Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2014

Για να γίνεις άγιος πρέπει να νικήσεις πολλά μπέιμπι ντολ!

Στη Μονή των Ιβήρων υπήρχε στην αρχαιότητα μεγάλος ναός του Απόλλωνα.
Και νοτιότερα της Αφροδίτης.
Ένα καλογέρι με πήγε κάποτε σ’ ένα φαράγγι και μου ’δειξε σπασμένα κομμάτια μαρμάρου.
Του ’πα πως ποτέ δεν γούσταρα την Αφροδίτη της Μήλου. Πώς το λένε ρε παιδί μου; Τη βλέπω και δεν μου κάνει "κούκου"!
"Πολύ φυσικό", μου απάντησε ο πατήρ Γαβριήλ. "Η Αφροδίτη της Μήλου είναι ο Απόλλωνας που του πρόσθεσαν στήθη"!
Έπεσα ξερός! Πρώτη φορά άκουσα αυτή την άποψη...
Άλλες φορές δεν με ένοιαζε.
Αλλά τώρα με απασχολεί το πρόβλημα της απλυσιάς και των κοριών.
Και καλά, σαπούνι δεν πρόκειται να βρω στη Σκήτη των ... Το θεωρούν μεγάλη αμαρτία. Ξεπλένεις το νερό του βαπτίσματος.
Έχουν όμως ένα φυστικόλαδο για το χτένισμα του κότσου...
Αλλά γιατί να μου χαρακώσουν το κορμί αυτοί οι μικροί διαόλοι;
Ποιος ξέρει πόσα βράδια θα μείνω άυπνος κυνηγώντας ψύλλους και κοριούς.
Αλλά έχει κι η αϋπνία τα καλά της: δεν δυσκολεύεσαι να ξυπνήσεις το πρωί...
Άλλωστε γιατί να κοιμηθώ;
Το κρεβάτι ή θα είναι το άντρο του έρωτα ή αλλιώς δεν χρειάζεται...
Στο Όρος ζουν 8.000 καλόγεροι που μισούν τις γυναίκες αλλά λατρεύουν μια γυναίκα: την Παναγιά!
Όμως δεν υπάρχει πνεύμα χωρίς κορμί.
Στο θέμα αυτό είμαι απόλυτος:
Να ’σαι αγνός ενώ υπάρχουν γυναίκες με μπέιμπι ντολ σε κάθε γωνιά του δρόμου.
Αυτό μονάχα αξίζει τον Παράδεισο...

Δεν υπάρχουν σχόλια: