμαϊκό κράτος και να εγκαθιδρύσουν μια θεοκρατική αυτοκρατορία.
Δυστυχώς οι πηγές που σώζονται είναι ελάχιστες και οι περισσότερες πλαστογραφημένες και λογοκριμένες απ’ τους ίδιους τους Χριστιανούς.
Μια απ’ τις λίγες μη χριστιανικές πηγές που θα μπορούσαν να μας χρησιμεύσουν είναι το έργο "Αλέξανδρος και Περεγρίνος" του γνωστού σατυρικού συγγραφέα Λουκιανού που έζησε τον 2ο μ.Χ. αιώνα. Σε αυτό παρουσιάζει το βίο του χριστιανού Περεγρίνου, προσώπου ιστορικού που η ύπαρξή του μαρτυρείται και από αλλού.
Βέβαια, ο Λουκιανός δεν συμπαθεί καθόλου τους Χριστιανούς, οπότε δεν είναι αμερόληπτος αλλά κάποιες πληροφορίες μπορούμε ν’ αντλήσουν απ’ το έργο του.
Ο Περεγρίνος εμφανίζεται ως πρώην κοσμικός τύπος, τίγκα στην ενοχή, στα κόμπλεξ και στ’ απωθημένα, που ασπάστηκε τη νέα θρησκεία, έγινε προφήτης του χριστιανισμού, ηγέτης της κοινότητά τους, έδειξε προθυμία να θυσιαστεί για την πίστη του, υποβλήθηκε σε αυστηρή άσκηση και αυτοβασανισμούς, και στο τέλος αυτοπυρπολήθηκε, ανακηρύχθηκε άγιος, κι οι πιστοί του έφτιαξαν άγαλμά του που θαυματουργούσε...
Ο Λουκιανός παρουσιάζει τους ηγέτες του Χριστιανούς ως  εμμονικούς στην επιζήτηση του θαυμασμού των άλλων, στη δημοσιότητα, στην αυτοπροβολή, έστω κι αν χρειαζόταν να πέσουν στο στόμα των λιονταριών προκειμένου να εξασφαλίσουν την υστεροφημία τους.
Εντυπωσιάζουν οι ομοιότητες των Χριστιανών, όπως τους περιγράφει ο Λουκιανός, με τους Κυνικούς φιλοσόφους. Υποβάλλονται σε εκούσια φτώχεια, περιφρονούν την παραδοσιακή θρησκεία, είναι αντισυμβατικοί, αρνητές της εξουσίας και συνδυάζουν την ταπεινότητα με την αυθάδεια, ιδίως έναντι των αρχόντων!
Αλλά και ο τρόπος που ο Περεγρίνος τελειώνει τη ζωή του, η αυτοπυρπόληση, θυμίζει έντονα την αντίστοιχη πρακτική των Βραχμάνων-γιόγκι, που την είχαν υιοθετήσει και οι πρώτοι ηγέτες του Στωικισμού.

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Ακόμα και τους Ζωροάστρες αντέγραψαν οι Χριστιανοί!

Ό,τι έκανε ο Χριστιανισμός στον ελληνο-ρωμαϊκό κόσμο, το έκανε το Ισλάμ στην Περσία. Κατέστρεψε τον 8ο αιώνα ό,τι υπήρχε απ' τον αρχαίο περσικό πολιτισμό και τη θρησκεία του, τον Ζωροαστρισμό.

Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα μικρές εστίες πιστών της αρχαίας περσικής θρησκείας, αλλά περισσότερο εκτός της ιρανικής επικράτειας. Τέτοιοι είναι οι Κούρδοι Γεζίντι της Μοσούλης που πρόπερσι παρά λίγο να τους εξολοθρεύσουν οι τζιχαντιστές...

Η επιβίωση ζωροαστρικών ομάδων στην Περσία μαρτυρείται και σε κάποια ταξιδιωτικά απομνημονεύματα Ευρωπαίων ταξιδευτών. Σ' ένα απ' αυτά, του 17ου αιώνα, οι πυρολάτρες αναφέρονται ως "Γκόροι".

Διαβάζω τη ζωροαστρική θεολογία και πέφτω απ' τα σύννεφα! Ακόμη κι αυτή αντέγραψαν οι αθεόφοβοι Χριστιανοί! Και προς απόδειξιν, ιδού μερικές ιστορίες.

Όταν η μανούλα του Ζωροάστρη ήταν έγκυος σε αυτόν, οι αστρολόγοι εκείνης της εποχής διαπίστωσαν στ' άστρα ότι επίκειται η γέννηση ενός "μεγάλου Βασιλιά". Τρέχουν, λοιπόν, στον τότε σάχη Νεμπρούτ και του αποκαλύπτουν πως όπου να 'ναι θα γεννηθεί αυτός που θα του αφαιρέσει το στέμμα.

Ο Νεμπρούτ δίνει εντολή να σφαχτούν όλες οι έγκυες γυναίκες της περιοχής. Αλλά η μητέρα του Ζωροάστρη γλίτωσε γιατί ο καλός Θεός φρόντισε να μικρύνει την κοιλιά της και να μην γίνει αντιληπτή. Κάτι δεν σας θυμίζει η ιστοριούλα αυτή?

Μόλις το παιδί γεννήθηκε, αντί να βάλει τα κλάματα όπως κάνουν όλα τα νεογέννητα, εκείνο γελούσε συνέχεια αφού ερχόταν στους ανθρώπους για να φέρει τη χαρά. 

Βλέπει ο Νεμπρούτ αυτή την παράξενη συμπεριφορά και διατάζει να το φέρουν μπροστά του για να το σφάξει με τα ίδια του τα χέρια. Αλλά ο Θεός του ξέρανε το χέρι και δεν πέτυχε το σκοπό του.

Αλλά ο Βασιλιάς δεν το βάζει κάτω. Δίνει εντολή ν΄ανάψουν μια τεράστια φωτιά και να ρίξουν μέσα το παιδί. 

Όμως με τη δύναμη του Θεού η φωτιά αντί να το κάψει μετατράπηκε σ' ένα κρεβάτι στρωμένο με τριαντάφυλλα όπου εκείνο αναπαύθηκε γλυκά.  Κι αυτή η ιστορία θυμίζει πολλά χριστιανικά συναξάρια...

Πολλοί συγκλονίστηκαν απ' το θαύμα και δέχθηκαν το παιδί ως "μεγάλο προφήτη". Κατόρθωσαν,  μάλιστα, να πάρουν λίγη από κείνη τη φωτιά και μέχρι σήμερα τη διατηρούν αναμμένη δείχνοντάς της απέραντο σεβασμό και μεγάλη τιμή. Οι άνθρωποι δεν είναι "ειδωλολάτρες" ούτε κατά κυριολεξία "πυρολάτρες".

Ο διάδοχος του Σάχη συνέχισε να διώκει το "νέο προφήτη" και διέταξε να τον φυλακίσουν. Την ίδια μέρα όμως παρέλυσαν και τα τέσσερα πόδια του αγαπημένου του αλόγου. Κατάλαβε πού οφείλεται η συμφορά, ελευθέρωσε τον Προφήτη και του ζήτησε συγγνώμη. 

Τότε εκείνος προσευχήθηκε τέσσερις φορές και μετά από κάθε προσευχή θεραπευόταν κι ένα απ' τα πόδια του αλόγατου. Κάτι σαν τις θεραπείες των παραλυτικών απ' τον Ιησού...

Παρ' όλ' αυτά ο Σάχης ήθελε κι άλλες αποδείξεις για να πιστέψει. 

Διέταξε να φτιάξουν ένα μπάνιο με λιωμένο ασήμι και να βουτήξουν μέσα τον Προφήτη για να δει αν θα βγει ζωντανός. Τελικά έγινε πάλι το θαύμα κι όλοι πίστεψαν στον Μέγα Προφήτη που πήρε και το όνομα "Ζερ-Ατέστ" (ελληνιστί "Ζαρατούστρα") που σημαίνει "λουσμένος στο ασήμι"...

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Γνωριμία με το Ισλάμ (Ι') - Στο Ιράν διδάσκω πώς να αποφεύγουν τους πονηρούς λογισμούς!

Πανταχού παρόντες στην Περσία είναι οι άντρες της "Αστυνομίας Ηθών", που οι ντόπιοι τους αποκαλούν υποτιμητικά "Μπασίτζ", κάτι σαν "κωλό-μπατσους". 
Εκεί που περπατάς δίπλα-δίπλα με το γκομενάκι κι αποφασίζεις να του πιάσεις ρομαντικά το χεράκι, τσουπ, ξεπετάγεται απ’ το πουθενά ο μαυροντυμένος μουσάτος και σου μπήγει τις φωνές: "Τι κάνεις; Γιατί κρατάς το χέρι αυτής της γυναίκας; Φοβάσαι μην σου την κλέψουν;"...
Γι’ αυτό η περσική νεολαία αναγκάζεται να ζει διπλή ζωή. Μία έξω από το σπίτι, που τη χαρακτηρίζει η υποταγή, και μία μέσα στο σπίτι, γεμάτη ανυπακοή και ... Θεός φυλάξει!
Η μεγάλη πολιτική αλλαγή στο Ιράν έγινε το 1979 με την ανατροπή του Σάχη Ρεζά Παχλεβί, τον τελευταίο μιας σειράς μοναρχών που ανάγονται στον Κύρο το 559 π.Χ. 
Τότε επιβλήθηκε καθεστώς Ισλαμικής Δημοκρατίας με περιοροσμένες πολιτικές ελευθερίες. Όπως λέει κι ένας φίλος... "Στο Ιράν έχουμε ελευθερία λόγου, το θέμα είναι τι γίνεται όταν μιλήσουμε!"...
Για τους πολίτες του Ιράν ισχύει σε ικανοποιητικό βαθμό η ανεξιθρησκεία. Βλέπεις να λειτουργούν ελεύθερα χριστιανικοί και ζωροαστρικοί ναοί, ακόμα και εβραϊκές συναγωγές. 
Το πρόβλημα είναι με τους ξένους. Αν εγώ προσπαθήσω να πιάσω θρησκευτική-θεολογική κουβέντα με ντόπιους μπαίνω αυτομάτως στο στόχαστρο της μυστικής αστυνομίας. "Κάτι ύποπτο συμβαίνει μ’ αυτόν τον τύπο!", σκέφτονται. Και δικαιολογημένα. Πού να ξέρουν πως, ως απόγονος του Σωκράτη, ψοφάω για αμπελοφιλοσοφία και παπαρολογία! Αυτά δεν υπάρχουν στην Περσία...
Πήρα μια τζούρα ισλαμικής στενοκεφαλιάς στην πολή Κομ, όχι πολύ μακριά απ’ την Τεχεράνη, που λειτουργεί το φημισμένο ιεροδιδασκαλείο που φοίτησε ο Αγιατολάχ Χομεϊνί και οι περισσότεροι θρησκευτικοί ηγέτες της χώρας. Εκεί, ανάμεσα στα γαλήνια κτίρια με τα τιρκουάζ και πράσινα μωσαϊκά, ξύπνησε μέσα μου ο θεολογικός οίστρος. 
Εξέφρασα τις έντονες αντιρρήσεις μου για το "χετζάμπ", δηλαδή τον ισλαμικό κώδικα ένδυσης που απαγορεύει αυστηρά την επίδειξη-τονισμό της γυναιείας κώμης και των σωματικών καμπυλών. 
Τους εξήγησα πως το κρυφό κι απαγορευμένο είναι τουρμπο-διεγερτικό και πως αν τ’ αφήσουν όλα χύμα, σε δέκα χρόνια δεν θα προκαλεί σε κανέναν καμία εντύπωση το τουρλοκώλιασμα, όπως ήδη συμβαίνει στη Δύση. 
Οι μουλάδες με άκουγαν κι έτριβαν σκεπτικοί τη γενειάδα τους. Πήρα θάρρος και το χόντρινα λίγο: "Και να ξέρετε, πατέρες μου, πως όταν η θρησκεία αντιστέκεται στην ελευθερία, τότε εκείνη που θα υποφέρει είναι η θρησκεία".
Με πλησίασε κάποιος και με προειδοποίησε πως αν συνεχίσω θα κατηγορηθώ για "υπονόμευση της εθνικής ασφάλειας"! 
Οκ, δεν είμαι ήρωας, μαζεύω τα κουβαδάκια μου και πάω αλλού να παίξω...

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Τον "τζιχαντισμό" τον δίδαξαν οι Εβραίοι, τον εφάρμοσαν οι Χριστιανοί και τον αντιγράφει το τελευταίο και καταϊδρωμένο Ισλάμ!

Για να είμαστε ειλικρινείς τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για τους Χριστιανούς των πρώτων αιώνων. 
Ένα απ’ τα πολλά προβλήματα που αντιμετώπιζαν ήταν το γενικότερο εχθρικό κλίμα προς κάθε νεοτερισμό. 
Επί αιώνες επικρατούσε η εσφαλμένη εντύπωση πως η αλήθεια είναι μία και προαιώνια, κάποτε οι άνθρωποι τη γνώριζαν αλλά εξέπεσαν από αυτή και έκτοτε παλεύουν να την ξαναβρούν επιστρέφοντας "στις ρίζες".
Συνεπώς κάθε "νέα" άποψη, που δεν θεμελιωνόταν στο "μακρινό παρελθόν" ήταν ταυτισμένη με την απάτη και το ψεύδος.
Τι να κάνουν κι οι καημένοι οι Χριστιανοί, άρχισαν να ψάχνουν τρόπους ν’ αποδείξουν πως δεν είναι "νέα" θρησκεία, δεν "εισάγουν καινά δαιμόνια" αλλά είναι εκείνη η αρχέγονη και απόλυτη αλήθεια που πάντα έψαχναν οι άνθρωποι.
Οπότε, παραμέλησαν κάπως το παρόν και το μέλλον και το ’ριξαν στο παρελθόν!
Κάποιοι φιλόσοφοι της κακιάς ώρας, που ονομάστηκαν "Απολογητές", δημιούργησαν τις πρώτες γραμμές "χριστιανικής άμυνας". 
Το επιχείρημα ήταν αρχικά απλό: "Μπορεί να αποκοπήκαμε απ’ τον ιουδαϊσμό, αλλά εμείς εκφράζουμε το γνήσιο και πανάρχαιο ιουδαϊκό πνεύμα. Εμείς είμαστε οι αληθινοί διάδοχοι του Μωυσή, των Πατριαρχών, των πρωτοπλάστων"!
Ακολούθησε η "δεύτερη γραμμή άμυνας": "Δεν υπάρχει χάσμα μεταξύ της σοφίας των Ιουδαίων και των Ελλήνων! Ο Όμηρος κι ο Πλάτωνας αντέγραψαν τον Μωυσή, οι στωικοί αναπαράγουν την ιουδαϊκή ηθική, οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι ήταν προ Χριστού Χριστιανοί"!.
Τα επιχειρήματα αυτά είναι τόσο γελοία που δεν τολμώ να τα ανασκευάσω γιατί κινδυνεύω να αυτογελοιοποιηθώ!
Όμως οι Χριστιανοί "απολογητές" συνέχισαν ακάθεκτοι και σε μια "τρίτη γραμμή άμυνας": συνδύασαν την ιστορική πορεία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας με εκείνη του χριστιανισμού. Προκειμένου να αμβλύνουν τη ρωμαϊκή αντιπάθεια προς τη θρησκεία τους είχαν το θράσος να επικαλεστούν πως Ρώμη και χριστιανισμός ακολουθούν παράλληλη πορεία! 
Η Ρώμη κατακτά την οικουμένη προκειμένου ν’ ανοίξει το δρόμο για την παγκόσμια κυριαρχία του Χριστιανισμού. 
Η Θεία Πρόνοια φρόντισε να συμπέσει ιστορικά η εμφάνιση του Αυγούστου και του Ιησού. Ο Αύγουστος ήταν "πρόδρομος του Ιησού"! Εκείνος κατάργησε την πολυαρχία κι ο Ιησούς την πολυθεΐα. 
Ένας Καίσαρας σε όλο τον κόσμο, ένας Θεός για όλους τους ανθρώπους! Θρησκεία και κράτος θα κατακτούσαν στο εξής ολόκληρη την οικουμένη!
Να το όνειρο των τζιχαντιστών κάθε εποχής...

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Οι πιστοί πάντα αγαπούσαν τους "γεροντάδες" και σιχαινόντουσαν τους δεσποτάδες!

Πολύτιμες πληροφορίες για τον αρχέγονο Χριστιανισμό αντλούμε και απ’ το κίνημα του Μοντανού, που εμφανίστηκε τον 2ο μ.Χ. αιώνα και εξαπλώθηκε σ’ όλη την Μικρασία, Βόρεια Αφρική, ακόμα και στη Ρώμη.
Ο Μοντανός ήταν Φρύγας και ευνουχισμένος ιερέας της Μεγάλης Μητέρας (Κυβέλης) πριν προσχωρήσει στο Χριστιανισμό. 
Βαθιά ποτισμένος με τον φρυγικό μυστικισμό, δίδασκε πως είναι "φερέφωνο" του Θεού και αναδείχθηκε σε μεγάλος προφήτης, κάτι συνηθισμένο στους κόλπους της νέας θρησκείας εκείνη την εποχή.
Προφήτευε πως σύντομα η "Νέα Ιερουσαλήμ" θα κατέβαινε απ’ τον ουρανό στην Πεπούζα της Φρυγίας και θ’ άρχιζε η χιλιετής Βασιλεία του Χριστού. 
Φυσικά οι προφητείες του διαψεύστηκαν, αλλά δεν το έβαλε κάτω, ούτε αυτός ούτε οι οπαδοί του. Βλέπετε την εποχή εκείνη ο Χιλιασμός ήταν το κυρίαρχο ρεύμα στο χριστιανικό κόσμο, όπως προκύπτει κι απ’ την "Αποκάλυψη" του Ιωάννη που έδρασε πάνω-κάτω στην ίδια περιοχή με τον Μοντανό.
Το προφητικό χάρισμα φαίνεται πως ήταν μεταδοτικό. Γιατί μετά τον Μοντανό, η "θεία φωνή" μιλούσε μέσα απ’ το στόμα δύο γυναικών-οπαδών του, της Πρισκίλλας και της Μαξιμίλλας. Ο Μοντανισμός σάρωνε γύρω στο 200 μ.Χ., αποκτούσε οπαδούς και στην υψηλή κοινωνία, τον ασπάστηκε ακόμα και ο Τερτυλλιανός.
Οι Μοντανιστές σταδιακά άρχισαν να γίνονται αρκετά επικίνδυνοι για το χριστιανικό ιερατείο. Κατηγορούσαν ευθέως τους Επισκόπους για "χαλάρωση ηθών", "συμβιβασμό με τον κόσμο", υιοθετούσαν μια "Τρίτη Διαθήκη" γεμάτη από προφητείες, ζούσαν αυστηρά ασκητική ζωή, απαρνούμενοι κάθε εγκόσμια απόλαυση.
Όμως το χριστιανικό ιερατείο είχε καθαρά κοσμικές βλέψεις. Να κατακτήσει την εξουσία, να επιβάλλει θεοκρατικό καθεστώς και να απολαύσει τον "παράδεισο" επί γης κι όχι στους ... ουρανούς. Οπότε συσπειρώθηκε και καταδίκασε τον Μοντανισμό ως "αίρεση"!
Η επίσημη Εκκλησία ήθελε εξ αρχής να επιβάλει την αρχή "Μην κάνεις τίποτα χωρίς τον Επίσκοπο"! Οι ανεξέλεγκτοι και αδέσποτοι "χαρισματούχοι" και "προφήτες" έχαιραν μεγάλης εκτίμησης και επισκίαζαν τους "επίσημους" χριστιανούς ηγέτες.
Από τότε η Εκκλησία άρχισε να διαδίδει πως "το Άγιο Πνεύμα ολοκλήρωσε την αποστολή του", πως πλέον το Πνεύμα "δεν εκφράζεται μέσω των μεμονωμένων χαρισμάτων αλλά με την αθόρυβη καθοδήγηση των εκκλησιαστικών ηγετών".
Ήταν προφανές πως επεδίωκαν να περιορίσουν την έννοια της Εκκλησίας σε μια στενή "Σύνοδο Επισκόπων", σε έναν κλειστό συντεχνιακό κύκλο χριστεμπόρων...
Μετά τον θρίαμβο του Κωνσταντίνου οι Μοντανιστές, παρά τις σκληρές διώξεις, δεν εξαφανίστηκαν. 
Ο αυτοκράτορας Αρκάδιος διέταξε να καούν τα βιβλία τους και να απαγορευτούν οι συναθροίσεις τους. Δέχθηκαν το τελικό χτύπημα επί Ιουστινιανού, οπότε οι τελευταίοι Μοντανιστές κλείστηκαν μέσα στους ναούς τους και αυτοπυρπολήθηκαν για να μην πέσουν στα χέρια των χριστιανών στρατιωτών που στάλθηκαν να τους συλλάβουν...
Βέβαια, οι "χαρισματούχοι" Χριστιανοί ποτέ δεν έπαψαν να υπάρχουν. 
Ακόμα και σήμερα βλέπουμε πόση γοητεία ασκούν οι διάφοροι "γεροντάδες" και "προορατικοί", εν αντιθέσει με τους δεσποτάδες που κανείς δεν τους χωνεύει...